Eduardo II de Bar

Eduardo II de Bar, nado en 1339 e finado en maio de 1352, foi conde de Bar desde 1344 ata 1352. Era o fillo maior de Henrique IV, conde de Bar, e Iolanda de Flandres.

Eduardo II de Bar
Édouard II de Bar.png
Nacemento1339
 valor descoñecido
Falecemento1352
 valor descoñecido
SoterradoBar-le-Duc
NacionalidadeFrancia
Ocupaciónfeudatario
PaiHenrique IV de Bar
NaiIolanda de Dampierre
IrmánsRoberto I de Bar
editar datos en Wikidata ]

TraxectoriaEditar

Menor á morte do seu pai, a rexencia estaba asegurada pola súa nai. Como Eduardo era de constitución feble, Iolanda solicitou e obtivo do Papa Clemente VI para el e para o seu irmán Roberto I o permiso para comer carne durante os períodos de abstinencia.

Iolanda loitou contra Pedro de Bar, señor de Pierrefort, e Teobaldo de Bar, señor de Pierrepont, que consideraban que debían participar no consello de rexencia. Vinculando alianzas con Filipe VI de Valois, rei de Francia e Raúl de Lorena, deunos relegado a papeis menores.

Eduardo foi declarado maior o 10 de outubro de 1349. En 1350, as tropas de María de Châtillon, duquesa de Lorena e do conde de Salm, arrasaron o Barrois. En represalia, Iolanda, Eduardo e o bispo de Metz asolaron Nancy. Unha tregua puxo fin ao conflito o 14 de agosto de 1351. Eduardo morreu pouco despois e o seu irmán Roberto sucedeuno.

Véxase taménEditar

BibliografíaEditar

  • Georges Poull, La Maison souveraine et ducale de Bar, 1994

Ligazóns externasEditar