Eddie Sachs

Eddie Sachs
Carreira na Fórmula 1
Nacionalidade Estados Unidos de América Estados Unidos
Anos en activo 7 (19531954, 19561960)
Escudería(s) Schroeder, Kurtis Kraft, Kuzma, Ewing
Grandes Premios disputados 7 (4 saídas)
Campionatos 0
Vitorias 0
Podios 0
Pole positions 1
Voltas rápidas 0
Primeiro GP 500 Millas de Indianápolis de 1953
Derradeiro GP 500 Millas de Indianápolis de 1960

Edward Julius Sachs Jr (28 de maio de 1927 - 30 de maio de 1964) foi un piloto do United States Auto Club coñecido como o "Príncipe Pallaso das Carreiras de Automóbiles". Acuñou a frase "Se non podes gañar, sé espectacular".

Sachs naceu en Allentown, Pensilvania. Na súa carreira logrou oito vitorias do USAC Championship Trail, 25 top cinco en 65 carreiras na AAA e USAC, incluído o USAC Midwest Sprint Car Championship de 1958. Foi titular oito veces nas 500 Millas de Indianápolis, entre 1957 e 1964, acadando a pole position en 1960 e 1961, o seu mellor posto foi o segundo en 1961. Liderando a carreira a só tres voltas para o final, viu como o pneumático traseiro dereito comezaba deslaminar e entrou a boxes para substituílo, entregando a vitoria a A. J. Foyt. Sachs nunca se arrepentiu da súa decisión de non apostar polo pneumático, dicindo: "Prefiro acabar segundo que morto". [1]

Morte en IndianápolisEditar

Sachs e o piloto de automóbiles deportivos Dave MacDonald, un novato nas 500 millas, morreron nun accidente, con outros sete coches envoltos en lume, na segunda volta das 500 Millas de Indianápolis de 1964. MacDonald conducía un coche propiedade e deseñado por Mickey Thompson, o #83 "Sears-Allstate Special."[2] Thompson pedira aos comisarios da USAC que visitasen a súa tenda en California para inspeccionar o coche mentres o construía para non investir cartos no coche se houbese a posibilidade de que fose descualificado no circuíto. A USAC aceptou a solicitude e validou o coche co seu paquete de efecto chan. Cando o coche chegou ao circuíto en maio, a USAC cambiara de opinión e rexeitouno. Traballando no reducido espazo do garaxe, Thompson e o seu equipo reconstruíron practicamente o coche para cumprir as novas especificacións da USAC. Estes cambios, a eliminación das defensas, o cambio a pneumáticos máis grandes e o aumento da altura de dúas a catro polgadas, fixeron que os coches foran moi inestables.[3] Graham Hill probou o vehículo antes da Indy pero negouse a pilotalo en 1963. Masten Gregory estrelouse a principios de mes debido á elevación aerodinámica. Despois de que MacDonald se clasificara e antes da carreira, o campión do Mundo de Fórmula Un Jim Clark, que coñecía a MacDonald e respectaba a súa habilidade como piloto, seguiu ao californiano durante varias voltas. Despois de deterse, Clark instou enfáticamente a MacDonald para que baixase do coche. "Sae", dixo Clark. "Simplemente sae e abandona." Pero MacDonald sentiuse obrigado a cumprir o seu contrato con Thompson. Outros pilotos aceptaron un consello de Gregory e negáronse a pilotar os coches de Thompson. Antes da carreira, Gregory achegouse ao piloto de Fórmula Un Jack Brabham, que estaba xunto a MacDonald na grella, e instou a Brabham a que deixase ao novato moito espazo. Brabham aceptou os consellos de Gregory, que acabaron por salvarlle a vida.

Na segunda volta, MacDonald perdeu o control ao saír da cuarta curva. Cando o coche comezou a deslizarse, cruzou a pista e bateu contra o muro interior, prendendo a carga de combustible de 170 litros que estalou nun enorme incendio. O seu coche rebotou e volveu á pista. Sachs, seguindo a Bob Veith, pretendía adiantalo por un espazo ao longo do muro exterior que pronto foi pechado polo coche en chamas de MacDonald. Veith esquivouno por centímetros, pero Sachs bateu contra o coche de MacDonald causando unha segunda explosión. Johnny Rutherford, que seguía a Sachs, non tendo onde ir agás ao inferno, decidiu que a súa única oportunidade era abrirse paso. Acelerando a fondo, o seu Watson Roadster pasou por debaixo Sachs e por encima de MacDonald arrincando os inxectores do motor de MacDonald. Despois de limpar os restos, golpeou ao NOVI de Bobby Unser. Logo dirixiuse (ardendo) pola recta principal, polas curvas unha e dúas, pola recta traseira e pola curva tres, parando nun posto de bombeiros na curva catro. Ronnie Duman, que seguía a Rutherford, foise á esquerda para evitar o accidente. Parecía que o ía lograr cando o NOVI fora de control, que perdera a dirección, partindo o seu depósito de combustible, que tamén estoupou. Duman trompeou e bateu contra o muro da pista, recibindo graves queimaduras. Foi trasladado á unidade de queimados do Hospital Metodista de Indianápolis en helicóptero para comezar unha longa recuperación. Rutherford e Unser recibiron queimaduras leves e foron dados de alta no hospital da pista. MacDonald, cuxos pulmóns quedaron chamuscados ao inhalar as chamas e queimou máis do 75% do seu corpo, estabe esperto e consciente cando o sacaron do seu coche. Foi trasladado ao hospital da pista e logo trasladado á unidade de queimados do hospital metodista en ambulancia, onde morreu dúas horas despois. Chuck Stevenson e Norm Hall tamén estiveron implicados pero escaparon ilesos. A pesar de estar atrapado no seu coche, o traxe de piloto de Sachs só quedou chamuscado, pero recibiu queimaduras críticas na cara e nas mans. O coche cubriuse cunha lona antes de ser levado á zona do garaxe para retiralo do corpo. Nunca se determinou se morreu por asfixia, queimaduras ou lesións por forza contundente. Un piloto declarou que o viu intentando saír do coche despois do impacto. Un limón que tiña cunha corda ao redor do pescozo de Sachs atopouse no compartimento do motor de Rutherford despois do accidente.[4]

O accidente esta ben documentado en película e amosouse en todo o mundo. Por primeira vez na súa historia, as 500 Millas de Indianápolis detívose por mor dun accidente. Parcialmente en resposta á presión dos medios, para carreiras posteriores a USAC requiriu que os coches cargasen menos combustible e fixesen un mínimo de dúas paradas en boxes. A nova regra de pit-stop eliminou calquera vantaxe de quilometraxe que terían os coches con gasolina, polo que a gasolina non se usa desde entón. Todas as carreiras a partir de 1965 realizáronse empregando metanol ou combustibles baseados no etanol.[5]

O accidente esta ben documentado en imaxes e amosouse en todo o mundo. Por primeira vez na súa historia, a carreira das 500 Millas de Indianápolis detívose por mor dun accidente. Parcialmente en resposta á presión dos medios, para carreiras posteriores a USAC requiriu que os coches transportasen menos combustible e fixesen un mínimo de dúas paradas en boxes. A nova regra de pit-stop eliminou calquera vantaxe de quilometraxe que terían os coches de gasolina, polo que a gasolina non se usou desde entón. Todas as carreiras a partir de 1965 realizáronse empregando metanol ou combustibles baseados no etanol.[6]

Resultados competos no campionato AAA/USACEditar

Anor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Pos Puntos
1951 500 MIL LAN DAR SPR MIL DUQ DUQ PIK SYR
NSC
DET DNC SJS PHX BAY - 0
1953 500
NSC
MIL
SPR
DET
SPR
MIL
DUQ
PIK SYR
DNQ
ISF
DNQ
SAC
18
PHX
DNQ
- 0
1954 500
NSC
MIL
DNQ
LAN
5
DAR
16
SPR
DNQ
MIL
DNQ
DUQ
PIK SYR
ISF
DNQ
SAC
DNQ
PHX
7
LVG
29º 160
1955 500
MIL
LAN SPR MIL
DNS
DUQ PIK SYR ISF
NSC
SAC PHX
NSC
45º 46.8
1956 500
NSC
MIL
LAN
DAR
21
ATL
1
SPR
3
MIL
4
DUQ
NSC
SYR
12
ISF
NSC
SAC
PHX
NSC
12º 650
1957 500
23
LAN
2
MIL
16
DET
ATL
SPR
MIL
DUQ
SYR
ISF
TRE
SAC
PHX
25º 160
1958 TRE
DNQ
500
22
MIL
10
LAN
1
ATL
6
SPR
DNQ
MIL
3
DUQ
17
SYR
10
ISF
1
TRE
10
SAC
15
PHX
3
990
1959 DAY
19
TRE
19
500
17
MIL
7
LAN
18
SPR
7
MIL
10
DUQ
18
SYR
1
ISF
2
TRE
1
SAC
NSC
PHX
10
797
1960 TRE
8
500
21
MIL
5
LAN
13
SPR
2
MIL
20
DUQ
4
SYR
11
ISF
13
TRE
1
SAC
DNQ
PHX
12º 650
1961 TRE
1
INDY
2
MIL
Wth
LAN
3
MIL
5
SPR
DNS
DUQ
3
SYR
DNQ
ISF
DNQ
TRE
1
SAC
DNQ
PHX
6
2nd 1,760
1962 TRE
18
INDY
3
MIL
21
LAN
TRE
15
SPR
MIL
4
LAN
SYR
ISF
TRE
7
SAC
PHX
9th 1,060
1963 TRE
15
INDY
17
MIL
2
LAN TRE
DNQ
SPR MIL
24
DUQ ISF TRE
23
SAC PHX 21st 160
1964 PHX
6
TRE
DNQ
INDY
30
MIL
LAN TRE
SPR MIL
DUQ ISF TRE SAC PHX 36th 80

Resultados nas 500 Millas de IndianápolisEditar

Resumo da carreira do Campionato MundialEditar

As 500 Millas de Indianápolis formaron parte do Campionato Mundial da FIA desde 1950 ata 1960. Os pilotos que competiron na Indy durante eses anospuntuaron e participaron no Campionato Mundial. Sachs participou en 4 carreiras do Campionato do Mundo. Comezou na pole unha vez, pero non obtivo puntos no Campionato Mundial.

PremiosEditar

Ingresou no National Sprint Car Hall of Fame en 1999.[8]

FamiliaEditar

Sachs casou con Nance McGarrity de Coopersburg, Pensilvania o 3 de xuño de 1959 na casa de Harry Hamilton, un parente do propietario do seu coche, Peter Schmidt en Indianápolis, Indiana. O seu fillo, Edward Julius Sachs, III naceu o 6 de febreiro de 1962. Nance Sachs morreu o 28 de setembro de 2005 na súa casa de Clinton Township, Michigan. Sobreviven o seu fillo Edward III e os netos, Edward IV e Meagan Sachs. 41 anos despois da súa morte, foi enterrada xunto ao seu amado Eddie no cemiterio Holy Savior en Belén, Pensilvania. Usando o nome de "Eddie Sachs, Jr", Eddie III converteuse nun piloto de carreiras que corría polas pistas de terra locais do Medio Oeste. A diferenza do seu famoso pai, nunca correu nas 500 Millas de Indianápolis. Converteuse nun exitoso empresario como dono de Sachs and Associates no lago Orion, Michigan. Nos últimos anos foi propietario de vehículos temporalmente en varios niveis de automobilismo, actualmente na serie USAC Silver Crown.

NotasEditar

Referencias
  1. This is Indy! ISBN 978-1-329-53138-3 p. 127
  2. "Mickey Thompson @ 1963 Indy 500". Arquivado dende o orixinal o 11 de setembro de 2007. Consultado o 19 de febreiro de 2021. 
  3. American Driver, Lone Star JR Johnny Rutherford - Columns - Automobile Magazine
  4. Motorsport Memorial <! -- Título xerado por bot -->
  5. "IndyStar.com: Indy 500". Arquivado dende o orixinal o 08 de agosto de 2007. Consultado o 20 de febreiro de 2021. 
  6. "IndyStar.com: Indy 500". Arquivado dende o orixinal o 08 de agosto de 2007. Consultado o 20 de febreiro de 2021. 
  7. Eddie Sachs Indy 500 Race Stats
  8. "EDDIE QACHQ". Consultado o 1 May 2017. [Ligazón morta]

Véxase taménEditar