Baixo Exipto

Baixo Exipto (árabe: مصر السفلى Miṣr as-Suflā, copto: ⲧⲥⲁϦⲏⲧ Tsakhit) é a rexión máis setentrional de Exipto, consta do fértil Delta do Nilo, e atopase entre o Alto Exipto e o Mar Mediterráneo, desde El Aiyat, ao sur do actual O Cairo e Dahshur. Historicamente, o delta do río Nilo dividíase en sete brazos fluviais. O Baixo Exipto dividiuse en nomos e comezou a avanzar como unha civilización despois do 3600 a.C.[1] Hoxe en día, tén dúas canles principais que flúen polo delta do Río do Nilo.

ⲧⲥⲁϦⲏⲧ, ⲡⲥⲁⲙⲉⲛϩⲓⲧ
مصر السفلى
Baixo Exipto
30px
 
30px
Descoñecido–c. 3150 a.C. 30px
 
30px
[[Ficheiro:|260px|center|alt=|Localización de ]]Mapa do Baixo Exipto que mostra sitios importantes que foron ocupados durante o Período Protodinástico de Exipto (mapa clicábel)
Capital n/d
Linguas
Goberno Monarquía
Historia
 • Establecido Descoñecido
Deshret, a Coroa Vermella do Baixo Exipto

NomeEditar

En exipcio antigo o Baixo Exipto coñecíase como mḥw que significa "norte".[2] Máis tarde durante antigüidade e a Idade Media, os gregos e os romanos chamárono Κάτω Αἴγυπτος ou Aegyptus Inferior ambos significan "Baixo Exipto". A poboación nativa de exipcios coptos seguiu usando o nome antigo relacionado co norte, Tsakhit (copto: ⲧⲥⲁϦⲏⲧ) ou Psanamhit (copto: ⲡⲥⲁⲛⲉⲙϩⲓⲧ) "parte do norte", que tamén dividiron en tres rexións, a parte occidental chamada ⲛⲓⲫⲁⲓⲁⲧ Niphaiat ("libios"), a parte central chamada ⲡⲉⲧⲙⲟⲩⲣ Badmur ("a que limita", Grego: Πτιμυρις[3]) e a oriental chamada ϯⲁⲣⲁⲃⲓⲁ Diarabia ("Arabia").[4]

XeografíaEditar

Antigamente, Plinio o Vello, en Historia Natural (Libro 5, capítulo 11), dicía que ao chegar ao delta, o Nilo dividíase en sete brazos (de leste a oeste): o Pelusio, o Tanis, o Mendes, o Phatnitico, o Sebennitico, o Bolbitina, e o Canopico. Agora só hai dous brazos principais, debido ao control de inundacións, a sedimentación e o cambio de terra: a Damietta (correspondente ao Phatnitico) ao leste, e a Rosetta (correspondente á Bolbitina) [5] na parte occidental do Delta. O Delta adoitaba inundarse anualmente, pero isto rematou coa construción do Encoro de Asuán.

O clima do Baixo Exipto é máis suave que o do Alto Exipto debido principalmente á súa proximidade co Mar Mediterráneo. As temperaturas son menos extremas e as precipitacións son máis abundantes.

HistoriaEditar

Dividíase en vinte distritos chamados nomos, o primeiro dos cales foi en El-Lisht. Debido a que o Baixo Exipto estaba maiormente subdesenvolvido matogueiras, cheo de todo tipo de plantas como pasto e herba, a organización dos nomos sufriu varios cambios.

A capital do Baixo Exipto foi Menfis. A súa deusa patroa era a deusa cobra Wadjet. O Baixo Exipto estaba representada pola Coroa Vermella do Baixo Exipto Deshret, e os seus símbolos eran o papiro e a abella.

Ao redor do 3600 a.C., as sociedades neolíticas exipcias ao longo do río Nilo basearon a súa cultura na agricultura e na domesticación de animais.[6] Pouco despois do 3600 a.C. a sociedade exipcia comezou a crecer e avanzar rapidamente cara á converterse unha civilización refinada.[1] Durante esta época apareceu unha olería nova e distinta, relacionada coa olería do Levante. Durante este tempo fíxose común o uso extensivo do cobre.[1] Duarante este tempo popularizáronse, o proceso de mesopotámico de ladrillos secados ao sol e os principios de construción arquitectónicos, incluído o uso do arco e as pareces empotradas a efectos decorativos.[1]

Paralelamente a estes avances culturais, produciuse un proceso de unificación das sociedades e vilas do alto río Nilo, ou Alto Exipto. Ao mesmo tempo, as sociedades do Delta do Nilo ou do Baixo Exipto tamén sufriron un proceso de unificación.[1] As guerras entre o Alto e o Baixo Exipto sucedían a miúdo.[1] Durante o seu reinado no Alto Exipto, o rei Narmer derrotou aos seus inimigos no Delta e fusionou os reinos do Alto e do Baixo Exipto baixo o seu único dominio.[7]

Lista de faraóns do período predinástico do Baixo ExiptoEditar

A pedra de Palermo, un anuario real escrito a mediados da V Dinastía exixcia (c. 2490 a.C., 2350 a.C.) rexistra un número de faraóns que reinaban sobre o Baixo Exipto antes de Narmer. Estes están completamente sen probar fóra destas inscricións:

Nome
Hsekiu[8]
Khayu[8]
Tiu[8]
Thesh[8]
Neheb[8]
Wazner[8]
Mekh[8]
(destruído)[8]

En contraste, os seguintes faraóns son testemuñados a través de achados arqueolóxicos no Sinaí e no Baixo Exipto: Dobre Falcón, Crocodilo.

Lista de nomosEditar

 
Mapa do Baixo Exipto cos seus nomos históricos
Número Nome exipcio Capital Nome moderno do sitio da capital
1 Inebu-hedj Ineb Hedj / Men-nefer / Menfe (Menfis) Mit Rahina
2 Khensu Khem (Letopolis) Ausim
3 Ahment Imu (Apis) Kom el-Hisn
4 Sapi-Res Ptkheka Tanta
5 Sap-Meh Zau (Sais) Sa el-Hagar
6 Khaset Khasu (Xois) Sakha
7 A-ment (Hermopolis Parva, Metelis) Damanhur
8 A-bt Tjeku / Per-Atum (Heroonpolis, Pithom) Tell el-Maskhuta
9 Ati Djed (Busiris) Abu Sir Bara
10 Ka-khem Hut-hery-ib (Athribis) Banha (Tell Atrib)
11 Ka-heseb Taremu (Leontopolis) Tell el-Urydam
12 Theb-ka Tjebnutjer (Sebennytos) Samanud
13 Heq-At Iunu (Heliópolis) Materiya (suburbio do Cairo)
14 Khent-abt Tjaru (Sile, Tanis) Tell Abu Sefa
15 Tehut Ba'h / Weprehwy (Hermopolis Parva) Baqliya
16 Kha Djedet (Mendes) Tell el-Rubˁ
17 Semabehdet Semabehdet (Diospolis Inferior) Tell el-Balamun
18 Am-Khent Per-Bastet (Bubastis) Tell Bastah (near Zagazig)
19 Am-Pehu Dja'net (Leontopolis Tanis) Tell Nebesha ou San el-Hagar
20 Sopdu Per-Sopdu Saft el-Hinna

NotasEditar

Referencias
  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Carl Roebuck, The World of Ancient Times (Fillos de Charles Scribner: Nova York, 1966) páx. 52-53.
  2. "TM Places". www.trismegistos.org. Consultado o 2019-11-16. 
  3. "TM Places". www.trismegistos.org. Consultado o 6 de marzo de 2020. 
  4. Champollion, Jean-François (1814). L'Égypte sous les pharaons, ou recherches sur la géographie, la religion, la langue, les écritures et l'histoire de l'Égypte avant l'invasion de Cambyse. Paris: Bure. p. 5. 
  5. Hayes, W. 'Most Ancient Egypt ', páx. 87, Journal of Near Eastern Studies , 23 (1964), 73–114.
  6. Carl Roebuck, The World of Ancient Times (Charles Scribner's Sons Edición: Nova York, 1966) p. 51.
  7. Carl Roebuck, The World of Ancient Times (Charles Scribner's Sons Publishers : Nova York, 1966), p. 53.
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 8,5 8,6 8,7 Breasted (1909) p.36

Véxase taménEditar

BibliografíaEditar

Outros artigosEditar