Plinio o Vello

Caio Plinio Segundo (en latín: Gaius Plinius Secundus), coñecido como Plinio o Vello, naceu en Como no ano 23 e morreu na actual Catellmare de Stabia no ano 79, vítima da súa curiosidade científica ao ir observar a erupción do volcán Vesuvio, que asolagou as cidades de Pompeia e Herculano.

Plinio o Vello
Grande Illustrazione del Lombardo Veneto Vol 3 Plinio Secondo 300dpi.jpg
Plinio o Vello: retrato imaxinario do século XIX. Descoñecese representación contemporánea de Plinio
Nome completoCaio Plinio Segundo
Nacemento23
 Como
Falecemento24 de agosto de 79
 Pompeia
CausaErupción volcánica
Nacionalidaderomana
EtniaAncient Romans
Ocupaciónescritor, científico, naturalista e militar romano
FillosPlinio o Novo (sobriño adoptado)
Lingualatín
Coñecido/a porNaturalis Historia
InfluenciasSéneca, Aristóteles
InfluíuCristovo Colón, Hernán Cortés, Odorico de Pordenone, Marco Polo, Fernão de Magalhães
editar datos en Wikidata ]

TraxectoriaEditar

Tras estudar en Roma, comezou a súa carreira militar na Xermania, durante doce anos, onde chegou a ser comandante da cabalaría das lexións romanas. No ano 57 volveu a Roma en tempos do emperador Nerón, para dedicarse ao estudo e ás letras. Desempeñou diversos cargos en tempos do emperador Vespasiano, que o nomeou entre outros como Almirante. Escribiu diversos tratados de cabalaría, unha Historia de Roma e varias crónicas históricas, hoxe perdidas. Só se conserva a súa Naturalis historia, rematada no ano 77, e que abrangue 37 libros, dedicados ao emperador Tito. Constitúe un auténtico tratado enciclopédico da Antigüidade, xa que escribiu sobre Cosmoloxía e Astronomía (1 libro), Xeografía e Historia (4 libros), Zooloxía (5), Botánica e Agricultura (8), Medicina (13), Xeoloxía, Mineraloxía, Metalurxia e Arte (5)[1].

No libro Historia Natural mestura un grande número de relatos e feitos útiles con conceptos fantásticos e contos de viaxeiros. Foi un dos textos máis lidos até a Idade Media, cunha grande influencia no bestiario desas épocas.

NotasEditar