Pelomyxa

Pelomyxa
Pelomyxa palustris.jpg
Pelomyxa palustris
Clasificación científica
Dominio: Eukaryota
Reino: Amoebozoa
Filo: Archamoebae
Xénero: Pelomyxa
Greef 1874

Pelomyxa é un xénero de amebas xigantes do grupo dos Amoebozoa, que xeralmente miden entre 500 e 800 μm pero nalgúns casos poden chegar aos 5 mm de lonxitude. Unha especie notable do xénero é P. palustris;[1] outras especies que foron descritas poden ser sinónimos, ou foron cambiadas ao xénero non relacionado Chaos. Encóntranse nos fondos lodosos de correntes de auga e lagoas.

CaracterísticasEditar

Pelomyxa ten moitos núcleos,[2] que van desde dous a varios miles nalgúns raros casos. Unha célula en movemento é de forma cilíndrica, cun só pseudópodo hemisférico na parte anterior e unha proxección semipermanente chamada uroide na parte posterior, a cal está cuberta de pequenos flaxelos non móbiles. Carecen de mitocondrias e doutros orgánulos como peroxisomas e aparato de Golgi. Consome unha ampla variedade de comida, e ten moitos vacúolos que conteñen calquera partícula que fose fagocitada, desde comida inxerida, como diatomeas, ata sedimentos, como area.

ClasificaciónEditar

A clasificación de Pelomyxa foi suxeito de considerable discusión nas últimas décadas.

Pelomyxa carece de mitocondrias e outros orgánulos que son típicos dos eucariotas e durante unha época críase que tampouco tiña flaxelos e non podía facer a mitose. Como células nucleadas que carecen de "case todas as outras inclusións celulares dos eucariotas"[3], os Pelomyxa foron, durante un tempo, considerados como "proto-eucariotas" superviventes [4], que se situaban nalgún punto entre as bacterias e as células modernas. En 1973, propúxose que os devanceiros de Pelomyxa palustris se ramificaron da liña dos eucariotas antes da adquisición das mitocondrias [5] En 1976, Jean M. Whatley escribiu que Pelomyxa palustris "pode con toda xustiza ser considerado o organismo eucariótico máis primitivo que está vivo hoxe".[6] Como tal, o organismo era un potencial análogo moderno dun eucariota ancestral que, de acordo coa teoría endosimbiótica, incorporou no seu interior un simbionte bacteriano que máis tarde evolucionou á mitocondria das células modernas. A especie sabíase que hospedaba varias bacterias simbiontes. Aínda que a función destas bacterias non estaba clara, Whatley argumentou que podían proporcionar un útil exemplo evolutivo, que indica as "maneiras como puido ter lugar a transformación de bacteria a mitocondria".[6]

En 1982, Lynn Margulis creou a subclase Caryoblastea (ou Pelobiontidae) para as "amebas anaeróbicas que carecen de undulipodios", e asignou Pelomyxa a el como o único membro do grupo.[7] O seguinte ano, Cavalier-Smith incluíu o xénero, xunto con outros varios ameboides amitocondriados "primitivos", nun novo grupo taxonómico: as Archamoebae.[8] As Archamoebae foron, á súa vez, situadas no novo reino Archezoa, xunto con outros eucariotas amitocondriados, as Metamonada e os Microsporidia.

O carácter primitivo de Pelomyxa empezou a poñerse en dúbida en 1988, cando Joe I. Griffin publicou un estudo estrutural de Pelomyxa palustris que indicaba que a especie en realidade posuía flaxelos rudimentarios, e podía facer a mitose. Griffin concluíu que "Pelomyxa nin é primitivo nin diferente das formas relacionadas, unha vez que nos decatamos de que os seus parentes son flaxelados ameboides".[9] En 1995, o caso contra o primitivismo de Pelomyxa fortaleceuse cando as análises moleculares revelaron que os antepasados de Pelomyxa palustris probablemente posuían mitocondrias.[10] Ao final da década, estaba claro que todos os membros das Archamoebae de Cavalier-Smith descendían de células con mitocondrias. Noutras palabras, non eran unha póla temperá de eucariotas "primitivos", senón máis ben "protistas dexenerados" que perderan os orgánulos que os seus devanceiros posuían.[11]

Consecuentemente, Pelomyxa e as outras Archamoebae foron reasignados ao filo Amoebozoa, dentro do subfilo Conosa (no que están tamén os Mycetozoa ou mofos mucosos).[12] O reino Archezoa foi eliminado completamente.[13]

En 2004 unha engadiuse unha nova especie ao xénero: Pelomyxa corona. Segundo o seu descubridor, aseméllase a Pelomyxa palustris pero presenta, entre outras diferenzas, unha coroa hialina nítida no pseudópodo anterior.[14]

VideosEditar

Pelomyxa palustris en movemento.
Partículas de area no citoplasma de Pelomyxa'.

NotasEditar

  1. Milyutina IA, Aleshin VV, Mikrjukov KA, Kedrova OS, Petrov NB (2001). "The unusually long small subunit ribosomal RNA gene found in amitochondriate amoeboflagellate Pelomyxa palustris: its rRNA predicted secondary structure and phylogenetic implication". Gene 272 (1–2): 131–9. PMID 11470518. doi:10.1016/S0378-1119(01)00556-X. 
  2. Daniels, E.; Pappas, G. (1994). "Reproduction of nuclei in Pelomyxa palustris". Cell biology international 18 (8): 805–812. DOI:10.1006/cbir.1994.1113. PMID 7804157.
  3. Margulis, Lynn (1982, 1988, 1998). Five kingdoms: an illustrated guide to the phyla of life on earth. 4th ed. W. H. Freeman co. p. 120. ISBN 0-7167-3026-X. 
  4. Whatley, Jean M. et al. (April 1979). "From Extracellular to intracellular: the establishment of mitochondria and chloroplasts." Proceedings of the Royal Society of London. Series B, Biological Sciences. 204(155):51)
  5. Bovee, E. C., and T. L. Jahn. 1973. "Taxonomy and phylogeny." Pages 38–76 in K. W. Jeon, ed. The biology of amoeba. Academic Press, New York; cited in Roger, Andrew J. (1999) "Reconstructing Early events in Eukaryotic Evolution." The American Naturalist. 154(S4):S147
  6. 6,0 6,1 Whatley, Jean M. (1976). "Bacteria and Nuclei in Pelomyxa Palustris: Comments on the Theory of Serial Endosymbiosis". New Phytologist 76 (1): 111–120. JSTOR 2431427. doi:10.1111/j.1469-8137.1976.tb01443.x. 
  7. Margulis, Lynn (1982, 1988, 1998). Five kingdoms: an illustrated guide to the phyla of life on earth. 4th ed. W. H. Freeman co. p. 130. ISBN 0-7167-3026-X. 
  8. Cavalier-Smith, T. 1983. "A 6-kingdom classification and a unified phylogeny." In W. Schwemmler and H. E. A. Schenk (ed.), Endocytobiology II. de Gruyter, Berlin. pp. 1027-1034.
  9. Griffin, Joe I. (1988) "Fine Structure and Taxonomic Position of the Giant Amoeboid Pelomyxa palustris." J. Protozool. 35(2):300-315
  10. Morin, L., and J.-P. Mignot. 1995. Are Archamoebae true Archezoa? the phylogenetic position of Pelomyxa sp. as inferred from large subunit ribosomal RNA sequencing. European Journal of Protistology 31:402.
  11. Edgcomb VP, Simpson AG, Zettler LA; et al. (2002). "Pelobionts are degenerate protists: insights from molecules and morphology". Mol. Biol. Evol. 19 (6): 978–82. PMID 12032256. 
  12. T. Cavalier-Smith. A revised six-kingdom system of life. Biological Reviews (1998). 73:203-266.
  13. Keeling, PJ (1998). "A kingdom's progress: Archezoa and the origin of eukaryotes". BioEssays 20 (1): 87–95. doi:10.1002/(sici)1521-1878(199801)20:1<87::aid-bies12>3.0.co;2-4. 
  14. Frolov, Alexander 0.; et al. (2004). "A new pelobiont protist Pelomyxa corona sp. n. (Peloflagellatea, Pelobiontida)" (PDF). Protistology 3 (4): 233–41.