Leon Cooper

físico estadounidense

Leon Neil Cooper, nado en Nova York o 28 de febreiro de 1930, é un físico e profesor universitario estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física no ano 1972.

Infotaula de personaLeon Cooper

Editar o valor em Wikidata
Biografía
Nacemento(en) Leon Neil Cooper Editar o valor em Wikidata
28 de febreiro de 1930 Editar o valor em Wikidata (94 anos)
Nova York, Estados Unidos de América Editar o valor em Wikidata
Datos persoais
País de nacionalidadeEstados Unidos de América Editar o valor em Wikidata
EducaciónUniversidade de Columbia
The Bronx High School of Science (en) Traducir Editar o valor em Wikidata
Director de teseRobert Serber Editar o valor em Wikidata
Actividade
Campo de traballoFísica teórica Editar o valor em Wikidata
Ocupaciónfísico , profesor universitario Editar o valor em Wikidata
EmpregadorUniversidade Brown
Universidade de Illinois en Urbana-Champaign Editar o valor em Wikidata
Membro de
LinguaLingua inglesa Editar o valor em Wikidata
Obra
Obras destacables
DoutorandoElie Lucien Bienenstock (en) Traducir, Alan Bruce Saul (en) Traducir, Nathan Intrator (en) Traducir, Michael Peter Perrone (en) Traducir e Brian S. Blais (en) Traducir Editar o valor em Wikidata
Premios

Musicbrainz: 05df2b71-045b-4a0d-a256-fd3bf06b3ee0 Editar o valor em Wikidata

Traxectoria editar

Licenciouse en física na Universidade de Columbia, sendo posteriormente profesor na Universidade de Illinois, Brown, Providence así como profesor invitado en universidades de Noruega, Italia e Francia.

Investigacións científicas editar

Interesado na física do estado sólido, en 1957 desenvolveu xunto a John Bardeen e John Robert Schrieffer a Teoría BCS da supercondutividade, pola cal a moi baixa temperatura maniféstase nos electróns unha grande forza de atracción que os fai fluír emparellados de forma que, ao pasar preto dun núcleo atómico, o primeiro electrón cede enerxía que é despois recuperada polo seu compañeiro. Esta teoría tivo a súa orixe en 1911 no descubrimento do neerlandés Heike Kamerlingh Onnes sobre a carencia de resistencia do mercurio nas correntes eléctricas a temperaturas próximas ao cero absoluto.

Compañeiro de investigacións de Alfred P. Sloan entre 1959 e 1966, posteriormente realizou investigacións no Insitituto de Estudos Adiantados de Princeton e no Consello Europeo para a Investigación Nuclear (CERN).

En 1972 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con John Bardeen e John Robert Schrieffer, polos seus traballos conxuntos sobre a teoría da supercondutividade, coñecida como Teoría BCS.

Véxase tamén editar

Ligazóns externas editar