Cidade vella de Salamanca

«Cidade Vella de Salamanca» é o nome que recibe o conxunto patrimonial situado no casco vello da cidade española homónima que está protexida para o título de Patrimonio da Humanidade, conferido pola Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura en 1988.

Cidade vella de Salamanca
Cimborrio de la Catedral Nueva de Salamanca de noche.jpg
Exterior da Catedral Nova
Patrimonio da Humanidade - UNESCO
PaísEspaña España
Localización40°57′54.9″N 5°39′52.2″O / 40.965250, -5.664500
TipoCultural
CriteriosI, II, IV
Inscrición1988 (12ª Sesión)
Rexión da UNESCOEuropa e América do Norte
Identificador381

Lugares de intereseEditar

Os principais lugares de interese da cidade, clasificados como Patrimonio da Humanidade, moitos deles dentro do "casco vello", son:

Código Nome Dirección coordenadas
381-001 casco vello da cidade 40°57′54.9″N 5°39′52.2″O / 40.965250, -5.664500 (Casco vello de Salamanca)
381-002 Colexio dos Irlandeses c./ Fonseca, 2 40°57′55.1″N 5°40′13.5″O / 40.965306, -5.670417 (Colexio Maior de Santiago o Zebedeo)
381-003 Igrexa de San Marcos c./ Zamora - Praza do Exército 40°58′10.7″N 5°39′49.4″O / 40.969639, -5.663722 (Igrexa de San Marcos (Salamanca))
381-004 Igrexa de Sancti Spiritus Ladeira de Sancti Spiritus, 34 40°57′55.4″N 5°39′33.2″O / 40.965389, -5.659222 (Igrexa de Sancti Spiritus (Salamanca))
381-005 Convento das Claras c./ de Santa Clara, 2 e 12; c/ do Lucero 2 e 18 40°57′42.8″N 5°39′37.0″O / 40.961889, -5.660278 (Convento das Claras (Salamanca))
381-006 Casa-Convento de Santa Teresa c./ Crespo Rascón, 19 40°58′03.8″N 5°39′55.5″O / 40.967722, -5.665417 (Casa-Convento de Santa Teresa)
381-007 Igrexa de San Juan de Barbalos Praza de San Juan Bautista, 2 - c./ Luis Sevillano, 2 40°58′04.2″N 5°39′58.1″O / 40.967833, -5.666139 (Igrexa de San Juan Barbalos)
381-008 Igrexa de San Cristóbal Praza de San Cristóbal, 8 40°57′50.2″N 5°39′32.5″O / 40.963944, -5.659028 (Igrexa de San Cristóbal (Salamanca))

Prazas e espazos públicosEditar

 
O concello pola tarde.

Edificios relixiososEditar

Edificios universitariosEditar

Pazos e casas palaciaisEditar

MuseosEditar

  •  
    Exterior do Museo Art Nouveau e Art Déco. Casa Lis.
    Museo de Art Nouveau e Art Déco: situado na Casa Lis, alberga unha colección de mobles e obxectos representativos das artes decorativas. Inaugurouse na primavera de 1995 con fondos procedentes da doazón que o recadador Manuel Ramos Andrade fixo á cidade. É un dos edificios máis emblemáticos e o museo máis destacado da cidade.
  • Museo do Comercio de Salamanca: dedicado a recuperar e preservar a memoria da actividade económica, industrial e comercial, especialmente da cidade e da súa provincia. Construído nas antigas cisternas de alicerces e bóvedas de ladrillo macizo que foron coidadosamente restaurados para albergar inventos e innovacións que no seu día resolveron os problemas de fabricantes, vendedores e consumidores.
  • Casa Museo Unamuno: casa situada no centro histórico da cidade, pertencente á Universidade. Foi construído no século XVIII e adicado á Casa Rectoral, é coñecido por ser o lugar onde viviu Miguel de Unamuno cando era reitor da Universidade de Salamanca, dende os anos cincuenta é un museo dedicado á súa vida e á estancia do escritor en Salamanca (1900-1914).
  • Museo de Historia do Automóbil de Salamanca: é o primeiro museo público de España dedicado ao motor. Inaugurado a finais de setembro de 2002 polos rei e raíña de España, os seus fondos inclúen máis de 200 coches históricos, algúns deles únicos, así como miles de accesorios relacionados co coche. Atópase nun edificio que foi a primeira planta de produción de enerxía eléctrica de Salamanca.
  • Museo de arte moderna DA2 Domus Artium 2002: un centro de arte contemporánea, inaugurado en abril de 2002, con motivo da Capital Europea da Cultura, que se celebrou durante todo o ano en Salamanca. Está construído sobre o que foi a antiga prisión provincial, un edificio construído en 1930, conservando elementos orixinais como as portas das celas e a reixa de ferro orixinal.
  • Museo de Salamanca: creado en 1835 e, desde 1947, ten a súa sede na Casa dos Abarca, un antigo pazo salamantino construído a finais do século XV. A entrada ao museo, que está formada por unha sección de arqueoloxía e outra de Belas Artes, é dende o Patio de Escolas, aínda que a fachada nobre da Casa dos Abarca está situada na rúa Serranos.
  • Museo Catedralicio: denominado oficialmente Museo Diocesano de Salamanca, está situado nas salas capitulares da Catedral Vella de Salamanca inaugurouse en 1953. Exhibe algúnhas das obras pertencentes ao tesouro da catedral de Salamanca.[2][3]
  • Museo do Convento de San Esteban: situado na saída do coro, no claustro superior. Mostra valiosas pezas de marfil, esculturas, vestimenta litúrxica, ourivería, himnarios e lenzos. Atópase no que antigamente foi a biblioteca do convento. Contou con 6.000 volumes que foron trasladados á biblioteca universitaria.[4]
  •  
    Antiga Biblioteca Universitaria.
    Museo Universitario - Biblioteca Universitaria: conta con máis de 2.800 manuscritos e 60.000 incunables, así como os que datan do século XVI ata 1830. A súa principal tarefa é preservar e transmitir o seu inmenso patrimonio bibliográfico. Atópase no edificio das Escolas Maiores e supón un fito, ao igual que a súa universidade, xa que está considerada unha das primeiras bibliotecas universitarias de Europa. Entre as súas instalacións destacan a librería antiga e a sala de manuscritos.[5]
  • Museo Taurino: alberga numerosos traxes e pezas relacionadas co mundo taurino de Salamanca. Recorre a historia da gandería nos pastos da provincia de Salamanca así como as feiras, prazas e colexios que ten, con referencias a grandes toureiros salamantinos.[6]
  •  
    Santa Cea, Venancio Blanco. Xardíns da Santo Domingo.
    Sala de Exposicións de Santo Domingo de la Cruz: antiga universidade, sede da Fundación Venancio Blanco, acolle exposicións coa obra do artista.
  • Colección Convento Las Úrsulas: este pequeno museo está protexido por dous artesoados do século XV e do século XVI. A peza máis espectacular é unha rinconeira de Morales titulada 'El Divino', xunto con outros paneis atribuídos a Juan de Borgoña.[7]
  • Museo de Pintura Medieval de Santa Clara: Xestionado por As idades do Home tras a saída das monxas do Convento de Santa Clara, alberga numerosas reliquias de arte relixiosa, ademais dunha colección de pinturas murais dende o século XIII ata o século XVI, medallóns en relevo, artesoados e imaxes e lenzos de diferentes épocas.[8] Casa Museo Zacarías González: casa e estudio onde residiu o pintor Zacarías González na rúa Alarcón. Remodelada en 2005 tras a doazón da familia do pintor á Fundación Caja Duero, pretendíase respectar coidadosamente os cuartos familiares do pintor, combinando o sentido testemuñal da casa do artista co concepto museístico. Aínda que e a favor da propia exposición-difusión da obra, non todos os espazos se mantiveron cos usos que tiñan orixinalmente como vivenda.
  • Ieronimus. As torres medievais da Catedral: o seu nome fai alusión a Don Jerónimo de Perigueux, famoso bispo español de orixe francesa encargado da Diocese de Salamanca desde 1102, que encargou a construción da igrexa de Santa María. Este foi o feito que marcou a orixe dos 900 anos de Arte e Historia das Catedrais de Salamanca. Neste percorrido pódense admirar espazos verdadeiramente sorprendentes como o que ofrece o miradoiro a carón da Torre do Gallo, o Patio Chico ou a Terraza Anaya. O circuíto expositivo comeza na Sala do Alcaide, continuando pola Sala da Torre Mocha, a Estancia do Andén Superior e a Sala da Bóveda. Accédese desde a última torre, a situada xunto á porta de Santa Lucía (que dá acceso á antiga catedral). En tres das salas que se visitan están expostos planos, documentos e obxectos relixiosos relacionados coas catedrais, e sobre todo coa súa construción pódese apreciar tanto o interior de ambas as dúas catedrais como o exterior. Desde a "Sala do Alcaide" pódese gozar dunha espléndida panorámica da nave central e do retablo da antiga catedral, e dende a plataforma superior situada sobre ela pódese contemplar con precisión a Torre do Gallo, así como vistas á Tormes e os barrios transtormesinos. Tamén se pode gozar de vistas ás bóvedas da Catedral Nova, e, de novo no exterior, vistas á Praza Anaya, a torre do reloxo, a Rúa Maior e todo o centro histórico.
  • Monumenta Salmanticae: Centro de Interpretación do Patrimonio Arquitectónico e Urbano da Cidade de Salamanca. Aínda que foi unha das primeiras igrexas románicas de Salamanca, só se conserva a ábsida do edificio orixinal. Os últimos ocupantes do edificio foron os Servos de María que o utilizaban para atender aos enfermos.

OutrosEditar

  • Alcázar de Salamanca: antiga fortaleza militar urbana situada na esquina suroeste da zona amurallada medieval da cidade de Salamanca. Actualmente, os seus restos arqueolóxicos abandonados pódense ver na Vaguada de La Palma, no extremo occidental da Peña Celestina, núcleo orixinario da cidade durante a repoboación de Estremadura Leonesa no século XI.
  • Cova de Salamanca: situada na ladeira de Carvajal, onde se di que a o demo ensinaba maxia negra. Por iso, nunha parte da América española, unha salamanca é unha cova de meigas. O que hoxe coñecese como Cova de Salamanca, en realidade forma parte da sancristía da desaparecida igrexa de San Cebrián. Aquí, segundo a lenda, Satanás disfrazado de sancristán impartiu clases de ciencias ocultas a sete estudantes durante sete anos, ao remate dos cales un deles permanecería ao seu servizo, o máis coñecido dos cales era o marqués de Villena. Segundo a lenda, o marqués de Villena quedou atrapado na cova como discípulo de Lucifer, pero conseguiu escapar agochándose nunha tinaxa. Cando chegou o demo e descubriu que o seu discípulo non estaba na súa cova, foi a buscalo, deixando a porta aberta. Nese momento, o marqués aproveitou para saír do agocho e refuxiarse na igrexa de San Cebrián ata a celebración da Eucaristía, onde se mesturou cos fieis. Suponse que é un dos principais accesos aos subsolos de Salamanca.
  • Mercado de Abastos (1899-1909): situado na antiga Praza da Verdura. Construído en ferro, proxectouno o arquitecto xerezano Joaquín de Vargas y Aguirre (tamén autor de Casa Lis para Miguel Lis) a principios do século XX. No seu interior póñense á venda os ingredientes típicos da gastronomía da provincia de Salamanca.
  • Muros medievais: Actualmente hai sinais visibles da muralla nas proximidades do Xardín de Calixto e Melibea xunto ao río Tormes. As murallas conforman dous recintos amurallados da cidade, o primeiro e o máis antigo que ten o seu centro na Praza de Azogue Vello situada preto da Catedral. A segunda data do século XII que ten o seu centro na Praza Maior.
  • Parque Arqueolóxico do Cerro de San Vicente: xacemento arqueolóxico que conserva restos do primeiro núcleo de poboación da cidade na Idade de Ferro e do posterior mosteiro beneditino de San Vicente.
  • Pozo das Neves (século XVI): remodelado e aberto ao público en 2017, xunto con parte do que foi o convento de San Andrés.
  • Ponte Romana: dos seus arcos, quince son romanos do século I d.C., o resto tivo que ser reconstruído en 1627 tras a enchente de San Policarpo. Preto está o touro de pedra que se menciona no Lazarillo de Tormes.

NotasEditar

Referencias
  1. García Algarra, Javier (2012). "Da Gran Vía ao Distrito C. O patrimonio arquitectónico de Telefónica". Tese de doutoramento, Departamento de Historia da Arte, UNED, 2012, pp. 331-333.
  2. Díaz Segovia e Paliza Monduate 1997, p. 56.
  3. Rodríguez Gutiérrez de Ceballos 2005, p. 27.
  4. "Museo". Convento de San Esteban (en español). 
  5. "Descubre la Biblioteca Universitaria de Salamanca". RTVE (en español). 
  6. "Museo Taurino de Salamanca" (en español). 
  7. "Museo Conventual de Santa Clara". Turismo Castilla y León (en español). 
  8. "El Museo de Pintura Medieval de Santa Clara reabre para ser «uno de los grandes éxitos del patrimonio regional este verano»". El Norte de Castilla (en castelán). 17 de xullo de de 2020. Consultado o 18 de julio de 2020. 

Véxase taménEditar

Outros artigosEditar

Ligazóns externasEditar