Scout X-3C

Scout X-3C foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido. Estaba concibido como un lanzador suborbital de baixo custo e foi usado desde o complexo de Wallops Island unha soa vez, o 9 de outubro de 1964, para probar o vehículo experimental de reentrada RFD 2, que alcanzou un apoxeo de 132 km.[1][2]

Scout X-3C
Función Lanzador espacial lixeiro
País de orixe Estados Unidos[1]
Tamaño
Altura 22,0 m[1]
Diámetro 1,02 m[1]
Masa 17.000 kg[1]
Etapas 3[1]
Foguetes asociados
Familia Scout
Historia de lanzamentos
Estado Retirado[1]
Sitios de lanzamento Wallops Island[1][2]
Total de lanzamentos 1[1][2]
Primeira Etapa - Algol 2A[1]
Motores
Pulo
Propelente Propelente sólido[1]
Segunda Etapa - Castor 1[1]
Lonxitude 5,92 m[1]
Diámetro 0,79 m[1]
Masa baleiro 535 kg[1]
Masa cheo 3852 kg[1]
Motores 1[1]
Pulo 286 kN[1]
Impulso específico 247 s (232 s a nivel do mar)[1]
Tempo de combustión 27 s[1]
Propelente Propelente sólido[1]
Terceira Etapa - Antares 2[1]
Lonxitude 2,90 m[1]
Diámetro 0,78 m[1]
Masa baleiro 300 kg[1]
Masa cheo 1400 kg[1]
Motores 1 X-259[1]
Pulo 93,094 kN (no baleiro)[1]
Impulso específico 293 s (no baleiro)[1]
Tempo de combustión 36 s[1]
Propelente Propelente sólido[1]

NotasEditar

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 1,15 1,16 1,17 1,18 1,19 1,20 1,21 1,22 1,23 1,24 1,25 1,26 1,27 1,28 1,29 1,30 Mark Wade (2017). "Scout X-3C" (en inglés). Consultado o 28 de maio de 2017. 
  2. 2,0 2,1 2,2 Gunter Dirk Krebs (2017). Gunter's Space Page, ed. "Scout-X3C" (en inglés). Consultado o 28 de maio de 2017. 

Véxase taménEditar

Outros artigosEditar