Abrir o menú principal

Os pijaos (tamén coñecidos como piajaos, pixaos ou pinaos) son un pobo indíxena que habita no departamento de Tolima, en Colombia. Na era precolombiana poboaron a Cordilleira dos Andes entre os nevados de Huila, de Quindío e de Tolima; no alto val do río Magdalena e no Valle del Cauca. Os pijaos non chegaron a formar un estado centralizado, manténdose como pobos federados.

Pobo pijao
Indio Pijao..jpg
Estatua dun indíxena pijao en Ibagué.
Poboación
Poboación total:
58 810 (2005)
Rexións principais:
Flag of Colombia.svg Colombia58 810
Aspectos culturais
LinguaLingua pijao e castelán
Relixiónrelixión tribal tradicinal, catolicismo[1]
Grupos
relacionados
panches, quimbayas e guayupes
Mapa das civilizacións precolombianas. Os panches e os pijaos están agrupados como Tolima.

LinguaEditar

Artigo principal: Lingua pijao.

A lingua pijao está moi mal documentada, e só se coñece un feixe de palabras. A lingua está extinta dende a década de 1950.[2] Gran parte da información sobre ela procede de frei Pedro Simón e outros cronistas españois[3] e de "listas de vocabulario" recollidas en 1943 no concello de Ortega por Alicia e Gerardo Reichel-Dolmatoff, así como por Roberto Pineda Giraldo e Milcíades Chaves.[4] Segundo Simón, os panches falaban a mesma lingua que os pijaos.[3]

A lingua pijao foi incluída dentro da familia lingüística caribe por Paul Rivet,[3][5] porén, o exame do escaso vocabulario coñecido permite rexeitar que a lingua dos pijaos fora caribe.[6] A evidencia lingüística non permite até o momento estabelecer parentescos filoxenéticos, pois é insuficiente.[7] A lingua pijao permanece sen clasificar[8] ou é caracterizada como lingua illada.[9]

NotasEditar

  1. "Latter Day Saints", Adherents.com
  2. «Pijao», informe no sitio web Ethnologue. Consultado o 1 de novembro de 2010.
  3. 3,0 3,1 3,2 Rivet, Paul (1943) "La influencia karib en Colombia"; RIEN 1/1: 55-93; 283-295.
  4. Durbin y Seijas, 1973b
  5. Rivet, Paul; & Loukotka, Cestmír. (1950) "Langues d'Amêrique du sud et des Antilles"; A. Meillet & M. Cohen (Eds.) Les langues du monde: 1099-1160. Paris: Champion.
  6. Durbin & Seijas, 1973, pp. 47-51
  7. Adolfo Constenla Umaña, 1991, páx. 62
  8. Adelaar, 2004, p. 53
  9. «Pijao», en Fabre, Alain (2005): Diccionario etnolingüístico y guía bibliográfica de los pueblos indígenas sudamericanos.]

Véxase taménEditar