Abrir o menú principal

Tratado dos Touros de Guisando

(Redirixido desde "Pacto de Guisando")
Inscrición que lembra o tratado

O Tratado, Xura ou Concordia dos Touros de Guisando son denominacións historiográficas para a reunión que tivo lugar o 18 ou 19 de setembro de 1468 no cerro de Guisando (xunto aos Touros de Guisando, un conxunto de touros de pedra de orixe prerromana, na actual localidade abulense de El Tiemblo), e ao acordo que nela se alcanzou entre o rei de Castela, Henrique IV e a súa medio irmá Isabel. Por mor do tratado, Isabel foi proclamada princesa de Asturias e recoñecida como herdeira da Coroa de Castela.

HistoriaEditar

Os primeiros enfrontamentos que conduciron á Guerra de Sucesión Castelá comezaran en 1464, cando un grupo de nobres rebelouse coa intención de facer abdicar ao rei e depor ao seu valido, Beltrán de la Cueva. Os nobres rebeldes chegaron a realizar unha cerimonia, coñecida como a Farsa de Ávila de 1465, na que depuxeron de xeito simbólico a Henrique IV e entronizaron no seu lugar ao seu medio irmán Afonso de Castela. Tras a morte do infante Afonso en xullo de 1468, a outra medio irmá de Henrique, Isabel de Castela, pasou a ser a candidata dos nobres rebeldes.

Con todo, a infanta Isabel preferiu pactar co seu medio irmán, utilizando como mediador a Antonio de Véneris. Tras unhas vistas realizadas en Castronuevo, ambos irmáns chegaron a un acordo preliminar, polo que finalizaría a guerra. Ese foi o acordo que se formalizou ante os Touros de Guisando. Mediante tal tratado ou concordia, todo o reino volvía á obediencia do rei e a cambio Isabel pasaba a ser princesa de Asturias e recibía un amplo patrimonio. O matrimonio da princesa Isabel debía realizarse só co consentimento previo do rei.

Por outra banda, Xoana, a filla de Henrique IV, quedaba desprazada da posible sucesión, ao declararse nulo o matrimonio do rei e a raíña.

Con todo, a voda de Isabel con Fernando, o herdeiro do trono aragonés, celebrouse en 1469 en Valladolid sen contar coa aprobación do rei. Este enlace motivou o repudio da Concordia por Henrique IV, quen recoñeceu novamente os dereitos da súa filla Xoana na Cerimonia da Val de Lozoya, o 25 de novembro de 1470.

Véxase taménEditar