Nan Madol

Consistente nunha serie de pequenas illas artificiais unidas por unha rede de canles, o Nan Madol é coñecido ás veces como "a Venecia do Pacífico". Está preto da illa de Pohnpei, que forma parte dos Estados Federados de Micronesia, e foi a capital da dinastía Saudeleur ata aproximadamente o ano 1500 de nosa era. Nan Madol significa "entre espazos" e fai referencia ás súas canles.

Nan Madol: Centro cerimonial do leste da Micronesia
Nan madol.jpg
Ruínas de Nan Madol
Patrimonio da Humanidade - UNESCO
PaísEstados Federados de Micronesia Micronesia
Localización6°50′31″N 158°19′56″L / 6.84194, -158.33222
TipoCultural
CriteriosI, III, IV, VI
Inscrición2016 (40ª sesión)
Rexión da UNESCOAsia e o Pacífico
Identificador1503
Central Nan Madol
Nan Madol
Nan Madol
Nan Madol

HistoriaEditar

O Nan Madol foi a capital cerimonial e política da dinastía Saudeleur, a cal gobernaba aos 25.000 habitantes de Pohnpei. Situado á parte da illa principal de Pohnpei, está habitado aproximadamente desde o século I ou II d.C. A construción do illote comezou entre os séculos VIII e IX, pero a súa arquitectura megalítica probablemente non empezou a construírse ata o século XII.

Obxectivo e característicasEditar

No centro había unha residencia especial destinada á nobreza, e tamén para actividades funerarias presididas polos sacerdotes. A súa poboación case seguramente non excedeu de 1.000 persoas, e ata puido ser menos da metade. Aínda que moitos dos residentes fosen xefes, a maioría eran xente normal. O Nan Madol serviu, en parte, para que os gobernantes Saudeleur puidesen organizar e controlar aos seus potenciais rivais, requiríndolles vivir na cidade e non nas súas casas, onde as súas actividades houberan sido difíciles de supervisar.

Madol Powe, o sector funerario, contén 58 illotes na área nordés do Nan Madol. A maior parte dos illotes foron algunha vez ocupados polas vivendas dos sacerdotes. Algúns illotes complen funcións especiais, como preparación de alimentos en Usennamw, construción de canoas en Dapahu, e preparación de aceite de coco en Peinering. En Peinkitel, Karian, e Lemenkou hai tumbas rodeadas por altas paredes, pero o maior logro é o illote funerario real de Nandauwas, onde hai paredes de entre 6 e 8 metros de altura rodeando un recinto funerario central dentro do patio principal.

Alimentos e augaEditar

No Nan Madol non hai auga doce nin alimentos. Hai que ir interior para atopalos. Para os Saudelaur isto non supuña ningún problema, xa que ao ser os xefes supremos, a xente traíalles todo o que necesitasen. Cando derrocaron aos Saudelaurs e comezou a éra dos Nahnmwarkis, estes seguían vivindo en Nan Madol, pero tiñan que conseguir auga e alimentos por eles mesmos, véndose obrigados a abandonar eventualmente Nan Madol e a volver ás súas propias casas. Outro posible motivo para o abandono do complexo puido ser unha forte diminución demográfica.

Arqueoloxía e turismoEditar

Hoxe Nan Madol forma un complexo arqueolóxico que cobre máis de 18 quilómetros cadrados, e inclúe a arquitectura megalítica construída sobre unha zona de arrecife de coral ao longo da beira da illa Temwen, varios outros illotes artificiais, e a Pohnpei, a illa principal. O corazón do lugar, coas súas paredes de pedra, ten unha área de aproximadamente 1,5 km de longo por 0,5 km de ancho e contén case 100 illotes artificiais (formados de pedra e coral) rodeados por canles.

A datación por carbono indica que a construción de Nan Madol comezou ao redor do ano 1200. Con todo, as escavacións mostran que a área puido ser ocupada desde o 200 a.C. Identificáronse algunhas probables canteiras ao redor da illa, pero a orixe exacta das pedras de Nan Madol está aínda por determinar. Ningunha das canteira propostas existe en Madolenihmw, o cal fai pensar que as pedras foron transportadas á súa posición actual. Suxeriuse que se poderían pór á flote con balsas desde a canteira, pero ninguén puido demostrar este procedemento. Os arqueólogos aínda teñen que desentrañar o misterio. Algúns habitantes actuais de Pohnpei cren que as pedras chegaron voando á illa grazas á maxia negra.

Un aspecto intrigante de Nan Madol é a correlación case exacta entre a historia transmitida por tradición oral ao longo dos séculos, e os vestixios desenterrados en escavacións arqueolóxicas.

En 1985, as ruínas de Nan Madol foron declaradas como lugar histórico. Estase facendo un maior esforzo para conservalas. Para chegar alí é necesario un permiso e pagar unha pequena cantidade de diñeiro, pero é bastante fácil conseguir unha visita ao lugar.

NotasEditar

Véxase taménEditar

Ligazóns externasEditar