Abrir o menú principal
Burying Babies in China (p.40, marzo de 1865, XXII)[1]

O infanticidio feminino na China trata sobre a práctica do infanticidio, sobre todo de meniñas, na República Popular da China e os seus predecesores, nunha historia de infanticidio feminino que abrangue máis de 2.000 anos.[2] En todo o mundo, a práctica do infanticidio foi practicada desde a antigüidade como medio de control poboacional.[2] É un método non sancionado de planificación familiar, que ten sido tolerado durante séculos na área até tempos recentes. O fenómeno tamén é referido como "xenerocidio do sexo feminino"; no entanto, a palabra "xenerocidio" pode ser utilizada para ambos os sexos.[3]

Visión xeralEditar

A práctica do infanticidio feminino na China, historicamente, era socialmente tolerada, aínda que sempre fose obxecto de críticas. Os budistas escribiron que a matanza de crianzas traería mao karma e que, por outro lado, aqueles que salvasen a vida dunha crianza quere a través de intervención ou por medio de presentes de diñeiro ou comida iría gañar un bo karma, levando  unha vida próspera, unha vida longa e de éxito para seus fillos. No entanto, a crenza budista na reencarnación significaba que a morte dun neno non era o fin, xa que ese neno iría renacer, con esa crenza diminuíndo a culpa sentida sobre o infanticidio feminino. O confucianismo e o infanticidio feminino, á súa vez, sempre estiveron en conflito. Ao colocar valor na idade máis avanzada, Confucio, con súa piedade filial, diminuía o valor dos nenos, mentres que a crenza confuciana de Ren levou os intelectuais confucionistas a apoiar a idea de que o infanticidio feminino estaba errado e que a práctica iría perturbar o equilibrio entre Yin-yang.[4]

Cando os misioneiros cristiáns chegaron á China, ao final do século XVI, testemuñaron neonatos lanzados aos ríos ou en montóns de lixo.[5][6] O século XVII, Matteo Ricci documentou que a práctica ocorría en varias provincias da China e dixo que a principal razón para a práctica era a pobreza.[6] A práctica continuou até o século XIX e diminuíu vertixinosamente durante a era comunista,[7] mais rexurdiu como un problema desde a introdución da política dun fillo a principios da década de 1980.[8] O censo de 1990 mostrou unha razón sexual total de 1.066, unha relación sexual normal para todas as idades debe ser inferior a 1,02.[9]

Séculos XIX e XXEditar

 
Retrato chinés sobre o infanticidio por afogamento (1800)

Durante o século XIX, a práctica era xeneralizada. Lecturas de textos da dinastía Qing mostran unha prevalencia do termo nü ni (afogar meniñas), e o afogamento era o método máis común usado para matar crianzas do sexo feminino. Outros métodos utilizados foron a asfixia e a fame. Deixar unha crianza exposta aos elementos da natureza era outro método de matar un lactante, a crianza podería ser colocada dentro dun cesto que era, entón, colocado nunha árbore. Os conventos budistas creaban "torres de bebé" para as persoas deixaren nenos do sexo feminino. En 1845, na provincia de Jiangxi, un misioneiro escribiu que as crianzas que eran deixadas expostas aos elementos da natureza sobrevivían uns dous días, de media, mentres as persoas que pasaban ignoraban a crianza e os seus gritos. O misioneiro David Abeel relatou, en 1844, que entre un terzo e un cuarto de todas as crianzas do sexo feminino foron mortas tras o nacemento ou algún tempo despois.[10][11][12]

En 1878, o xesuíta francés Gabriel Palatre documentou a súa pasaxe por 13 provincias chinesas, tamén encontraron evidencias de infanticidio, principalmente nas provincias de Shanxi e Sichuan. De acordo con informacións dos relatos de Palatre, a práctica foi máis amplamente difundida nas provincias do sueste e na rexión do río Lower Yangzi.

En 1930, Rou Shi, un membro notábel do Movemento do Catro de Maio, escribiu o conto "A Slave-nai". Nel,  retratou a extrema pobreza en comunidades rurais da China, que foi unha causa directa de infanticidio feminino.[13]

Un documento publicado polo goberno chinés en 1980 declarou que a práctica do infanticidio feminino era un "mal feudalístico". A posición oficial do Estado sobre a práctica é que é un extravasamento de tempos feudais, e non é un resultado da política do fillo único do Estado. De acordo con Jing Bao-Nie, sería "inconcibíbel" crer que non hai ningunha conexión entre as políticas de planificación familiar do Estado e o infanticidio feminino.[14]

O 25 de setembro de 1980, nunha "carta aberta", o Partido Comunista da China solicitou que os membros do partido desen o exemplo e tivesen só un fillo. A partir de cando a política do fillo único foi proposta por primeira vez, había preocupacións de que iso levaría a un desequilibrio na proporción entre os sexos. No inicio dos anos 1980, altos funcionarios tornáronse cada vez máis preocupados con relatos de abandono e infanticidio feminino, por parte dos pais que estaban desesperados por un fillo do sexo masculino. En 1984, o goberno tentou resolver o problema, axustando a política do fillo único para permitir que parellas cuxo primeiro fillo é unha meniña puidesen ter un segundo fillo.[15]

NotasEditar

  1. "Burying Babies in China". Wesleyan Juvenile Offering (London: Wesleyan Mission House) XXII: 40. marzo de 1865. 
  2. 2,0 2,1 Mungello 2012, p. 144.
  3. Mungello 2012, p. 145.
  4. Mungello 2012, pp. 146–147.
  5. Milner 2000, pp. 238-239.
  6. 6,0 6,1 Mungello 2012, p. 148.
  7. Coale & Banister 1994, pp. 459–479.
  8. White 2006, p. 200.
  9. Milner 2000, pp. 239-240.
  10. Mungello, 2008. p. 17
  11. Lee, 1981, p. 164.
  12. Mungello, 2008. p. 10
  13. Johnson, 1985. p. 29
  14. Nie, 2005. p. 50
  15. White, 2006. p. 200

BibliografíaEditar