Ildefons Cerdà i Sunyer, nado en Centelles (Barcelona) o 23 de decembro de 1815 e finado en Las Caldas del Besaya (Cantabria) o 21 de agosto de 1876, foi un enxeñeiro, urbanista, xurista, economista e político español.

Infotaula de personaIldefons Cerdà

Editar o valor em Wikidata
Biografía
Nacemento23 de decembro de 1815 Editar o valor em Wikidata
Centelles, España Editar o valor em Wikidata
Morte23 de agosto de 1876 Editar o valor em Wikidata (60 anos)
Las Caldas de Besaya, España Editar o valor em Wikidata
Lugar de sepulturaCamposanto de Montjuïc 41°21′15″N 2°09′20″L / 41.354289, 2.155569 Editar o valor em Wikidata
Presidente da Deputación de Barcelona
1873 – 1874
← Benet Arabio i Torres (en) TraducirMelcior Ferrer i Bruguera (en) Traducir →
Concelleiro de Barcelona
1854 – 1856
Deputado no Congreso dos Deputados
1851 – 1852
Circunscrición electoral: Barcelona
Editar o valor em Wikidata
Datos persoais
País de nacionalidadeEspaña Editar o valor em Wikidata
EducaciónEscola Técnica Superior de Enxeñaría de Camiños, Canales e Portos de Madrid - enxeñaría (1835–1841) Editar o valor em Wikidata
Actividade
Campo de traballoUrbanismo, ordenación do territorio, civil engineering studies (en) Traducir, arquitectura e política Editar o valor em Wikidata
Lugar de traballo Madrid Editar o valor em Wikidata
Ocupaciónenxeñeiro , político , urbanista , arquitecto , enxeñeiro civil Editar o valor em Wikidata
Partido políticoPartido Republicano Democrático Federal Editar o valor em Wikidata
LinguaLingua catalá e lingua castelá Editar o valor em Wikidata
Familia
CónxuxeClotilde Bosch i Carbonell (1848–1862) Editar o valor em Wikidata
FillosEsmeralda Cervantes Editar o valor em Wikidata
Sinatura
Editar o valor em Wikidata

Home polifacético, escribiu a Teoría xeral da urbanización, obra pioneira da especialidade, pola cal considéraselle un dos fundadores do urbanismo moderno. O seu proxecto máis importante foi a reforma urbanística da Barcelona do século XIX mediante o Plan Cerdà, co que creou o actual barrio do Eixample.[1] Cerdà non foi un triunfador; concentrado meticulosamente no seu traballo, tivo problemas familiares, o seu proxecto do ensanche nunca foi ben visto polos estamentos locais e acabou arruinado, pois o Estado español e o Concello de Barcelona non lle pagaban os honorarios que lle debían. Houbo de pasar un século para que se recoñecese o seu legado.

Principais obras editar

 
Plano do proxecto do eixample de Barcelona (1859)
  • 1859 – Teoría de la construcción de las ciudades, vol. 1. Barcelona, 1859. Reeditado en 1991 polo Ministerio para as Administracións Públicas, Concello de Barcelona e Concello de Madrid. ISBN 84-7088-583-9.
  • 1861 – Teoría de la construcción de las ciudades, vol. 2. Madrid, 1861. Reeditado en 1991 polo Ministerio para as Administracións Públicas, Concello de Barcelona e Concello de Madrid. ISBN 84-7088-586-3.
  • 1863 – Teoría del enlace del movimiento de las vías marítimas y terrestres.
  • 1867 – Teoría general de la urbanización y aplicación de sus principios y doctrinas a la reforma y ensanche de Barcelona. Madrid: Imprenta Española, 1867. Reeditado polo Instituto de Estudios Fiscales, 1968-1971.
  • 1867 – Monografía estadística de la clase obrera en Barcelona, en 1856: Espécimen de una estadística funcional de la vida urbana, con aplicación concreta a dicha clase. Publicado cun apéndice de la Teoría general de la urbanización.[2]
  • ? – Teoría general de la rurización.

Notas editar

  1. Institut Cerdà. "Biografia" (en catalán). Arquivado dende o orixinal o 25 de decembro de 2009. Consultado o 30 de outubro de 2009. 
  2. Carrasco, Cristina: Tiempos, trabajos y género. Barcelona: Universitat de Barcelona, 2001. ISBN 84-475-2646-1

Véxase tamén editar

Ligazóns externas editar