Abrir o menú principal

Giovanni Papini

escritor italiano

Giovanni Papini, nado en Florencia o 9 de xaneiro de 1881 e finado íbídem o 8 de xullo de 1956, foi un escritor, poeta, xornalista e crítico literario italiano. Inicialmente ateo e escéptico, posteriormente pasou a ser un fervoroso católico.

Giovanni Papini
Picture of Giovanni Papini.jpg
Nacemento9 de xaneiro de 1881
 Florencia
Falecemento8 de xullo de 1956
 Florencia
SoterradoCimitero delle Porte Sante
NacionalidadeItalia e Reino de Italia
RelixiónIgrexa católica
Ocupaciónpoeta, xornalista, escritor, crítico literario, biógrafo e escritor de ciencia ficción
PremiosMarzotto Prize
editar datos en Wikidata ]

Índice

BiografíaEditar

Nacido en Florencia en 1881 e falecido en 1956, é un dos escritores máis importantes que deu a Italia do século XX. Fillo de Luigi Papini, republicano, ateo e anticlerical, e Emilia Cardini que decide bautizalo sen coñecemento do seu pai. Viviu unha infancia solitaria e de privacións atopando nos libros e as bibliotecas unha fonte de inesgotable consolo e pracer. Diplomouse de mestre en 1899 e ensinou por algúns anos para posteriormente traballar como bibliotecario.

A comezos de século, en 1903, funda en Florencia xunto a Giuseppe Prezzolini e outros máis a revista "Leonardo" utilizando como sede o Palacio Davanzati.

Ao redor de 1920, un ano antes de publicar a súa Historia de Cristo, produciuse o seu conversión ao catolicismo, non sen escándalo e sorpresa de todos.

En 1935 obtivo a Cátedra de Literatura Italiana na Universidade de Bolonia (a pesar de que os seus estudos só habilitábano para ensino primario) pero que non exerceu debido a problemas na súa vista (en 1938 rexeitou a mesma cátedra pero da Universidade de Florencia); as autoridades confirmaron a "impecable reputación" de Papini a través dese nomeamento. En 1937, Papini publicou o primeiro e único volume da súa Historia da literatura italiana, dedicada "A Benito Mussolini, amigo da poesía e dos poetas", que foi de gran consideración para a academia, especialmente no estudo do Renacemento italiano.

Tamén ese mesmo ano foi nomeado membro da Real Academia de Italia, a maior institución cultural do país, e en 1939 Presidente do Centro de Estudos Nacionais sobre o Renacemento. Así mesmo, foi vicepresidente da Federación Europea de Escritores desde marzo de 1942. A mediados de 1944, refuxiándose da postrimería da Segunda Guerra Mundial, Papini abandonou a súa casa de Bulciano (destruída logo polos bombardeos ingleses) e ingresou no convento franciscano de Verna. Morreu en 1956 no seu natal Florencia, cego, mudo e paralítico.

Algunhas obras destacadasEditar

En 1906 publica O Crepúsculo dos Filósofos, no que critica os sistemas filosóficos de Kant, Hegel, Schopenhauer, Comte, etc. Ao ano seguinte publica O tráxico cotián e O piloto cego, unha "novela metafísica" e innovadora.

A crítica europea considera que a súa mellor obra é Gog, unha colección de relatos filosóficos, escritos nun estilo brillante e satírico, e até o propio Papini confesou amala sobre todas as outras. A ela seguiulle, moitos anos despois, como continuación, O libro negro, con igual estilo brillante e satírico. Con todo, Un home acabado (autobiografía) é considerada por moitos outros como a súa obra mestra.

Por outra banda, a súa obra O Diaño, unha das últimas, foi obxecto de grandes discusións e controversias. Nela explica como o amor de Deus ao ser tan grande e magnífico, ao chegar o Xuízo Final, se compadecerá de todos os sufrientes, pechará o inferno e redimirá a todos os pecadores, o cal é incompatible coa doutrina da Igrexa católica. Ademais, entre as súas obras relixiosas están Historia de Cristo, San Agustín, A escala de Jacob, Cartas do Papa Celestino VIN aos homes e Xuízo Universal (póstuma).

En palabras de Jorge Luís Borges: "Se alguén neste século é equiparable ao exipcio Proteo, ese alguén é Giovanni Papini, que algunha vez asinase Gian Falco, historiador da literatura e poeta, pragmatista e romántico, ateo e despois teólogo".[1] O propio Borges di que "hai estilos que non permiten ao autor falar en voz baixa. Papini, na polémica, adoitaba ser sonoro e enfático".

ObrasEditar

  • O crepúsculo dos filósofos (1906)
  • O tráxico cotián (1906)
  • O piloto cego (1907)
  • A outra metade (1911)
  • A vida de ninguén (1912)
  • Memorias de Deus (1912)
  • Palabras e sangue (1912)
  • Un home acabado (1913)
  • Vinte e catro cerebros (1913)
  • Pragmatismo (1913)
  • Bufonadas (1914)
  • O meu futurismo (1914)
  • Cen páxinas de poesía (1915)
  • Virilidade (1915)
  • A paga do sábado (1915)
  • Cercenaduras (1916)
  • Primeira obra (1917)
  • Vinte razóns en prosa (1917)
  • Polémicas relixiosas (1917)
  • Carducci, home (1918)
  • Días de festa (1918)
  • Testemuños (1918)
  • A Europa Occidental contra a Mitteleuropa (1918)
  • A experiencia futurista (1920)
  • Historia de Cristo (1921)
  • Pan e viño (1926)
  • Os operarios da viña (1929)
  • Herejías literarias (1930)
  • San Agustín (1930)
  • Gog (1931)
  • A escala de Jacob (1932)
  • Os amantes de Sofía (1932)
  • Os netos de Deus (1932)
  • Retratos italianos (1932)
  • Retratos estranxeiros (1932)
  • Dante, vivo (1933)
  • O saco do ogro (1933)
  • Poesía en prosa (1933)
  • Poesía en verso (1933)
  • A pedra infernal (1934)
  • Grandeza de Carducci (1935)
  • Historia da literatura italiana (Vol. I) (1937)
  • As testemuñas da paixón (1937)
  • Figuras humanas (1940)
  • A coroa de prata (1941)
  • Exposición persoal (contén Soliloquios de Belén) (1941)
  • A imitación do pai (1942)
  • Ceo e terra (1943)
  • Recordos de mocidade (1943)
  • Cartas do Papa Celestino VIN aos homes (1946)
  • Follas do bosque (1946)
  • Pasado remoto (1948)
  • Santos e poetas (1948)
  • Vida de Miguel Anxo na vida do seu tempo (1949)
  • As tolemias do poeta (1950)
  • O libro negro (continuación de Gog) (1951)
  • O Diaño (1953)
  • O espía do mundo (1955)
  • A logia dos bustos (1955)

Póstumas:

  • As felicidades do infeliz (1956)
  • Xuízo universal (1957)
  • Segundo nacemento (1958)
  • Diario (1962)
  • Informe sobre os homes (1977)

En colaboración:

  • A cultura italiana (con G. Prezzolini) (1906)
  • Vello e novo nacionalismo (con G. Prezzolini) (1914)
  • Poetas de hoxe (con P. Pancrazi) (1920)
  • Dicionario do home salvaxe (A-B) (con D. Giuliotti) (1923)
  • Prosas de católicos italianos de cada século (con D. G. De Luca) (1941)

NotasEditar

  1. Borges, Jorge Luis. "Prólogo a Ya no quiero ser lo que soy" (PDF). 

Véxase taménEditar

BibliografíaEditar