Emirato de Ras al-Jaimah

emirato dos Emiratos Árabes Unidos

O emirato de Ras al-Jaimah (en árabe: رأس الخيمة ) é un do sete emiratos que integran os Emiratos Árabes Unidos. É o único dos emiratos que non se integrou na federación no ano 1971 senón ao ano seguinte (11 de febreiro de 1972). Localízase na fronteira con Omán ao norte da península arábiga. É gobernado polo xeque Saud bin Saqr ao-Qasimi. A súa poboación é duns 250.000 habitantes e a cidade está dividida en dúas barrios principais por un arroio. Os barrios son o Antigo Ras Al Jaimah e Nakheel. Anteriormente, a cidade era coñecida como Julfar.

Emirato de Ras al-Jaimah
Missing map.svg
Estadon/d
Capitaln/d
 • Poboaciónn/d
Linguas oficiaisn/d
 • Total1683 km²
 • % augan/d
 • Totaln/d
 • Densidaden/d
Xentilicion/d
Código ISOn/d


A cidade alberga o Aeroporto Internacional de Ras al-Jaimah.

O seu porto noutros tempos foi refuxio de piratas coñecidos como os “Yoasmis”, caendo en decadencia pola presencia da armada inglesa. Os portugueses ocuparon este territorio no ano 1649, pero aos poucos anos abandonárono pola súa extrema pobreza. Entón os piratas conquistárono novamente como base, pero os ingleses bombardearon o seu capital no ano 1809. En 1853 asinouse un acordo de paz coas tribos de todo o territorio. Os últimos xeques reinantes foron: Salin-ao-Qasami (1920 – 1948) e Mohamed-ao-Qasami (1948 – 1996).[1]

EconomíaEditar

 
Moeda española Real de 8 de Carlos III que circulou en Ras al Jaimah con reselo que contiña o debuxo dun vaso e o nome do territorio en árabe.

Debido á precariedade da súa económica, e carecendo de moedas de ouro e prata suficientes en circulación, no ano 1779 permitiuse a circulación de moedas estranxeiras en todo o territorio. Para iso utilizouse un punzón que contiña o debuxo dun vaso coa inscrición en árabe “Ras al Jaimah”. Coñécense moedas de Real de 8 españolas, 5 francos franceses, talers de María Teresa de Austria e rupias inglesas con este curioso reselo.[2]

Como é un dos emiratos que non producen petróleo, Ras al Jaimah centrouse en desenvolver o seu sector industrial.

A súa economía centrada na prestación de servizos, favorecen os investimentos internacionais. A combinación de seguridade e confidencialidade está garantida para os empresarios. O seu sistema fiscal, favorece a instalación de empresas estranxeiras, que funcionan como holdings sen permiso para comerciar no mercado nacional e exencións no pago de impostos locais. Pódense abrir contas bancarias en entidades locais, realizar investimentos libres de impostos e obter hipotecas para investir en activos dos Emiratos Árabes Unidos. Igualmente se poden obter Visas de empreg. Cando dispoñen de autorización, este tipo de empresa pode posuír propiedades en zonas francas dos EAU.

As persoas físicas están exentas de tributar por impostos da renda, vendas ou riqueza. Non se cobran impostos corporativos. Ademais, non hai controis de cambio, retención nin impostos de importación ou exportación.

  • Al Jazirah Al Hamra - unha antiga cidade costeira con numerosos proxectos inmobiliarios e zona industrial.
  • Ar-Rams - unha cidade costeira; no pasado, un pobo típico de pesca e perlas.
  • Jawr Juwayr - unha zona industrial, co porto máis grande de Nivel ao-Khaimah e numerosas compañías como una fábrica de cemento.
  • Diqdaqah - un pobo coñecido polas súas actividades agrícolas.
  • Jatt - unha vila rodeada de montañas, famosa polas súas augas termais e xardíns de palmeiras.
  • Masafi - unha cidade no sur, na fronteira con Fujairah; ben coñecida pola auga potable.
  • Huwaylat - unha vila no sur.
  1. Julio López Davalillo; "Guía de los países y territorios del mundo", editorial Síntesis, Madrid, 2004.
  2. José Antonio de la Fuente; "La Plata de la Nao de China", Museo de Arte Oriental de Salamanca, imprenta comercial Segovia, 2008.

Véxase taménEditar

Ligazóns externasEditar