Abrir o menú principal
Visión simplificada dos puntos de Lagranxe
Visión simplificada dos puntos de Lagranxe

Misión da ESA para levar un satélite de observación solar ó punto de Lagranxe L1 e outro ó L5.

XeralidadesEditar

Para asegurar unha capacidade efectiva de seguir eventos solares potencialmente perigosos (como tormentas xeomagnéticas, cunha probabilidade de 1,9% en 10 anos[1]), a ESA iniciou un estudo sobre dous futuros satélites meteorolóxicos espaciais.[2] O 2 de febreiro de 2018, a ESA asinou contratos tecnolóxicos (Fase A) liderados por Airbus UK e OHB SE de Alemaña para deseñar as especificacións da nave espacial e o proceso de integración dos instrumentos.[3] O Laboratorio Rutherford Appleton do Reino Unido e Mullard Space Science Laboratrix son os encargados de avaliar os requisitos da carga útil científica.

A misión propón o posicionamento de dúas naves espaciais en órbita nos puntos Lagranxianos L1 e L5, onde as forzas gravitacionales interactúan para crear unha situación estable para aforrar propelentes e para facer observacións. A L1 está entre Sol e Terra, polo tanto, as medicións na L1 proporcionan información sobre o clima espacial que chega cara á Terra. En contraste, o punto L5 proporciona un xeito de controlar as expulsións de masa coronal (CME) desde o "lado" para estimar a súa velocidade e dirección.[4]

ObxectivosEditar

O obxectivo xeral para situar o satélite nese punto é ter unha plataforma de aviso temperá da temperie espacial, en particular, para poder avisar de xeito eficaz cando unha tormenta solar pode impactar cara á Terra[5], permitindo así a protección das infrastruturas críticas.[6] O sol emite un fluxo continuo de partículas atómicas cargadas eléctricamente, mais tamén de xeito periódico lanza miles de millóns de toneladas de material a traverso de campos magnéticos en "expulsións de masa coronal" a gran escala, o que pode distorsinar o campo magnético terrestre e causar graves daos tnato a estrutruturas no espazo como na Terra. A ESA ten estimado que un único impacto grave podería causar, só en Europa, un dano estimado en 15 000 millóns de euros. De aí o pensar en situar unha nave observación nun lugar que permita ver a evolución da superficie solar xusto antes de que esa superficie cadre en dirección á Terra, o punto L5, é dicir, seguindo á Terra na súa órbita cun desfase angular de 60º

Paricularizando, os obxectivos son:

  • a nave en L1 is observará o vento solar, nas magnitudes rapidez, densidade, temperatura, medio de partículas cargadas e dirección e intensidade do campo magnético interplanetario.
  • asemade, a nave en L1 fará un seguemento do disco solar e a coroa solar, e medirá a enerxía das partículas solare asociadas ós estalidos solares e o comezo das emisións de masa da coroa.
  • a nave en L5 complentará as mediciónscunha vista lateral da propagación das nubes de plasma emitidas polo sol cara á Terra.
  • asemade, a nave en L5 poderá seguir a evolución do disco e coroa solares e levar a cabo medidas no medio interplanetario
Erupción solar (7/06/2011, recollida por SDO no ultravioleta extremo)

A misión forma parte do servicio da rede de temperie espacial da ESA (Space Weather Service Network).

CargaEditar

As naves deberán transportar diferentes tipos de instrumentos de teledetección (ópticos, para a observación distante, e in situ, para a observación do propio entorno da nave), que aproveitan a experiencia das misións SOHO, STEREO e Solar Orbiter.[7]

Instrumentos ópticosEditar

  •    Coronógrafo - para o inicio e caracterización das emisións de masa coronal (CME).
  •    Captador de imaxe heliosférica: sistema de imaxe de luz visible de gran angular para a detección de eventos de expulsión de masa coronal dirixidos á Terra.
  •    Magnetógrafo: exploraría un espectro solar seleccionado para xerar mapas 3D do campo magnético.
  •   Captador de imaxe EUV - ter unha imaxe da complexa coroa solar (a atmosfera do Sol) apoia o control da complexidade magnética e da actividade na coroa e a localización das rexións activas.
  •    Monitor de fluxo de raios X - para a detección de estalidos solares e cuantificación da súa enerxía.

Instrumentos in situEditar

  •    Magnetómetro - para aedición do campo magnético interplanetario.
  •    Analizador de plasma- para medir os compoñentes de velocidade angular do vento solar que se achega á Terra e as estimacións da intensidade da tormenta xeomagnética.
  •    Monitor de radiación: a supervisión das tormentas radiactivas (evento de partículas solares) é crucial, xa que poden interromper e danar as naves espaciais, aeronaves e sistemas terrestres.
  •    Espectrómetro de partículas de enerxía media: pode monitorear nubes de ións de media a baixa enerxía que se achegan á Terra.

NotasEditar

  1. Boletín RSEF. Número 89. Marzo 2019, p.5
  2. "Future lagrange mission". European Space Agency (en inglés). Consultado o 2019-02-22. 
  3. Amos, Jonathan (2018-02-02). "Design call for 'solar sentinel' mission" (en inglés). Consultado o 2019-02-22. 
  4. esa. "Monitoring space weather". European Space Agency (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 06 de febreiro de 2019. Consultado o 2019-02-22. 
  5. esa. "Where no mission has gone before". European Space Agency (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 23 de febreiro de 2019. Consultado o 2019-02-22. 
  6. "Restless star makes for stunning storm". European Space Agency (en inglés). Consultado o 2019-02-22. 
  7. Kraft, S.; Luntama, J. P.; Puschmann, K. G. (2017-09-25). "Remote sensing optical instrumentation for enhanced space weather monitoring from the L1 and L5 Lagrange points". International Conference on Space Optics — ICSO 2016 (SPIE). ISBN 9781510616134. doi:10.1117/12.2296100.