Manifesto de Manzanares

O Manifesto de Manzanares do 7 de xullo de 1854, redactado por Antonio Cánovas del Castillo[1] a petición do xeneral Serrano[2] e asinado por Leopoldo O'Donnell en Manzanares esixía unhas reformas políticas e unhas Cortes Constituíntes para facer posible unha auténtica «rexeneración liberal». Este manifesto deu paso ao chamado Bienio progresista, tempo durante o cal os liberais estiveron á cabeza do goberno español.

O'Donnel asinou o Manifesto de Manzanares

HistoriaEditar

O 7 de xullo de 1854 o Xeneral en Xefe do Exército Constitucional Leopoldo O'Donnell, conde de Lucena, pronúnciase contra o Goberno nas proximidades de Madrid (Vicalvarada). A politización do levantamiento lógrase a través dun Manifesto, redactado desde Manzanares polo mozo Antonio Cánovas del Castillo, futuro artífice da restauración borbónica. Serviu para atraer o apoio popular[3] ao pronunciamento liberal para cambiar o goberno.

O Manifesto foi unha chamada aos españois, no cal pídese a continuidade do Trono, pero sen camarillas que o deshonren, ao mesmo tempo que se fala de cousas moi desexadas polos progresistas: mellorar a lei electoral e a de imprenta, e rebaixar os impostos.

Españois: A entusiasta acollida que vai atopando nos pobos o Exército liberal; o esforzo dos soldados que o compoñen, tan heroicamente mostrado nos campos de Vicálvaro; o aplauso con que en todas partes foi recibida a noticia do noso patriótico alzamiento, aseguran desde agora o triunfo da liberdade e das leis que xuramos defender.

Dentro de poucos días, a maior parte das provincias terán sacudido o xugo dos tiranos; o Exército enteiro virá poñerse baixo as nosas bandeiras, que son as leais; a nación gozará os beneficios do réxime representativo, polo cal derramou ata agora tanto sangue inútil e soportou tan custosos sacrificios. Día é, pois, de dicir o que estamos resoltos a facer no da vitoria.

Nós queremos a conservación do trono, pero sen camarilla que o deshonre; queremos a práctica rigorosa das leis fundamentais, mellorándoas, sobre todo a electoral e a de imprenta; queremos a rebaixa dos impostos, fundada nunha estrita economía; queremos que se respecten nos empregos militares e civís a antigüidade e os merecimentos; queremos arrincar os pobos da centralización que os devora, dándolles a independencia local necesaria para que conserven e aumenten os seus intereses propios, e como garantía de todo isto queremos e suscitaremos, baixo sólidas bases, a Milicia Nacional. Tales son os nosos intentos, que expresamos francamente, sen impoñerllos por iso á nación.

As Xuntas de goberno que deben irse constituíndo nas provincias libres; as Cortes xerais que logo se reúnan; a mesma nación, en fin, fixará as bases definitivas da rexeneración liberal á que aspiramos. Nós temos consagradas á vontade nacional as nosas espadas, e non as envainaremos ata que ela estea cumprida.
Cuartel xeral de Manzanares, a 6 de xullo de 1854. O xeneral en xefe do Exército constitucional, Leopoldo O'Donnell, conde de Lucena.

NotasEditar

  1. Comellas (1997), p. 83
  2. Pascual (1999), p. 58
  3. Fernández de Alarcón (2016), p. 38

Véxase taménEditar

BibliografíaEditar

  • Comellas, José Luis (1997). Cánovas Del Castillo. Col. Ariel Historia. Madrid: Ariel. ISBN 9788434465985. 
  • Fernández de Alarcón, Belén (2016). Vida cotidiana de la mujer en la burguesía en tiempos de Isabel II y finales del XIX. Madrid: Universidad Rey Juan Carlos. ISBN 978-84-9085-694-9. 
  • Pascual, Pedro (1999). El compromiso intelectual del político: ministros escritores en la Restauración canovista. Madrid: Ediciones de la Torre. ISBN 84-7960-247-3. 

Outros artigosEditar