Abrir o menú principal

Jacques Haussmann, nado en Bucarest (Romanía) o 22 de setembro de 1902 e finado en Malibú (California) o 31 de outubro de 1988 foi un actor e produtor británico-estadounidense, coñecido como John Houseman.

John Houseman
John Houseman - 1980.jpg
Houseman en 1980
Nome completoJacques Haussmann
Nacemento22 de setembro de 1902
LugarBucarest, Romanía
Falecemento31 de outubro de 1988 22 de setembro de 1902 (116 anos)
LugarMalibú (California)
Causacancro
NacionalidadeReino Unido Reino Unido
Estados Unidos de América Estados Unidos
Educado enClifton College
Cónxuxe(s)Zita Johann (1929–1933)
Joan Courtney (1952–1988)
FillosJohn Michael
Charles Sebastian
ProfesiónActor, produtor
editar datos en Wikidata ]

Índice

TraxectoriaEditar

Houseman naceu en Bucarest. A súa nai era británica e o seu pai un xudeu nado en Alsacia. Estudou en Inglaterra e traballo no comercio de cereais antes de emigrar aos Estados Unidos en 1925, conseguindo a nacionalidade estadounidense en 1943.[1]

Houseman entrou no mundo do teatro tralo crac do 29. A súa primeira oportunidade importante chegou cando foi contratado polo músico Virgil Thomson para dirixir Four Saints in Three Acts, colaboración de Thomson con Gertrude Stein.[2]

En 1934 buscaba un elenco para a obra que producía baseada no drama de Archibald MacLeish, Panic, sobre un financeiro de Wall Street afectado pola crise de 1929. A pesar de que a personaxe central era un home de máis de cincuenta anos, Houseman obsesionouse cun actor novo chamado Orson Welles que vira en Romeo e Xulieta. Welles aceptou deixar a obra para entrar na produción de Panic. A pesar de que a obra obtivo críticas indiferentes, supuxo o inicio da frutífera colaboración entre Welles e Houseman, que deu lugar á produción de Macbeth, dirixida por Welles con actores de raza negra (1936), o musical The Cradle Will Rock (1937) e as obras para a radio do Mercury Theatre, coma a emisión de The War of the Worlds, adaptada da novela de H. G. Wells (1938).

A ruptura entre ambos os dous chegou coa escritura do guión de Cidadán Kane (1941), que Houseman afirmaba que correspondía a Herman J. Mankiewicz máis ca a Welles.

Trala ruptura, Houseman seguiu dirixindo (The Devil and Daniel Webster, 1939) e producindo obras teatrais e chegou a ser o vicepresidente de David O. Selznick Productions. Durante a Segunda Guerra Mundial converteuse no xefe da división de ultramar da oficina de información.

Entre 1945 e 1962 produciu dezaoito filmes para Paramount, Universal and Metro-Goldwyn-Mayer, incluíndo The Blue Dahlia (1946) e Julius Caesar (1953) (for which he received an Academy Award nomination for "Best Picture"). Porén a súa popularidade para o público chegou coa súa interpretación do profesor Charles Kingsfield no filme The Paper Chase (1973), polo que gañou o Oscar ao mellor actor secundario e que repetiu na serie homónima.

Representacións de Houseman no cinemaEditar

Houseman foi interpretado por Cary Elwes no filme de Tim Robbins Cradle Will Rock (1999) e por Eddie Marsan no filme de Richard Linklater Me & Orson Welles (2009).

FilmografíaEditar

Ano Filme Personaxe Notas
1938 Too Much Johnson Duelist
1964 Seven Days in May Vice-Adm. Farley C. Barnswell sen acreditar
1973 The Paper Chase Charles W. Kingsfield Jr.
1975 Os tres días do cóndor Wabash
Rollerball Bartholomew
1976 St.Ives Abner Procane
1976 The Adams Chronicles Justice Gridley
1978 The Cheap Detective Jasper Blubber
1979 Old Boyfriends Doctor Hoffman
1980 The Fog Mr. Machen
Gideon's Trumpet Earl Warren
A Christmas Without Snow Ephraim Adams
My Bodyguard Mr. Dobbs
Wholly Moses! The Archangel
1981 Ghost Story Sears James
1982 Rose for Emily Narrador
Murder by Phone Stanley Markowitz
1982 Winds of War Aaron Jastrow
1985 A.D. Gamaliel
1988 Bright Lights, Big City Mr. Vogel
Scrooged El mesmo
Another Woman Pai de Marion
The Naked Gun: From the Files of Police Squad! Driving Instructor sen acreditar

NotasEditar

  1. Filmreference.com (ed.). "John Houseman". Consultado o 29 de marzo de 2010. 
  2. Tommasini, Anthony. (1997) Virgil Thomson – Composer on the Aisle, pp.241–243.

Véxase taménEditar