Estela discoidal

Unha estela discoidal é un monumento funerario que se pode atopar nalgunhas zonas de Europa Occidental, Rusia e Oriente Medio (Siria e Armenia). É típica dos fosos medievais da comarca aragonesa da Matarranya e tamén abonda nos fosos de Iparralde, onde se coñece como hilarri.

Estela discoidal cun lauburu en Ainhoa (País Vasco francés)

Estas estelas funerarias teñen forma de disco encarado cara o sol sobre un soporte trapezoidal. Gravábanse símbolos pagáns solares, como rosetas hexagonais e flores da vida, mais tamén símbolos cristiáns. En Iparralde é típica a presenza dos lauburus.[1]

A tradición de facer estelas discoidais ten as súas orixes na Idade do Bronce, cando se rexistraron restos no suroeste da península ibérica. A estela de Luna (Aragón) é un caso anómalo, pois malia ter as características dos ronseis do suroeste, atopouse no nordés da península.[2] Posteriormente son moi coñecidas os ronseis cántabros que realizaron os cántabros prerromanos antes da conquista romana do norte peninsular.

Ronseis discoidales en Luhuso (Iparralde)

NotasEditar

  1. "Copia archivada". Estelas discoidales - Araba - Bizkaia - Gipuzkoa. Arquivado dende o orixinal o 21 de agosto de 2013. Consultado o 30 de xullo de 2012. 
  2. "Joseba Burusko. Galeria de escultura.". www.josebaburusko.com. Consultado o 2022-07-21. 

Véxase taménEditar