Andrés Solla García

Andrés María Solla García, nado en Ceraxe (Cerdedo-Cotobade) o 30 de novembro de 1810 e finado o 28 de setembro de 1889, foi un frade dominicano galego, amais de escritor en lingua castelá.

Andrés Solla García
Nacemento30 de novembro de 1810
 Cerdedo-Cotobade
Falecemento28 de setembro de 1889
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónescritor
editar datos en Wikidata ]

TraxectoriaEditar

En 1828 ingresou no convento dominicano de Lugo. Despois marchou a Valladolid a estudar Literatura, e foi ordenado sacerdote en Madrid. En 1870 converteuse no primeiro prior do convento do Carme de Padrón, trala chegada dos dominicos ao edificio anos despois de que quedara baleiro trala desamortización de Mendizábal. Contribuíu á restauración do convento de Santo Estevo de Salamanca. No Concilio Vaticano I foi nomeado teólogo consultor.

ObraEditar

  • Vida y novena del glorioso apóstol San Andrés (1862).
  • Importancia de la devoción del Santísimo Rosario y modo de rezarlo bien y con fruto (1865).
  • De Stato Religioso ac de necesaria Ordinum Religiosorum regiminis untate, Theses Selectae (1869).
  • Resumen histórico del Santuario de Nuestra Señora de la Vega, Patrona de Salamanca y su tierra (1885).
  • Novena al glorioso mártir San Mamed.
  • Reseña histórica de la fundación de este Convento de Carmelo de Padrón y cómo pasó la Orden de Santo Domingo.