Abrir o menú principal

Vexiga urinaria

(Redirixido desde "Vexiga")

Orixe embriolóxicaEditar

A vexiga urinaria está presente en todos os mamíferos. Procede da parte inferior do pedículo do alantoide, obliterándose progresivamente a parte superior deste pedículo para formar o uraco.

SituaciónEditar

A vexiga urinaria está situada na escavación da pelve. Por diante está fixada á pube, por detrás limita co recto, coa parte superior da próstata e as vesículas seminais no home, e coa vaxina na muller. Superiormente está recuberta polo peritoneo parietal que a separa da cavidade abdominal, e por abaixo limita coa próstata no home e coa musculatura perineal na muller.

FormaEditar

A vexiga urinaria cando está chea ten unha forma esférica, e cando está baleira aseméllase a un tetraedro con:

  • Vértice anterosuperior no que se fixa o uraco.
  • Vértice anteroinferior que corresponde ao orificio uretral.
  • Vértices superoexternos nos que desembocan os uréteres.

A capacidade fisiolóxica da vexiga urinaria, ata que aparece o desexo de micción, oscila entre os 300 e 350 centímetros cúbicos. E pode aumentar de 2 a 3 litros en caso de retención aguda de ouriños. Esta capacidade redúcese en casos de cistite ata os 50 centímetros cúbicos.

O interior da vexiga visualízase realizando unha cistoscopia, que observa a mucosa vesical, os meatos ureterais e o pescozo vesical (a unión coa uretra). Estes tres puntos delimitan o trígono vesical, que é unha porción fixa e non distensible do órgano.

A parede da vexiga está formada por tres capas:

  • Capa serosa: o peritoneo parietal recobre a vexiga na súa cara superior e parte posterior e laterais cando está chea.
  • Capa muscular: está formada por músculo liso con tres capas:
  1. Capa externa ou superficial: formada por fibras musculares lonxitudinais.
  2. Capa media: formada por fibras musculares circulares.
  3. Capa interna ou fonda: formada tamén por fibras lonxitudinais

As tres capas da parede muscular forman o músculo detrusor que cando se contrae expulsa os ouriños e ten como antagonistas os esfínteres da uretra.

Rexións do interior da vexigaEditar

  • Trígono vesical: os uréteres entran na vexiga diagonalmente a través da parede dorsolateral, nun área chamada trígono, que ten forma triangular e ocupa a área correspondente á parede posteroinferior da vexiga. A uretra define o punto inferior do triángulo que debuxa o trígono.
  • Apex vesical: o ligamento medio umbilical conecta co ápex da vexiga.
  • Cúpula vesical: é a parte superior e máis ampla da vexiga, que aumenta considerablemente de volume, como unha esfera, cando está chea de ouriños.
  • Pescozo vesical: está conectado co pube a través do ligamento pubovesical nas mulleres, e polo ligamento puboprostático en homes.

Irrigación e inervación da vexigaEditar

  • Arterias: proveñen da arteria ilíaca interna directamente ou das súas ramas como a arteria umbilical na parte superior, a arteria xenitovesical na súa parte media ou da arteria pudenda na súa parte inferior.
  • Veas: drenan nun plexo venoso pélvico que recobre o espazo prevesical na súa superficie posteroinferior e que termina na vea ilíaca interna.
  • Vasos linfáticos: a linfa da vexiga drena nos ganglios perivesicais, de alí aos ilíacos externos e aos ilíacos internos, que se reúnen nos ganglios do promontorio.
  • Nervios: a inervación da vexiga procede de:
  1. Plexo lumboaórtico ou hipogástrico: que contén febras nerviosas do sistema nervioso simpático.
  2. Plexo presacro: que contén fibras nerviosas do sistema nervioso parasimpático.
 
Compoñentes do sistema de control da vexiga ilustrado na muller

Mentres que a vexiga está chea de ouriños, o músculo está relaxado. Cando se micciona, o músculo contráese para expulsar os ouriños da vexiga.

Dous músculos do esfínter rodean a uretra, que é un conduto membranoso. Os ouriños saen por este conduto.

Os esfínteres manteñen pechada a uretra apertándoa coma se fosen bandas elásticas. Os músculos do chan da pelve que están debaixo da vexiga tamén axudan a manter pechada a uretra.

Cando a vexiga está chea, os nervios que se atopan nela mandan sinais ao cerebro. É cando se producen as gañas de ouriñar. Nese momento, o cerebro manda un sinal aos esfínteres e aos músculos do chan da pelve para que se relaxen. Isto permite que os ouriños saian a través da uretra. O cerebro tamén manda un sinal á vexiga para que se contraia e expulse o contido.

Compoñentes do sistema de control da vexigaEditar

Para un bo control da vexiga, todos os compoñentes do sistema deben actuar en conxunto:

  • Os músculos da pelve deben soster a vexiga e a uretra.
  • Os músculos do esfínter deben abrir e pechar a uretra.
  • Os nervios deben controlar os músculos da vexiga e do chan da pelve.

Enfermidades da vexiga urinariaEditar

Véxase taménEditar