Abrir o menú principal

A sinoloxía (do grego antigo Σίνα Sína, "China", + -λογία -logía, "tratado", "estudo", "disciplina", derivado de λόγος lógos, "palabra", "dito", "expresión") é o estudo do mundo chinés, os seus idiomas e a súa cultura, exercido por persoas alleas a ela.[1]

HistoriaEditar

En Occidente, o estudo da China data dos séculos XIII e XIV, época na que Marco Polo e Ibn Battuta introduciron a súa cultura. Pero o estudo sistemático comezou no século XVI, cos misioneiros cristiáns, entre os que destacaron os dominicos Francisco Varo e Juan Cobo, e o xesuíta Matteo Ricci. Estes temperáns traballos se centraron no estudo dos idiomas chineses, co fin de facilitar a conversión. Outras obras intentaron encontrar coincidencias entre o cristianismo e a cultura chinesa, a fin de poder difundilo.

NotasEditar

  1. Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para sinoloxía..

Véxase taménEditar

BibliografíaEditar

  • Barrett, Timothy Hugh (1989): Singular Listlessness: A Short History of Chinese Books and British Scholars. London: Wellsweep.
  • Cayley, John & Ming Wilson eds. (1995): Europe Studies China: Papers from an International Conference on the History of European Sinology London: Han-Shan Tang Books.
  • Cobo, Juan (1592-1593?): Arte de la lengua china.
  • Honey, David B. (2001): Incense at the Altar: Pioneering Sinologists and the Development of Classical Chinese Philology. New Haven: American Oriental Society.
  • Mungello, David E. (1985): Curious Land: Jesuit Accommodation and the Origins of Sinology. Stuttgart: F. Steiner Verlag Wiesbaden.
  • Varo, Francisco (1703): Arte de la lengua mandarina. Cantón.
  • Yang Liansheng (1968): Excursions in Sinology. Cambridge, MA USA: Harvard University Press.
  • Zurndorfer, Harriet Thelma (1995): China Bibliography: A Research Guide to Reference Works about China Past and Present. Leiden: Brill Publishers. ISBN 9004102787.