Mar de Tornquist

O mar de Tornquist ou océano de Tornquist foi un antigo océano paleozoico situado entre os paleocontinentes de Avalonia e Báltica hai entre 600 e 450 millóns de anos. O mar desapareceu subducindo a súa codia baixo os continentes e deixou unha sutura que se estende polo norte de Europa (zona de Tornquist).

Evolución xeolóxicaEditar

 

LENDA. Mapa do marco tectónico de Europa
Caledoniano (Laurentia)
Caledoniano (Báltica)
Herciniano
Alpino
Alpes
Cárpatos
Escudo ucraíno
Pireneos
Apeninos
Dinárides
Atlas
Escudo Báltico
Macizo Londres-Brabante
Cordilleira Bética


Probablemente se formou ao mesmo tempo (c. 600 millóns de anos) que o océano de Xápeto. Gondwana, incluíndo Avalonia ata o Ordovícico temperán, estiveron separados de Báltica durante o Cámbrico. Probablemente se pechou durante o Ordovícico tardío durante a época da oroxenia Shelveiana do oeste de Inglaterra.[1]

Existen probas faunísticas, paleomagnéticas, paleoxeográficas e de rutas de migración polar aparente da época do peche de Avalonia oriental (Inglaterra e sur de Irlanda) e Báltica.[2]

A colisión Báltica-Avalonia tamén tivo como resultado que o océano Reico deixou de expandirse ao sur de Avalonia hai uns 450 millóns de anos, e houbo un enorme magmatismo en Avalonia, unha xigantesca precipitación de cinzas sobre Báltica, e metamorfismo na zona que actualmente é o norte de Alemaña.[3]

Sutura actualEditar

A sutura resultante do peche do mar de Tornquist pode verse no leste de Inglaterra e no Distrito do Lago inglés como un arco de rochas ígneas pertencente ao Ordovícico. A serie volcánica do leste de Inglaterra, as Ardenas e o Cinto de Filitas do Norte orixinouse entre o mar de Tornquist e o océano Reico durante o Ordovícico e Silúrico.[1]

Onde colisionaron finalmente Báltica e Avalonia hai agora unha sutura coñecida como Zona ou Liña de Teisseyre-Tornquist; nomeada así polo nome do seu descubridor, o xeólogo polaco Wawrzyniec Teisseyre e polo xeólogo alemán Alexander Tornquist. Ese liñamento aínda marca a transición entre, por unha parte, o cratón precámbrico do leste e norte de Europa e, por outra parte, os oróxenos paleozoicos do oeste de Europa e o Mediteráneo. É unha porción dunha ampla zona de deformación que discorre a través de Europa, desde as Illas Británicas ao mar Negro, coñecida como Zona de Sutura Transeuropea.[4][5]

NotasEditar

Referencias
  1. 1,0 1,1 McKerrow et al. 2000, p. 12
  2. Torsvik et al. 1993, Summary; Torsvik & Rehnström 2003, 8. Avalonia and Baltica convergence and the tale of K-bentonites, pp. 77–80. Torsvik et al. 1993 propuxeron unha colisión "pre-Wenlock (Silúrico temperán)" pero (por exemplo) Torsvik e Rehnström 2003 modificaron o momento ata o Ordovícico tardío.
  3. Nance et al. 2010, 3.2. Closure and collision, pp. 7–8
  4. Teisseyre & Teisseyre 2002, p. 841; Aquí Tornquist é identificado erradamente como un "magnetólogo sueco"
  5. Grad, Guterch & Polkowska-Purys 2005
Bibliografía