Abrir o menú principal

José Menese Scott, nado en La Puebla de Cazalla (provincia de Sevilla) o 3 de decembro de 1942 e finado no mesmo lugar o 29 de xullo de 2016, foi un cantaor de flamenco andaluz.[1]

José Menese
Nacemento1942
 La Puebla de Cazalla
Falecemento29 de xullo de 2016
 La Puebla de Cazalla
NacionalidadeEspaña
Ocupacióncantante
editar datos en Wikidata ]

Índice

TraxectoriaEditar

Menese criouse na súa vila natal, onde o seu pai exercía o oficio de zapateiro. Comezou cantando na súa localidade natal como afeccionado, en locais como o Bar Central.

En 1959, Antonio Mairena presentouno no seu debut no Cine Carretería de Osuna. A principios da década de 1960 foi presentado no mundo cultural madrileño polo pintor Francisco Moreno Galván, tamén orixinario de La Puebla de Cazalla. Posteriormente pasou a formar parte do elenco de artistas do coñecido taboado flamenco Zambra.[2]

A relación de Menese con Moreno Galván foi moi prolongada, e foi este quen creou a maior parte das letras dos seus discos posteriores. O contido destas letras, cun profundo contido social e, nalgunhas ocasións, tamén político, lle significou a inimizade das autoridades do réxime franquista, aínda que estas nunca acharon escusa nas coidadas letras de Moreno Galván para exercer a censura sobre elas.[3] De entre estas letras destacan, entre outras, «Que ben me soa o teu nome», onde se denuncia o mal uso da palabra guerrilleiro por parte dun grupo terrorista de ultradereita de finais do franquismo coñecido como Guerrilleros de Cristo Rei:

Considérase a José Menese como o herdeiro natural de Antonio Mairena, aínda que Menese conseguiu desprenderse de calquera influencia estilística para desenvolver o seu propio estilo no cante flamenco, o que unido a unha voz clara e desgarrada, convertéronlle nun dos cantaores flamencos de máis importancia do século XX.[4]

A pesar de non pertencer á etnia xitana, José Menese fai gala dunha potente voz cuxos matices lembran aos grandes cantaores xitanos, especialmente a Antonio Mairena. Menese é un cantaor ortodoxo que sempre respectou os esquemas clásicos do flamenco, rexeitando no seu repertorio innovacións como as que outros artistas introduciron no cante de finais do século XX. A pesar diso, foi o primeiro artista flamenco en levar o cante a escenarios como o Teatro Olympia de París (1973 e 1974) ou mesmo ao Auditorio Nacional de Música de Madrid (1991).[5]

Premios e recoñecementosEditar

[4][6]

  • 1965 - Premio de Honra "Tomás el Nitri" do Concurso de Cante Flamenco de Córdoba
  • 1966 - Siguiriyas de Marbella
  • 1967 - Premio de Mairena de Alcor
  • 1968
    • -Popular do Diario Pueblo
    • -Premio Ondas da SER
    • -La Saeta de Oro de RNE
  • 1971
    • -La Saeta de Oro de Almería
    • Trofeo Lucas López
  • 1974 - Premio Nacional ao Cante da Cátedra de Xerez
  • 1987 - Premio Cabal de Prata, por votación popular, de RNE
  • 1992 - Compás del Cante
  • 1996 - Mención especial dos Premios Ondas
  • 1997 - Galardón Flamenco Calle de Alcalá y "Patriarca del Cante"

DiscografíaEditar

[6]

  • 1963 - José Menese
  • 1964 - Saetas
  • 1964 - José Menese
  • 1965 - José Menese
  • 1965 - Cantes de José Menese
  • 1967 - José Menese
  • 1967 - Cantes flamencos básicos
  • 1968 - Menese
  • 1969 - La Mariana
  • 1970 - Saetas de oro
  • 1970 - Renuevos cantes viejos
  • 1971 - Cando llegará el momento
  • 1971 - Romance de Juan García
  • 1971 - Cantes para el hombre nuevo
  • 1974 - Los que pisan la tierra
  • 1975 - Theâtre de l'Olympia
  • 1975 - Soleares del que nunca fue a Granada
  • 1975 - Festival flamenco gitano, vol 2
  • 1976 - La palabra
  • 1978 - Andalucía 40 años
  • 1981 - Mi cante a la esperanza
  • 1982 - Ama todo cuanto vive
  • 1985 - Cantes de ida y vuelta
  • 1987 - Puerta Rolda
  • 1993 - El vento solano
  • 1994 - Arte flamenco
  • 1995 - Recital Teatro Albéniz, 30 años de cante
  • 1995 - En el Albéniz
  • 1997 - El Flamenco Vive
  • 1997 - A mi madre  Remedios
  • 2000 - A Francisco
  • 2002 - La pureza del cante
  • 2005 - A mis soledades voy, de mis soledades vengo

NotasEditar

  1. García Reyes, Alberto (30 de xullo de 2016). "Muere José Menese, cantaor que cierra una generación irrepetible". ABC. Consultado o 30 de xullo de 2016. 
  2. Triste y Azul - José Menese.
  3. La Dinamo - José Menese.
  4. 4,0 4,1 500 aniversario de la Universidad de Sevilla - Concierto de José Menese y Antonio Carrión.
  5. De Flamenco.com - José Menese
  6. 6,0 6,1 A palo seco Arquivado 12 de marzo de 2016 en Wayback Machine. - José Menese.