Abrir o menú principal

Instituto Cubano de Radio y Televisión

O Instituto Cubano de Radio y Televisión ou ICRT é un organismo pertencente ao Estado cubano e de carácter público que se encarga do control das emisoras de radio e televisión. Foi fundado en 1962. Actualmente é membro da Organización de Telecomunicaciones Iberoamericana e membro asociado da Unión Europea de Radiodifusión.

Instituto Cubano de Radio y Televisión
ICRT.svg
Inicio das emisións 24 de maio de 1962
Propiedade de Empresa pública
País Flag of Cuba.svg Cuba
Lingua Castelán
Área de emisión Flag of Cuba.svg Cuba
Sede central A Habana.
Páxina web tvcubana.icrt.cu
radiocubana.cu

Índice

HistoriaEditar

Cuba foi un dos primeiros países de América en contar con servizos de radio e televisión. En 1922, baixo a colaboración da compañía estadounidense International Telephone and Telegraph, móntase a primeira emisora de radio no país (2LC) que comezaría a funcionar o 22 de agosto. Con todo, as primeiras emisións regulares correron a cargo da PWX o 10 de outubro, coa emisión dun discurso do Presidente Alfredo Zayas. A radio desenvolveuse no país por parte da iniciativa privada, e baseando a súa programación na información e entretemento.[1]

A popularidade da radio propiciou o lanzamento e desenvolvemento de emisoras de televisión, nun clima de competencia entre dous empresarios cubanos que estaban apoiados por compañías estadounidenses: Gaspar Pumarejo por DuMont e Goar Mestre por RCA Victor. Mestre comezou a construción dun edificio de transmisións chamado Radio Centro, inspirado no Radio City de Nova York, mentres que Gaspar Pumarejo chegou a improvisar uns estudos de televisión na súa propia casa para intentar ser o primeiro..[2]

Ao final o Canal 4 de Unión Radio Televisión, propiedade de Pumarejo, comezou as súas emisións o 24 de outubro de 1950 cunha alocución do presidente Carlos Prío desde o Palacio Presidencial. Mestre comezou as emisións da Canle 6 de CMQ o 18 de decembro dese mesmo ano, e ambas cadeas desenvolverían unha programación similar á radiofónica, á que se sumarían acontecementos deportivos en directo e eventos especiais. O 18 de febreiro de 1953 xurdiu o Canal 2 de Telemundo.

Co triunfo da Revolución cubana en 1959 o novo Goberno aplica unha serie de medidas que afectan aos medios de comunicación do país, e prodúcese o nacemento de Radio Rebelde o 24 de febreiro.[3] Durante os primeiros anos existe unha división entre os principais medios de comunicación de Cuba, creados a partir de capital privado e contrarios á nova situación política, e unha serie de pequenos emisores de radio, que se agruparon contorna á fronte Independente de Emisoras Libres (FIEL) e apoiaban a revolución, polo que foron recoñecidas polo novo goberno como oficiais. O Estado pasa a ter unha Oficina de Radiodifusión, anexa ao Ministro de Comunicacións e atendida pola Dirección Política, e se estatalizan empresas como as pertencentes á familia Mestre (1960).[4]

O 24 de maio de 1962 o Consello de Ministros crea o Instituto Cubano de Radiodifusión, polo que todas as emisoras do país pasan a ser controladas polo Estado e deben cumprir unha serie de valores establecidos polo goberno. Baixo o novo organismo cambian os nomes dalgunhas emisoras e trátase de estender a cobertura de radio e televisión a todo o país. En 1975 o organismo cambia o seu nome ao de Instituto Cubano de Radio y Televisión pero mantén as mesmas atribucións.

OrganizaciónEditar

Desde a súa creación, o Instituto Cubano de Radio y Televisión de divide en dous organismos, os cales encárganse do controlar, fiscalizar, controlar, analizar e organizar o proceso creativo e de desenvolvemento da radiodifusión na illa.

  • Radio Cubana: É o ente encargado de organizar ás distintas radioemisoras presentes en Cuba. Ten baixo o seu control a todas as emisoras de carácter nacional, provincial e local, así como Radio Habana Cuba, que é de carácter internacional.
  • Televisión Cubana: É o ente encargado de organizar ás distintas televisoras do país, Ten baixo o seu control a todos canles con cobertura nacional e provincial, así como Cubavisión Internacional. O Sistema Informativo da Televisión Cubana, é unha vicepresidencia subordinada directamente ao Presidente do ICRT e é o que se encarga da realización de todos os informativos que se transmiten polas cadeas nacionais, asi como da programación deportiva da TV.

CanlesEditar

RadioEditar

NacionaisEditar

InternacionaisEditar

  • Radio Habana Cuba, desde a Habana. Perfil informativo, cultural, musical. Transmite en nove idiomas.

ProvinciaisEditar

  • Radio Cidade da Habana, A Habana. Perfil informativo, cultural e variado.
  • Radio Metropolitana, A Habana. Perfil informativo, cultural e variado.
  • Radio COCO, A Habana. Perfil informativo, deportivo e musical.
  • Radio Cadea Habana, A Habana. Perfil musical, cultural e variado.
  • Radio Guamá, Pinar do Río. Perfil informativo, cultural e variado.
  • Radio Artemisa, Artemisa. Perfil informativo, cultural e variado.
  • Radio Mayabeque (Antigo radio Güines), Mayabeque. Perfil informativo, cultural e variado.
  • Radio 26, Matanzas. Perfil informativo, cultural e variado.
  • CMHW, Vila Clara. Perfil informativo, cultural e variado.
  • Radio Cidade do Mar, Cienfuegos. Perfil informativo, cultural e variado.
  • Radio Sancti Spiritus, Sancti Spíritus. Perfil informativo, cultural e variado.
  • Radio Surco, Cego de Ávila. Perfil informativo, cultural e variado.
  • Radio Cadea Agramonte, Camaguey. Perfil informativo, cultural e variado.
  • Radio Vitoria, As Tunas. Perfil informativo, cultural e variado.
  • CMKO Radio Angulo, Holguín. Perfil informativo, cultural e variado.
  • Radio Bayamo, Granma. Perfil informativo, cultural e variado.
  • CMKC Radio Revolución, Santiago de Cuba. Perfil informativo, cultural e variado.
  • Radio Trinchera, Guantánamo. Perfil informativo, cultural e variado.

Tamén conta cunha serie de emisoras locais ou municipais.

TelevisiónEditar

As cadeas de ámbito nacional actuais son as seguintesEditar

Ademais conta con cadeas de carácter provincial. Conta cunha canle internacional chamado Cubavisión Internacional, que emite a través do satélite Astra.

Cada provincia ten unha Canle Provincial (Comunitario), nalgúns municipios tamén hai canles rexionais e varias corresponderías que, separadamente de tributar para a televisión nacional cubana e as canles provinciais, tamén transmiten unha hora semanal nas súas propias canles comunitarias.

Canles de Televisión ProvinciaisEditar

  • Televisión Camagüey (Televisión Camagüey é a principal canle de TV da provincia Camagüey. Coñecido tamén como tvcamaguey transmite pola Canle 4 e o 49 pero a súa orixe remóntase ao ano 1959 cando se inaugurou a Canle 11, foi a primeira canle de televisión fóra da capital cubana, coñecíase tamén como a Canle de Don Pancho. TV Camagüey reiniciou as súas transmisións o 24 de xuño de 1984 como un dos primeiros cinco telecentros creados polas Revolución. Ten programación variada e é un dos máis importantes de Cuba.
  • Canal Habana (Canle de Televisión da Habana)
  • Centrovisión Yayabo (Canle de Televisión na Habana de Sancti Spíritus)
  • Tele Cubanacan (Canle de Televisión na Habana de Santa Clara)
  • Perla Vision (Canle de Televisión en Cienfuegos)
  • Illa Vision (Canle de Televisión na Illa da Mocidade)
  • TV Yumurí (Canle de Televisión en Matanzas)
  • CNCTV (Canle de Televisión en Granma)
  • Visión Tunera (Canle de Televisión nas Tunas)
  • Sol Vision (Canle de Televisión en Guantánamo)
  • TV Avila (Canle de Televisión en Cego de Ávila)
  • TV Santiago (Canle de Televisión en Santiago de Cuba)
  • Tele Cristal (Canle de Televisión en Holguín)
  • Tele Pinar (Canle de Televisión en Pinar del Río)

Logotipos do ICRTEditar

   
1962 - 2006 2006 - Actualidade

NotasEditar

  1. "Historia de la radiodifusión en Cuba". Radiocubana.cu. Arquivado dende o orixinal o 04 de xaneiro de 2014. Consultado o 25 de febreiro de 2014. 
  2. "La Televisión en Cuba". Monografías.com. 
  3. "Medios de comunicación en Cuba". Cubagob.cu. Arquivado dende o orixinal o 18 de marzo de 2014. Consultado o 25 de febreiro de 2014. 
  4. "Necrológica de Goar Mestre". El País. 31-03-1994. 

Véxase taménEditar