A cripta é un espazo arquitectónico subterráneo abovedado destinado a acoller os restos de mártires ou santos, ou onde se almacenan elementos sagrados. Por veces engádeselle un altar para celebracións relixiosas. Tiveron gran desenvolvemento durante o Románico, para ir decaendo posteriormente ó dispoñer as reliquias nas plantas superiores.

Urna que garda os restos do apóstolo Santiago. Atópase situada na cripta que hai so do altar maior da Catedral de Santiago de Compostela.

A palabra cripta (do latín crypta e á súa vez do grego krypt) etimoloxicamente significa agochar, o cal indica ben o seu significado.[1]

Adoitan atoparse nos cemiterios e en edificios relixiosos públicos, como igrexas ou catedrais, pero tamén se atopan ocasionalmente debaixo dos mausoleos ou capelas dos predios persoais. As familias ricas ou prestixiosas adoitan ter unha "cripta familiar" ou "bóveda" na que todos os membros da familia están enterrados; esta construción denomínase máis comunmente mausoleo, e tamén se refire a calquera edificio contruído como lugar de enterro, para unha ou varias persoas. Cando se destina a lugar de enterramento de monarcas (ou outros personaxes nobles) adopta o nome de panteóns.

Orixinariamente, as criptas eran simples escavacións en rocha ou grutas naturais nas que se enterraban os mártires cristiáns, e que terminaban convertidas en lugares de culto.

  1. Anders, Valentin. "CRIPTA". etimologias.dechile.net (en castelán). Consultado o 2018-02-09. 

Véxase tamén

editar

Bibliografía

editar
  • Plaza Escudero, Lorenzo de la (coord.): Diccionario visual de términos arquitectónicos, Ed. Cátedra, 2ª edición, 3ª reimpr., marzo 2016.