Latin letter Ð.svg

O eth, edh ou ( Ð, ð ) é unha letra suplementaria do alfabeto latino, substituída en varias linguas polo dígrafo dh.

HistoriaEditar

O ð orixinouse no alfabeto irlandés[1] como un d cun trazo.

Ao longo da Idade Media foi empregado no inglés antigo e en varias linguas escandinavas ao longo da Idade Media. Nestas últimas foi substituído polo dígrafo dh e máis tarde por d. En inglés empregábanse ð ou þ para representar consoantes fricativas dentais. O ð utilizouse na era anglosaxoa, desaparecendo no século XIII.[2]

UsoEditar

  • No islandés representa o fonema [ð]. Cando non sexa posible reproducir o carácter tipograficamente pode ser substituído polo dígrafo dh.[3]
  • No feroés é unha letra muda, agás nunhas poucas palabras, nas que representa diferentes sons.[4]
  • No dalecarliano representa o fonema [ð].[5]
  • No Alfabeto Fonético Internacional representa a consoante fricativa dental sonora, oposta á consoante fricativa dental xorda representada por [θ].

NotasEditar

  1. Freeborn, Dennis (1992). Macmillan, ed. From Old English to Standard English. Londres. p. 24. 
  2. David Wilton (30 de setembro de 2007). Word origins, ed. "Old English Alphabet". Arquivado dende o orixinal o 31 de decembro de 2013. Consultado o 1 de febreiro de 2014. 
  3. "Icelandic BGN PCGN 1968 Agreement" (PDF). Arquivado dende o orixinal (PDF) o 17 de xullo de 2013. Consultado o 31 de xaneiro de 2014. 
  4. Omniglot (ed.). "Faroese". Consultado o 31 de xaneiro de 2014. 
  5. Omniglot (ed.). "Elfdalian". Consultado o 31 de xaneiro de 2014. 

Véxase taménEditar

Outros artigosEditar