Abrir o menú principal

Lauro Olmo Gallego, nado no Barco o 9 de novembro de 1921 e falecido en Madrid o 19 de xuño de 1994, foi un escritor galego en lingua castelá, especialmente coñecido como dramaturgo.

Lauro Olmo Gallego
2016. Imaxe de Lauro Olmo nunha rúa do Barco de Valdeorras. Galiza 2.jpg
Nacemento9 de novembro de 1922
 O Barco de Valdeorras
Falecemento19 de xuño de 1994
 Madrid
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónescritor
PremiosPremio Fastenrath
editar datos en Wikidata ]

TraxectoriaEditar

Fillo de Lauro Olmo Arias, dunha familia asentada na parroquia de Xagoaza, Lauro Olmo naceu no Barco de Valdeorras. Unha inesperada ruína levou a súa familia para Madrid en 1930. Logo da guerra civil, Lauro Olmo exercería variados oficios para sobrevivir, ao tempo que se formaba autodidacticamente.

Comezou publicando poemas e relatos. En 1954 casou con Pilar Enciso, muller moi afeccionada a actividades teatrais. Segue a practicar o relato, que nunca abandonaría, pero en 1955 represéntase a súa primeira obra de teatro (El milagro). Pasarían cinco anos antes de que subise ao escenario unha segunda (El Perchero). Pero sería La camisa, estreada o 8 de marzo de 1962 no Teatro Goya de Madrid, a que o faría coñecido como dramaturgo. A obra obtería o Premio Nacional de Teatro, ademais doutros galardóns, e foi traducida a diversos idiomas. Ao ano seguinte La pechuga de la sardina, referenda o éxito obtido, ao que seguirían algúns máis no mesmo campo dramatúrxico. En xeral a súa obra é realista, tendencia que domina por eses anos.

Xunto con a súa muller, Pilar Enciso, escriben unha serie de obras de teatro dedicadas ao público infantil, que terían grande éxito, entre as cales quizais destaque Asamblea general (1961).

Algunhas das obras foron traducidas ao galego: A camisa, por Ramón de Valenzuela; A noticia, por X.L.R. Pardo; Asemblea xeral por Daniel Cortezón.

Lauro Olmo non perdeu o contacto coa súa localidade natal, mesmo escribía nos folletos conmemorativos das festas patronais (14 de setembro, Santo Cristo), unhas serias e, ás veces, festivas. Das primeiras cabería destacar "No lo condecoreis", poemiña no que se manifestaba contra o empeño das autoridades locais tardofranquistas en condecorar a imaxe de Xesús Nazareno. Do segundo tipo, outro poemiña dedicado ao polbeiro local, o señor Teodoro, cuxos "rabiños" de polbo "daban virilidad".

É pai do arqueólogo Lauro Olmo Enciso e do médico Luis Olmo Enciso.

ObraEditar

PoesíaEditar

TeatroEditar

Dase, con preferencia, o ano da primeira representación da obra

NarrativaEditar

  • Cuno (1954), relatos breves.
  • Doce cuentos y uno más (1955), Premio Leopoldo Alas, 1955.
  • Ayer: 27 de Octubre (1958), finalista do Premio Nadal, 1957.
  • La peseta del hermano mayor (1958), relatos breves.
  • Kantichandra el hindú (1962), narración breve.
  • El gran sapo (1964), novela, Premio Elisenda de Moncada, 1962.
  • Golfos de bien (1968), relatos breves.
  • Isidro Parra (1979).

Teatro infantilEditar

Escrito en colaboración con súa esposa Pilar Enciso:

  • El león engañado (1954).
  • El león enamorado (1959).
  • La maquinita que no quería pitar (1960).
  • El raterillo (1960).
  • Asamblea general (1961).

Véxase taménEditar