Diferenzas entre revisións de «Mercurio (deus)»

m
Arranxos varios using AWB
m (Arranxos varios using AWB)
Mercurio non aparece entre os numinosos ''dei indigetes'', da primitiva relixión romana. Mais ben, reasumiu os deuses Luceres, que sufrirían o sincretismo coa relixión grega, durante a época da [[República Roma)|República]], a partir do [[século -I|século III a.C]]. Mercurio, esencialmente, tiña o mesmo aspecto que Hermes, co seu petasus, as ás nos tornecelos, apoiábase no caduceo, e ía acompañado do galo, o bode ou o sapoconcho.
 
Como Hermes, era tamén o mensaxeiro dos deuses e deus do comercio, en particular do comercio de cereais. Era considerado así mesmo como un deus da abundancia e do éxito nos negocios, especialmente na Galia. Ao igual que Hermes, Mercurio era tido por un deus [[psicopompo]], é dicir, guía das ánimas no mundo de ultratumba. Como ''psicopompo'', xustifícase a presenza ao seu lado do can, animal vinculado á noite, a lúa e os mortos. Aínda máis, [[Publio Ovidio Nasón|Ovidio]], escribiu que Mercurio levou os soños de [[Morfeo (mitoloxía)|Morfeo]] desde o val de [[Hypnos]], o [[Soño]], ata os durmidos humanos.
 
O templo de Mercurio no [[Circo Máximo]], entre os outeiros do [[Aventino]] e o [[Palatino]], foi erguido en [[-495]]. Este era un sitio apropiado para adorar a un veloz deus do comercio e as viaxes, dado que non só era un lugar para carreiras, senón tamén un centro de comercio e negocios. A súa colocación entre o [[Aventino]], centro histórico da emerxencia da plebe, e o [[Palatino]], centro da aristocracia, enfatizaba o papel de Mercurio, como [[mediador]].
 
Debido a que Mercurio non fora unha das deidades primarias sobreviventes do [[Reino de Roma]], non lle fora asignado un ''[[flamen]]'' ou sacerdote, pero tiña unha óptima festa o 15 de maio, as [[Mercurialia]]. Durante as Mercurialia, os mercadores salpicaban auga sobre as cabezas propias, auga que sacaban do pozo sagrado do deus, sito preto da [[Porta Capena]].
 
== Nomes e epítetos ==
Mercurio, denominado entre os romanos Mercurius e, ocasionalmente, en primitivos escritos, '''Merqurius''', '''Mirqurios''' ou '''Mircurios''', tiña varios epítetos que representaban diferentes aspectos ou roles, ou mostraban o sincretismo con deidades non romanas. Eis algúns dos máis coñecidos:
 
* '''Mercurius Artaios''', combinación de Mercurio co deus celta [[Artaios]], un deus barbado e cazador, que recibía culto en [[Beaucroissant]], Francia.
* '''Mercurius Arvernus''', neste caso co deus celta [[Arvernus]]. Arvernus era adorado no país do [[río Rin]], posibelmente como divindade da tribo dos [[Arverni]].
 
* '''Mercurius Arvernus''', neste caso co deus celta [[Arvernus]]. Arvernus era adorado no país do [[río Rin]], posibelmente como divindade da tribo dos [[Arverni]].
 
* '''Mercurius Cissonius''', combinación de Mercurio co deus celta [[Cissonius]], que aparece en inscricións espalladas nunha área que vai da actual [[Colonia, Alemaña|Colonia]], Alemaña, a [[Saintes]], Francia.
 
* '''Mercurius Esibraeus''', combinación da deidade [[Lusitanos|lusitana]] [[Esibraeus]] e Mercurio. Esibraeus aparece só nunha inscrición de [[Medelim]], Portugal; posibelmente é identificábel co deus [[Bandua]] Isibraiegus, citado noutra inscrición da próxima aldea de [[Bemposta]].
 
* '''Mercurius Gebrinius''', combinación de Mercurio co deus celta ou xermánico [[Gebrinius]], que se cita na epígrafe dun altar procedente de [[Bonn]], Alemaña.
 
* '''Mercurius Moccus''', do deus céltico [[Moccus]], asimilado a Mercurio, sinalado en inscrición de [[Langres]], Francia. O nome ''Moccus'', do celta: "''porco''", suxire que a deidade estaría ligada á caza do xabarín ou porco montés.
* '''Mercurius Visucius''', combinación co deus celta [[Visucius]], indicado en epígrafe procedente de [[Stuttgart]], Alemaña. Visucius foi adorado primeiramente nas zonas fronteirizas entre a [[Galia]] e [[Xermania (Roma)|Xermania]]. Mais certos aspectos do deus non romano suxiren que tamén se podía asimilar a Marte, consonte unha inscrición a "Mars Visucius" achada na Galia.
 
393.002

edicións