Diferenzas entre revisións de «Goberno provisional ruso»

 
=== Kerenskii primeiro ministro, gabinete provisional e segunda coalición ===
Tras rexeitar [[Giorgii Lvov|Lvov]] o programa de goberno elixido polos dirixentes do [[Soviet de Petrogrado]], dimitiu<ref name="wade194">[[#Bibliografía|Wade (2000)]], p. 194</ref> como esperaban estes e [[Kerenskii]] sucedeuno como Primeiro Ministro.<ref name="wade93"/><ref name="basil111">[[#Bibliografía|Basil (1984)]], p. 111</ref> Inmediatamente abandonáronse varias medidas do programa que conduciran á renuncia de Lvov (abolición da [[Duma]], proclamación da república e diversas medidas agrarias<ref name="wade93"/>).<ref name="basil111"/> O novo Consello de Ministros con Kerenskii á fronte,<ref name="wade194"/> formado a noite do {{xulgregdata|20|7|1917}},<ref name="wade194"/> non contaba con representantes dos ''[[kadete]]s'', aínda que si cun liberal que se separara deles.<ref name="basil111"/> Os socialistas Tsereteli (novo ministro de Interior) e Chernov (aínda en Agricultura) permaneceron no executivo.<ref name="basil111"/> O anuncio da súa formación coincidiu coa noticia dunha grave derrota militar na fronte que causou novas revoltas na capital.<ref name="basil111"/>
 
Os intentos de reforma agraria de Chernov no verán produciron unha gran tensión interna no gabinete, e os ''[[kadete]]s'' exixiron a súa expulsión para continuar no Goberno.<ref name="gill256">[[#Bibliografía|Gill (1978)]], p. 256</ref> As relacións entre socialistas e liberais non eran boas e xa o {{xulgregdata|1|6|1917}} dimitira o ministro ''kadete'' de Industria e Comercio [[Aleksandr Konoválov|A. I. Konoválov]], e máis tarde sufrira duras críticas o tamén ''kadete'' A. A. Manúilov, ministro de Educación.<ref name="basil100">[[#Bibliografía|Basil (1984)]], p. 100</ref>
 
Ao desacordo en política agraria, sumouse a tensión entre o gabinete e as minorías: aínda que trala revolución a discriminación fora abolida, só no caso de [[Polonia]] prometeraseprometérase a independencia dunha das minorías do Estado.<ref name="rabinowitch141">[[#Bibliografía|Rabinowitch (1991)]], p. 141</ref> A relación con [[Gran Ducado de Finlandia|Finlandia]], á que se ofreceron concesións consideradas polos nacionalistas insuficientes, era mala e, co resto, a política gobernamental limitarase a pospoñer calquera cambio á reunión da [[Asemblea Constituínte Rusa]].<ref name="rabinowitch141"/> Esta situación, polo xeral insatisfactoria, empeorara polas accións dos nacionalistas ucraínos, que formaron un goberno autónomo, a [[Rada Central Ucraína]], que [[Proclamas da Rada Central de Ucraína|arroxouse en xullo ao poder]] na rexión, acción rexeitada polo Goberno de [[Petrogrado]].<ref name="rabinowitch141"/> Os intentos de conciliación de algúns dos ministros progresistas foron rexeitados polos membros do [[Partido Democrático Constitucional]], que utilizarutilizou o desacordo para dimitir,<ref name="basil99"/> a pesar de non limitarse este á cuestión ucraína, senón que era a política agraria a causa fundamental das discrepancias e da renuncia.<ref name="rabinowitch143">[[#Bibliografía|Rabinowitch (1991)]], p. 143</ref><ref name="radkey261">[[#Bibliografía|Radkey (1958)]], p. 261</ref><ref name="wade194"/> Catro ministros abandonaron o executivo mentres que Nekrásov, ''kadete'' pero moi independente, abandonou o partido para permanecer no Goberno.<ref name="radkey275">[[#Bibliografía|Radkey (1958)]], p. 275</ref>
 
Tralo fracasado intento de [[Xornadas de Xullo|golpe contra o Goberno a comenzos de xullo]], apoiado pola ala radical do [[Partido bolxevique]], o Goberno tratou de reforzar a súa autoridade e esmagar aos radicais de esquerda, con escaso éxito máis aló das aparencias.<ref name="rabinowitch55">[[#Referencias|Rabinowitch (1978)]], p. 55</ref> O arresto dalgúns dirixentes bolxeviques non impediu a fuga de outros (como o propio [[Lenin]]) e o Goberno mostrouse incapaz de sometelos a xuízo a pesar das presións dos conservadores.<ref name="rabinowitch57">[[#Referencias|Rabinowitch (1978)]], p. 57</ref>
30.147

edicións