Abrir o menú principal

Cambios

unifico a Generalitat
Entre a Biga e a Busca, [[Afonso o Magnánimo]] manterá unha postura ambigua, posto que por un lado precisa diñeiro e aceptaraos tanto de uns como dos outros, e tamén aspira, como os outros reis do século XV, a impor a súa autoridade nas Cortes e sobre a nobreza.
 
Unha vez iniciada a guerra, os da Busca -maioritarios no Consello de Barcelona- tomaron partido por Xoán II. Isto enfrontounos coa XeneralidadeGeneralitat que en 1463 xulgou e condenou a morte por conspiración aos conselleiros [[Pere Destorret]] e [[Francesc Pallarès]], xunto con [[Bernat Turró]], [[Martí Solzina]] e [[Joan Mitjavila]], membros do partido da Busca.
 
=== O enfrontamento entre Xoán II e o Príncipe de Viana ===
O clima emocional xerou polo encarceramento de Carlos, ordenada por seu pai o [[1460]], fixo pasar á ofensiva ás clases privilexiadas do Principado.
 
As Cortes de [[Lleida]] daquel mesmo ano elixen un Consello do Principado que esixiu ao rei a inmediata liberación do seu fillo. Esta enérxica actitude, unida ao levantamento dos [[beamonteses]] navarros e á mobilización castelá á fronteira de Aragón, obrigaron ao rei a ceder, liberando a CArlos e aceptando as capitulación de Vilafranca del Penedès ([[1461]])), onde se recollían as reivindicacións políticas da oligarquía catalá, entre outras, a prohibición ao rei de entrar en Cataluña sen permiso da XeneralidadeGeneralitat.
 
Pero a repentina morte do Príncipe de Viana ás tres semanas da súa liberación alterou a aparente pacificación. Os da Busca e os labregos tentaron recuperar posicións, provocando un levantamento campesiño no [[1462]] e co apoio do rei de Francia, Xoán II penetrou no Principado sen permiso do Consello. A resposta dos cataláns consistiu en organizar un exército para sufocar o levantamento labrego e destituír ao monarca en xuño de [[1462]]
 
=== Consecuencias para Cataluña ===
A [[XeneralidadeGeneralitat de Cataluña|Generalitat]] sufriu un forte desprestixio ao acabar a guerra, non tan só por ser do bando dos perdedores, senón que concentrou as críticas de tódolos sectores: os do pacto, acusábana de ter mantido as revoltas agrarias, do repregamento dos mercados cara outras latitudes; as clases baixas empobrecidas pola guerra, acusaban as medidas fiscais necesarias para recuperar a facenda. Economicamente, a XeneralidadeGeneralitat estaba exhausta e non puido devolver os préstamos que lle concedera o [[Consello de Ciento]] e tamén particulares.
 
Ademais da precaria situación económica deixada pola guerra, fai considerar tamén que a expansión do [[Imperio Otomán]] pola [[Península Balcánica]], [[Palestina]] e o norte de [[África]] limitou as rutas dende occidente até os peiraos comerciais de Oriente, contribuíndo á decadencia do comercio mediterráneo.