Xogos Olímpicos de 1980

Os Xogos Olímpicos de 1980 foron celebrados en Moscova (Unión Soviética) entre o 19 de xullo e o 3 de agosto. Inaugurounos o presidente Leonid Brezhnev e contaron coa participación de 5.179 atletas de 80 estados, o máis baixo comparecemento ós Xogos dende Melbourne 1956, debido ó maior boicot realizado na historia olímpica, cando a inxerencia da política no deporte chegou a seu punto máis alto e decisivo.

Xogos Olímpicos de 1980
Cidade anfritioaMoscova, Unión Soviética
Nacións80
Atletas5 179 (4 064 homes, 1 115 mulleres)
Eventos203 en 21 deportes (27 disciplinas)
Apertura19 de xullo de 1980
Clasura3 de agosto de 1980
Inaugurado porLeonid Brezhnev[1]
Lapa olímpicaSergei Belov[1]
EstadioEstadio Central Lenin
AnteriorMontreal 1976
SeguinteOs Ánxeles 1984

No comezo de 1980, como protesta contra a invasión soviética de Afganistán, o presidente norteamericano Jimmy Carter anunciou o boicot da súa nación ós Xogos Olímpicos de Moscova no ano seguinte, conclamando ós seus aliados polo mundo a daren o mesmo exemplo; 69 estados seguiron o camiño dos Estados Unidos, levando estes Xogos a un nivel de calidade máis baixo. Mesmo así, producíronse algunhas marcas e desempeños excepcionais e até atletas de países que apoiaron a acción americana acabaron participando individualmente baixo a bandeira olímpica.

Este comezo dos anos 80 representou o pior momento vivido polos Xogos Olímpicos e polo Comité Olímpico Internacional en toda a súa existencia, co, obviamente, xa agardado boicot pola URSS e os seus aliados ós Xogos seguintes nos Ánxeles, facendo que os seus dirixentes temesen pola extinción das Olimpíadas.

BoicotEditar

 
Mapa dos boicots olímpicos

.

Dada a invasión soviética de Afganistán, en 1979, os Estados Unidos de América decidiron boicotear os Xogos Olímpicos de 1980. O presidente americano Jimmy Carter deu un ultimato ós soviéticos, o 20 de febreiro de 1980, para a completa retirada das tropas militares de Afganistán. O boicot foi anunciado o 21 de marzo.

Jimmy Carter premeu a outros países para se adherir ó boicot, no que finalmente se adheriron 69 países, incluíndo Alemaña Occidental, Canadá e Xapón. Algúns países occidentais apoiárono, como Francia, Portugal e o Reino Unido, mais deixaron ós seus atletas decidir por eles mesmos se querían ir á Unión Soviética ou non. Porén, eses países mandaron unha delegación de atletas moito menor do que eles normalmente mandan ós Xogos Olímpicos. Por causa diso, Italia foi a principal representante da Europa Occidental nos Xogos de 1980. O boicot afectou severamente moitos eventos.

No total, 80 países competiron nos Xogos de 1980, o número mais baixo dende 1956. Dunha maneira ou outra, os xogos foron ben organizados, e máis marcas olímpicos foron quebradas nos Xogos de 1980 que nos Xogos de 1976, realizados en Montreal.

CuriosidadesEditar

 
Moeda conmemorativa de 1 rublo dos Xogos Olímpicos de Moscova 1980
 
Prendedor dos Xogos de 1980
  • Por primeira e única vez os Xogos non foron transmitidos exclusivamente por unha rede de televisión americana. A NBC abriu man das transmisións das competicións en virtude do boicot americano, limitándose a transmitir flashes en vídeo-tape das competicións na súa programación diaria, e un pool televisivo formado pola radio e TV estatal da URSS, a Univision, Eurovision, Televisa mexicana e a canadense CTV foron responsables das imaxes en vivo para todo o planeta.
  • Misha, o óso símbolo dos Xogos de Moscova, tornouse a máis popular mascota olímpico da historia. A súa imaxe derramando unha bágoa na cerimonia de clausura do evento, formada por placas movidas por participantes nas arquibancadas do estadio, é unha das máis tenras e emocionantes imaxes destes Xogos.
  • O nadador Wladimir Salnikov entrou na historia olímpica por ser o primeiro home en nadar os 1.500m libres, o maratón da natación, en menos de 15 minutos.
  • Na disputa do remo , modalidade dous sen temoeiro, un observador distraído que ollase o podio pensaría que estivese vendo dobre. Nunha coincidencia extraordinaria e nun feito único, as dúas duplas gañadoras das medallas de ouro e de prata, de Alemaña Oriental e da Unión Soviética, estaban formadas por xemelgos univitelinos idénticos.
  • Após a ausencia nos Xogos de Montreal debido ó boicot das nacións africanas, Etiopía estaba de volta mostrando o seu poderío e tradición nas carreiras de fondo, co grande Mirutz Yfter, un home de idade nunca esclarecida, conquistando o ouro nos 5.000 e nos 10.000m, igualando a fazaña do finlandés Lasse Viren en 1976.
  • O soviético Aleksandr Dityatin tornouse o nome dos Xogos ó arrebatar oito medallas nos oito eventos masculinos da ximnasia olímpica – tres delas de ouro -, sendo o único ximnasta en conseguir tal feito nunha olimpíada.
  • O grande boxeador cubano Teófilo Stevenson marcou o seu lugar na historia como o maior boxeador afeccionado de todas as épocas en conquistar a súa terceira medalla de ouro seguida na categoría super-pesado.
  • O alemán oriental Waldemar Cierpinski igualouse en títulos ó lendario etíope Abebe Bikila conquistando o bi-campionato no maratón olímpico.
  • Participando baixo a bandeira olímpica, por mor do boicot tamén promovido polo seu país, os británicos Sebastian Coe e Steve Owett dividiron entre si, en carreiras dramáticas, as medallas de ouro dos 800 e dos 1500 metros no atletismo.

Modalidades disputadasEditar

 
Estados participantes

Cadro de medallasEditar

Cadro de Medallas  
Posición País                   Total
1   Unión Soviética 80 69 46 195
2   Alemaña Oriental 47 37 42 126
3   Bulgaria 8 16 17 41
4   Cuba 8 7 5 20
5   Italia 8 3 4 15
6   Hungría 7 10 15 32
7   Romanía 6 6 13 25
8   Francia 6 5 3 14
9   Reino Unido 5 7 9 21
10   Polonia 3 14 15 32

NotasEditar

  1. 1,0 1,1 "Factsheet – Opening Ceremony of the Games of the Olympiad" (PDF) (Nota de prensa). International Olympic Committee. 9 de outubro de 2014. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 14 de agosto de 2016. Consultado o 22 de decembro de 2018.