Teresa Carreño

música venezolana

María Teresa Gertrudis de Jesús Carreño García, coñecida como Teresa Carreño, nada en Caracas o 22 de decembro de 1853 e finada en Nova York o 12 de xuño de 1917, foi unha compositora, pianista e cantante venezolana.

Teresa Carreño
Teresa Carreño, 1916.jpg
Nacemento22 de decembro de 1853
 Caracas
Falecemento12 de xuño de 1916
 Nova York
SoterradaLondres
NacionalidadeVenezuela
Ocupacióncompositora, directora de orquestra, pianista e cantante de ópera
PaiManuel Antonio Carreño
CónxuxeEugen d'Albert e Émile Sauret
FillosEugenia Harris-D'Albert e Hertha Weber-D'Albert
editar datos en Wikidata ]

TraxectoriaEditar

Filla de Manuel Antonio Carreño, quen a introduciu sendo moi nova no mundo da música. Aos cinco anos xa practicaba no piano máis de 500 exercicios que o seu pai compuxera.[Cómpre referencia] Continuou os estudos da man de Jules Hohené Georges Mathias, e tempo despois co compositor Louis Moreau Gottschalk en Nova York.

Aos seis anos publicou a súa primeira obra, Gottschalk Waltz, adicada ao seu mestre, que tivo un grande éxito.[Cómpre referencia] En 1862 a familia tivo que trasladarse aos Estados Unidos de América debido á situación política en Venezuela[Cómpre referencia], e alí comezou a dar pequenos concertos privados para mostrar os seus progresos co piano. Ese ano, o 25 de novembro, deu o seu primeiro concerto público, e ao ano seguinte ofreceu outro concerto privado na Casa Branca, invitada por Abraham Lincoln.[Cómpre referencia] Aos nove anos debutou como solista na Orquestra Sinfónica de Boston e coa Filharmónica de Londres, e fixo xiras por Cuba, EEUU ou Francia.

En 1866 faleceu a súa nai, pero isto non foi un impedimento para que continuase a xira en España, e a súa volta aos Estados Unidos. Con dezanove anos casou co violinista Emile Sauret. Froito deste matrimonio naceu unha filla, que deu en adopción[Cómpre referencia]. As datas coincidiron coa morte do seu pai.

En 1876 volveu a casar e tivo tres fillos, aos que criou mentres daba concertos por Estados Unidos e o Canadá. Viaxou dúas veces máis a Venezuela, e nalgunhas composicións da artista e posible apreciar o seu amor pola patria, nas que se advirten claras alusión sao merengue característico do país.[Cómpre referencia]

En 1889 volveu separarse e viaxou a Alemaña, onde volveu contraer matrimonio cun pianista, con quen tivo dúas fillas. Pero o matrimonio apenas durou tres anos; volveu casar, desta vez con Arturo Tagliapietra, irmán do seu segundo esposo.

En 1917, cando preparaba unha xira por Suramérica sufriu graves problemas de saúde, e diagnosticáronnlle parálise parcial do nervio óptico, que ameazaba con estenderse ao cerebro.[Cómpre referencia] Faleceu o 12 de xuño de 1917.

Compuxo un importante número de obras.

Obras destacadasEditar

  • Valse Gottschalk, Op. 1
  • Caprice-Polka, Op. 2
  • Corbeille des fleurs, Valse, Op. 9
  • Marcha fúnebre, Op. 11
  • La oración, Op. 12,
  • Polka de Concert, Op. 13
  • Fantaisie sur Norma, Op. 14
  • Ballade, Op. 15
  • Plainte, première élégie, Op. 17
  • Partie, deuxième élégie, Op. 18
  • Élégie, Op. 20, Plaintes au bord d'une tombe
  • Élégie, Op. 21, Plaintes au bord d'une tombe
  • Fantaisie sur L'Africaine, Op. 24
  • Le Printemps, Op. 25
  • Un Bal en Rêve, Op. 26
  • Une Revue à Prague, Op. 27
  • Un rêve en mer, Méditation, Op. 28
  • Six Études de Concert, Op. 29
  • Mazurka de salon, Op. 30
  • Scherzo-Caprice, Op. 31
  • Deux Esquisses Italiennes Op. 33
  • Venise, Nr. 1
  • Florence, Nr. 2
  • Intermezzo Scherzoso, Op. 34
  • Le Sommeil de l'enfant, Berceuse, Op. 35
  • Scherzino, Op. 36
  • Highland (Souvenir de l'Écosse), Op. 38
  • La fausse note, Fantaisie-Valse, Op. 39
  • Staccato-Capriccietto Op. 40
  • Marche funèbre (1866)
  • Petite Valse (Teresita), (1898)
  • Saludo a Caracas (1885)
  • Vals Gayo
  • Obras para coro e orquesta
  • Himno a Bolívar (1883 o 1885)
  • Himno a El Ilustre Americano (1886)
  • Quartette à cordes pour 2 violons, viole et violoncelle, en si mineur (1895)
  • Sérénade pour cordes (1895)