Abrir o menú principal

Solidaridad Obrera (sindicato histórico)

Solidariedade Obreira (en catalán orixinal Solidaritat Obrera) foi unha organización sindical formada en 1907 sobre as estruturas da "Unió Local de Societats Obreres de Barcelona" a fin de reorganizar os sindicatos cataláns moi debilitados a consecuencia do fracaso da folga xeral obreira de 1902 en reivindicación da xornada de 8 horas e o recoñecemento do dereito á folga.

Houbo dúas reunións constituíntes da inicialmente "Federació Local de Societats Obreres de Barcelona" (xuño de 1907) tomándose a raíz delas o acordo de facer público un manifesto común e constituír a comisión organizadora formada por:

Portada de Solidaridad Obrera (1907)
  • Salvador Seguí, da Sociedade de pintores
  • Antoni Badia, da Asociación da Dependencia Mercantil
  • Bruguera, da Sociedade de pasteleiros e confiteiros
  • Saví, da Sociedade de metalurxia
  • Sedó, da Sociedade de tipógrafos

Seguidamente, no mes de xullo publicouse no semanario Tierra y Libertad o manifesto, do que se poden extraer frases como:

...como clase obreira só podemos ter unha fin común: a defensa dos nosos intereses e só un ideal pode unirnos, a nosa emancipación económica, que transforma o réxime capitalista actual, baseado na explotación do home polo home, por un réxime social fundado sobre a base racional do traballo pola solidariedade humana....

...Lembremos que a emancipación dos traballadores ha de ser obra dos traballadores mesmos; nós amosarémosvos o camiño, que é a asociación e a solidariedade obreira.
Terra e Liberdade, xullo 1907.

En agosto constituíuse formalmente Solidariedade Obreira, con ampla participación, podéndose citar a Antoni Fabra, Josep Prat ou Tomás Herreros, elixíndose formalmente á Xunta directiva e establecéndose como premisa que só se poderían adherir sociedades formadas exclusivamente por obreiros.
Axiña adquiriu unha forza enorme entre a clase traballadora, afiliándose múltiples sociedades obreiras catalás no congreso de 1908, reconstituíndose como "Confederació Regional de Societats de Resistència - Solidaritat Obrera". Nese mesmo ano publicaron no periódico Solidaridad Obrera un manifesto rexeitando un Proxecto de Lei contra o Terrorismo elaborado polo goberno de Antonio Maura.
Os sucesos da Semana Tráxica de Barcelona e posterior represión dos movementos obreiros significaron un paro das actividades en 1909.

Restablecida a Confederación, celebrou o seu segundo congreso en Barcelona de 1910 (30 e 31 de outubro e 1 de novembro), no que se debateu a ampliación territorial a nacional, punto crítico ó xa existir a UXT neste ámbito e con fundamentos sólidos no resto de España, aínda que non en Cataluña, onde era minoritario. Por ampla votación a favor tomouse o acordo de constituírse como confederación obreira a nivel estatal: a Confederación Nacional do Traballo (CNT).

BibliografiaEditar

  • Josep Maria Huertas Clavería.Salvador Seguí “ el noi del sucre”; materials per una biografia. Barcelona, Laia, 1976.
  • Autores varios. Història de la cultura catalana. Volum VI y VII. Barcelona, edicions 62.
  • Ferran Aisa. Solidaridad Obrera. Barcelona, Ateneu Enciclopèdic Popular, 1988.
  • Almanaque de la "Revista Blanca" y "Tierra y Libertad". Madrid, Revista Blanca.

Véxase taménEditar