Pentti Linkola

Kaarlo Pentti Linkola, nado en Helsinqui o 7 de decembro de 1932 e finado en Valkeakoski o 5 de abril de 2020, foi un ecoloxista profundo radical [1] ornitólogo, [2] polemista, naturalista, escritor e pescador finlandés. Escribiu profusamente sobre as súas ideas e en Finlandia é considerado un pensador destacado e moi controvertido.[3] [4] Foi pescador anual dende 1959 ata 1995; pescou nos lagos Keitele e Päijänne e no golfo de Finlandia e desde 1978 comezou a pescar no lago Vanajavesi.[5]

Pentti Linkola
Pentti Linkola 2.jpg
Nome completoKaarlo Pentti Linkola
Nacemento7 de decembro de 1932
 Helsinqui
Falecemento5 de abril de 2020
 Sääksmäki
NacionalidadeFinlandia
Ocupaciónfilósofo, escritor, ecoloxista, ornitólogo, ecoloxista, pescador, Disidencia e ensaísta
PaiKaarlo Linkola
IrmánsMartti Linkola
PremiosEino Leino Prize
editar datos en Wikidata ]

Linkola culpou á raza humana da degradación continua do medio ambiente e promoveu un rápido descenso da poboación para combater os problemas comunmente atribuídos á superpoboación humana . [3]

TraxectoriaEditar

Linkola criouse en Helsinqui, pasando os veráns no campo na granxa do seu avó materno Hugo Suolahti. O seu pai, Kaarlo Linkola, era botánico e fitoxeógrafo, e tamén decano da Universidade de Helsinqui; o seu avó paterno era chanceler da mesma universidade. Pentti Linkola decidiu non continuar cos seus estudos de zooloxía e botánica despois do primeiro ano.

Linkola é considerado un dos ornitólogos máis famosos de Finlandia, pero renunciou á súa carreira investigadora para levar unha vida modesta como pescador. [2]

IdeaisEditar

Linkola cría que a democracia era un erro e que só o cambio radical pode deter o colapso ecolóxico.[2] Argumentou que todas as poboacións humanas do mundo, desenvolvidas ou non, non merecen sobrevivir a costa da biosfera no seu conxunto. En maio de 1994 Linkola foi entrevistado por The Wall Street Journal Europe,[6] onde dixo estar a favor dunha diminución radical da poboación mundial e, referíndose a unha futura guerra mundial, afirmou: "Se puidese premer calquera botón, sacrificaríame sen dubidalo se soubese que millóns de persoas morrerían".[7]

Os escritos de Linkola describen con detalle emocional a degradación ambiental da que foi testemuña no seu país de orixe ao longo do tempo. Dedicou a súa obra Toisinajattelijan päiväkirjasta de 1979 (Dos diarios dun disidente) a Andreas Baader e Ulrike Meinhof, afirmando que "son os sinalistas, non Xesús de Nazaret ou Albert Schweitzer".[2]

Paul G. Harris, profesor de estudos globais e ambientais na Universidade de Educación de Hong Kong, sostén que, aínda que a maioría dos ecoloxistas finlandeses se distanciaron de Linkola, os interesados no medio ambiente leron os seus escritos con avidez. Harris afirma que Linkola representa "unha versión finesa e demasiado macabra de "unha verdade inconveniente".[2]

En 1995 Linkola fundou a Fundación Finlandesa do Patrimonio Natural (Luonnonperintösäätiö ),[8] que se centra na preservación dos poucos bosques primarios que aínda existen no sur de Finlandia e outras formas de preservación do medio ambiente. Os bosques son doados á fundación.

MorteEditar

Morreu o 5 de abril de 2020, aos 87 anos, en Valkeakoski.[9]

ObrasEditar

  • Linkola, Pentti & Olavi Hilden: Suuri Lintukirja. Otava 1955, revisado en 1962.
  • Linkola, Pentti: Isänmaan ja ihmisen puolesta: Mutta ei ketään vastaan. Cuarta edición. Helsinqui: Suomen sadankomitealiitto, 1981 (orixinalmente publicado en 1960).
  • Linkola, Pentti: Pohjolan linnut värikuvin: Elinympäristö. Levinneisyys. Muutto. Otava 1963–67.
  • Linkola, Pentti: Unelmat paremmasta maailmasta. Cuarta edición. Porvoo: WSOY, 1990.
  • Linkola, Pentti: Toisinajattelijan päiväkirjasta. Porvoo: WSOY, 1979. (En 1983 Linkola gañou o Premio Eino Leino por este libro.)[10]
  • Linkola, Pentti & Osmo Soininvaara: Kirjeitä Linkolan ohjelmasta. Porvoo: WSOY, 1986.
  • Linkola, Pentti: Johdatus 1990-luvun ajatteluun. Porvoo: WSOY, 1989.
  • Vilkka, Leena (ed.): Ekologiseen elämäntapaan: artigo principal. Helsinqui: Yliopistopaino, 1996.
  • Linkola, Pentti: Voisiko elämä voittaa. Helsinqui: Tammi, 2004.
  • Linkola, Pentti: Can Life Prevail?: A Revolutionary Approach to the Environmental Crisis. Reino Unido: Arktos Media, segunda edición revisada de 2011. ISBN 1907166637 (tradución ó inglês de Voisiko elämä voittaa).

NotasEditar

  1. Mika LaVaque-Manty, "Arguments and fists: political agency and justification in liberal theory", Routledge, 2002, p. 159
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Harris, Paul G. (2009). Environmental Change and Foreign Policy: Theory and Practice. p. 125. ISBN 9781134014811. 
  3. 3,0 3,1 George C. Schoolfield, "A history of Finland's literature", U of Nebraska Press, 1998, p. 271
  4. Henry Minde, Svein Jentoft, Harald Gaski, "Indigenous peoples: self-determination, knowledge, indigeneity", Eburon Uitgeverij B.V., 2008, p. 100
  5. Turtiainen, Pekka: Kalastaja. Sääksmäki: Voipaalan taidekeskus, 2015.
  6. Neuhaus, Richard John (1997). The best of The Public square: selections from Richard John Neuhaus' celebrated column in First things. p. 61. ISBN 0-9659507-0-0. 
  7. Milbank, Dana (24 de maio de 1994). "A Strange Finnish Thinker Posits War, Famine as Ultimate 'Goods'". The Wall Street Journal Asia. 
  8. Linkola, P., Can Life Prevail?: A Radical Approach to the Environmental Crisis (Budapest: Arktos, 2011).
  9. Loula, Pihla (5 de abril de 2020). "Luonnonsuojelija Pentti Linkola on kuollut". Helsingin Sanomat (en finés). Consultado o 5 de abril de 2020. 
  10. "Eino Leinon palkinto" (en finlandês). Arquivado dende o orixinal o 23 de outubro de 2014. Consultado o 30 de xaneiro de 2015. 

Véxase taménEditar

BibliografíaEditar

  • Kämäräinen, Kauko: Linkola, oikeinajattelija. Tampere: Määrämitta, 1992.
  • Alén, Eero: Linkolan soutajan päiväkirja. Turku: Sammakko, 2006.
  • Turtiainen, Pekka: Kalastaja. Sääksmäki: Voipaalan taidekeskus, 2015.