Ostra brava

especie de molusco
Ostra brava
Anomia ephippium.jpg
Cara interna da cuncha (esquerda) e externa (dereita)
Clasificación científica
Reino: Animalia
Filo: Mollusca
Clase: Bivalvia
Orde: Pectinida
Superfamilia: Anomioidea
Familia: Anomiidae
Xénero: Anomia
Especie: Anomia ephippium
Nome binomial
Anomia ephippium
Linnaeus, 1758
Sinonimia

Anomia ephippium rugulosostriata Csepreghy, 1950
Anomia helvetica Bourcart & Zbyzewsky, 1940
Anomia ephippium argentina Monterosato, 1915
Anomia ephippium sanguinea Monterosato, 1915
Anomia ephippium convexa Monterosato, 1915
Anomia ephippium saxicola Monterosato, 1915
Anomia ephippium cuprea Monterosato, 1915
Anomia huttoni Suter, 1913
Anomia boletiformis Locard, 1891
Anomia cepiformis Locard, 1886
Anomia adhaerens Clement, 1879
Anomia tyria Reeve, 1859
Anomia strigilis Reeve, 1859
Anomia ramosa Reeve, 1859
Anomia lucerna Reeve, 1859
Anomia humphreysiana Reeve, 1859
Anomia radians O. G. Costa, 1844
Anomia aspera Philippi, 1844
Anomia scabrella Philippi, 1836
Anomia polymorpha Philippi, 1836
Anomia pyriformis Lamarck, 1819
Anomia patellaris Lamarck, 1819
Anomia fornicata Lamarck, 1819
Anomia pellucida Brown, 1818
Anomia radiata Brocchi, 1814
Anomia sulcata Poli, 1795
Anomia violacea Bruguière]], 1789
Anomia tunicacepae da Costa, 1778
Anomia electrica Linnaeus, 1758
Anomia cepa Linnaeus, 1758

A ostra brava, ostra de can ou tarxa (Anomia ephippium, Linnaeus 1767) é un molusco bivalvo da familia Anomiidae, da orde Ostreida, de valvas desiguais, cuncha fráxil e forma circular.

MorfoloxíaEditar

 
Ostra brava ou ostra de can

A cuncha é fina, fráxil, rugosa e escamosa, adoito cuberta de tubos de poliquetos apegados ou algas calcáreas. A superficie e contorno son irregulares. As dúas valvas son desiguais: superior maior e máis plana que a inferior, na que hai unha abertura, tamén irregular, que serve para que saia o biso que o suxeita ó substrato. A superficie interior é sempre nacarada.

Adoita medir entre 2 e 4 cm, pero pode chegar a 6 cm de diámetro.

Hábitat e distribuciónEditar

A ostra de can vive apegada ás rochas e a outras cunchas pousadas no fondo (as irregularidades da cuncha responden ás da pedra sobre a que se fixan). Distribúese entre a franxa medioliteral ata profundidades de 40 metros, no Atlántico e Mediterráneo.

Aproveitamento pesqueiro e comercialEditar

A vianda pode consumirse, lembrando á de ostra pero de peor calidade e no apreciada. De capturarse, faise con rasquetas ou coitelos para levantalas das pedras.

A semellanza coa ostra pode explicar que un dos seus nomes populares sexa o de morruncho, nome que tamén se dá ás ostras de pequeno tamaño.

Véxase taménEditar

Outros artigosEditar

BibliografíaEditar

  • RAMONELL, Rosa: Guía dos mariscos de Galicia. Galaxia, Vigo 1985.

Ligazóns externasEditar