Abrir o menú principal

Multiplexación por división de lonxitude de onda

En telecomunicacións, a multiplexación por división de lonxitude de onda (WDM, do inglés Wavelength Division Multiplexing) é unha tecnoloxía que permite transmitir varios sinais independentes sobre unha soa fibra óptica mediante portadoras ópticas de diferente lonxitude de onda, usando luz procedente dun láser ou un LED.

Este termo refírese a unha portadora óptica (descrita tipicamente pola súa lonxitude de onda) mentres que a multiplexación por división de frecuencia xeralmente emprégase para referirse a unha portadora de radiofrecuencia (descrita habitualmente pola súa frecuencia). Aínda que ambas as tecnoloxías son distintas desde un punto de vista técnico, manipulan o mesmo fenómeno físico (tanto as ondas de radio como de luz son formas de radiación electromagnética e a súa lonxitude de onda é inversamente proporcional á frecuencia).

O dispositivo que une os sinais coñécese como multiplexor mentres que o que as separa é un demultiplexor. Co tipo adecuado de fibra pode dispoñerse un dispositivo que realice ambalas dúas funcións á vez, actuando coma un multiplexor óptico de inserción-extracción.

Os primeiros sistemas WDM apareceron ao redor de 1985 e combinaban tan só dous sinais. Os sistemas modernos poden soportar ata 160 sinais e expandir un sistema de fibra de 10 Gb/s ata unha capacidade total 25,6 Tb/ s sobre unha soa fibra.

TiposEditar

WDM pode ser de dous tipos:

  • Densa (DWDM, ‘ Dense’ WDM): Moitas lonxitudes de onda e longa distancia
  • Lixeira (CWDM ‘ Coarse’ WDM): Poucas lonxitudes de onda e contornas metropolitanos

FuncionamentoEditar

Nos protocolos orientados á conexión, cando a estación A querese comunicar coa estación B, ela insere un cadro de SOLICITUDE DE CONEXIÓN ( CONNECTION REQUEST) nun slot libre da canle de control da estación B. No caso de que B acepte a conexión, a transmisión será estabelecida na canle de datos da estación A.

Cada estación posúe dous transmisores e dous receptores, sendo eles:

  • Un receptor de frecuencia fixo para ouvir súa propia canle de control;
  • Un transmisor que se axusta á transmisión nas canles de control doutras estacións;
  • Un transmisor de frecuencia fixo para transmisión de cadros de datos;
  • Un receptor que se axusta seleccionando un transmisor de datos para escoita.

Para entender mellor, cada estación verifica se hai solicitudes de conexión na súa propia canle de control, mais precisase axustar á frecuencia do transmisor para recibir os cadros de datos. Para realizar ese axuste, é utilizado un interferometro de Fabry- Perot ou Mach- Zehnder. Eses interferometros filtran as ondas indesexadas, deixando só as ondas desexadas para a transmisión dos cadros de datos.

Xa no tráfico de datagramas, non insere a SOLICITUDE DE CONEXIÓN na canle de control. Insere unha mensaxe que avisa que existe cadros de datos para a referida estación (Ex.: DATA FOR YOU IN SLOT 3). Ou sexa, el avisa que hai cadros de datos para a estación nun referido slot.

Véxase taménEditar

Outros artigosEditar

Ligazóns externasEditar


 
 Este artigo non contén imaxes. Pode axudar cargando imaxes, na Galipedia ou na Wikimedia Commons, relacionadas co contido do artigo, ou incluíndo unha xa existente.
 Debe ter en conta as políticas de uso de imaxes e o respecto polos dereitos de autoría.