Manuel Saco Rivera

avogado e político galego

Manuel Saco Rivera, nado en Sarria en 1906 e finado na mesma vila o 28 de agosto de 1938, foi un avogado e político galego.

Manuel Saco Rivera
Nacemento1906
 Sarria
Falecemento28 de agosto de 1938
 Sarria
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónpolítico e avogado
PaiManuel Saco Pradeda
editar datos en Wikidata ]

TraxectoriaEditar

Fillo de Manuel Saco Pradeda, avogado, xuíz municipal e representante de Pepe Benito en Sarria nas primeiras décadas do século XX. Licenciado en dereito, autor dalgunhas pezas teatrais e deportista, participou de xeito moi activo en diferentes campañas políticas. Nas eleccións xerais de 1933 foi elixido deputado pola provincia de Lugo como republicano independente, pero formou parte do Grupo Parlamentario Agrarista cos seus paisanos Luis Rodríguez de Viguri e Felipe Lazcano Morales de Setién. Abandonou o grupo a finais de 1934 e non se integrou no Partido Agrario Español. Foi candidato pola CEDA nas eleccións de febreiro de 1936, pero non resultou elixido. Amigo de Nicolás Franco, traballou na preparación do golpe de estado desde Portugal, efectuando varias viaxes a Galicia. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e o nomeamento de Franco como xefe do Estado, trasladouse a Salamanca onde traballou na Secretaría Xeral do Estado con Pedro José Carrión ás ordes de Nicilás Franco.[1] Asociouse co falanxista Mario González Zaera nunha comunidade de intereses políticos e económicos. Logo da chegada de Ramón Serrano Suñer en febreiro de 1937, deixou o seu posto na Secretaría Xeral e volveu a Galicia. Foi asasinado a finais de agosto de 1938 en atentado político de escuras motivacións, ao ser abatido a tiros ao saír do Casino de Sarria. O autor do asasinato, foi o xefe da garda municipal de Sarria, que foi detido rapidamente xunto co indutor, o xefe local de Falange, Eduardo Gómez Requejo. Os detidos ingresaron no cárcere de Lugo xunto co xefe provinvial de Falange Ramón Martínez Losada. Foron procesados e xulgados en consello de guerra, sendo executado o autor no patio do cárcere de Lugo.[2] Ao indutor do crime, Eduardo Gómez Requejo, Franco concedeulle o indulto polo primeiro aniversario da vitoria, en abril de 1940.[3]

NotasEditar

  1. Lo que han hecho en Galicia: violencia, represión y exilio, 1936-1939, p. 64
  2. Fernández Santander, Carlos (2000). Alzamiento y guerra civil en Galicia (1936-1939). Sada: Do Castro. pp. 881–883. ISBN 84-7492-951-2. 
  3. El Pueblo Gallego, 3-4-1940, p. 1.

Véxase taménEditar

BibliografíaEditar

  • Juana, Jesús de e Prada Rodríguez, Julio (2006). Lo que han hecho en Galicia: violencia, represión y exilio, 1936-1939. Barcelona: Crítica. ISBN 978-84-8432-782-0. 

Ligazóns externasEditar