Abrir o menú principal

Lista de emperadores do Sacro Imperio Romano

artigo de listas da Wikimedia

Esta é unha lista de emperadores do Sacro Imperio Romano Xermánico

O Sacro Emperador Romano era, como regra xeral, o soberano do Sacro Imperio Romano-Xermánico, antecesor de diversos países, case todos na Europa Central. Subsistiu desde século X até o seu colapso en 1806.

Considérase que o título imperial pasou dos romanos para o Reino dos francos cando, en 800 d.C., o Papa León III coroou o rei dos francos, Carlomagno, emperador e este, por protección á Igrexa, na calidade de patrício dos romanos e por forza de súa dignidade imperial, condenou os perseguidores do pontífice á morte, condena que foi retirada por intervención do propio papa. Tras a división do Reino Franco en tres partes polo tratado de Verdun, de 843, o título ficou vinculado, en principio, ao reino central lotarínxio, mais terminou por pasar para o do leste cando Oto I, o Grande, duque dos saxóns, rei franco oriental, foi coroado emperador en 962. A transferencia do título foi xustificada pola teoría política medieval da translatio imperii.

De inicio, o emperador se autointitulava Imperator Augustus, empregando títulos do antigo Imperio Romano. O título "Sacro Emperador Romano", ben como o nome do Sacro Imperio Romano, xurdiu só nos séculos seguintes (e os historiadores engaden a cualificación "-Xermánico" ao título e ao imperio, acusando o carácter eminentemente alemán da entidade política e do territorio que esta controlaba).

O emperador era escollido por un grupo de príncipes posteriormente coñecidos como electores, mais, até a súa coroación polo Papa en Roma, ostentaba só o título de Rei de romanos (rex romanorum). Ao recibir a coroa imperial, o emperador mantiña o título de rei (título este con funcións dadas polo dereito feudal). A partir de 1508, dispensouse a obrigación da coroación polo papa para que o electo puidese levar o título imperial (ou, formalmente, de "emperador-electo").

O título de emperador tiña conotacións relixiosas, o que suxería unha obrigación de protexer a Igrexa (o propio Carlomagno se arrogaba a suprema dirección da Igrexa, recibida co título imperial). O emperador tamén era ordenado como sub-diácono, o que excluía non-católicos e mulleres do trono. A relación precisa entre as funcións temporal e relixiosa do título nunca ficou moi clara e causou conflitos serios entre os duques xermánicos e o papa, como, por exemplo, na Cuestión das Investiduras o século XI.

A selección do rei/emperador era influenciada por diversos factores. Como o título era formalmente eletivo, a sucesión era hereditária só até un correcto punto, aínda que acostumaba ocorrer dentro dunha mesma dinastía até que se esgotasen os sucesores. O proceso esixía que o demandante fixese concesións aos electores, o que contribuía para o declínio do poder central (do emperador) en favor dos príncipes territoriais do Imperio. O colexio dos electores foi fixado en sete pola Bula Dourada en 1356; en 1623, durante a Guerra dos Trinta Anos, engadíronse outros electores.

Tras 1438, o título permaneceu nas mans da Casa de Habsburgo, coa breve excepción de Carlos VII, da Casa de Wittelsbach. O título foi finalmente abolido en 1806.

Índice

DinastíasEditar

Dinastía carolinxiaEditar

Dinastía GuidoniEditar

Dinastía carolinxiaEditar

Dinastía otónidaEditar

Dinastía saliaEditar

Dinastía SupplinburgerEditar

Dinastía HohenstaufenEditar

Dinastía WelfEditar

Dinastía HohenstaufenEditar

Casa de LuxemburgoEditar

Casa de WittelsbachEditar

Casa de LuxemburgoEditar

Casa de HabsburgoEditar

Casa de WittelsbachEditar

Casa de Habsburgo-LorenaEditar