Abrir o menú principal

José Gregorio Monagas Burgos, nado en Aragua de Barcelona (Anzoátegui) o 4 de maio de 1795 e finado en Maracaibo (Zulia) o 15 de xullo de 1858, foi un militar e político venezolano. Xeneral da Independencia, presidente da República (1851−1855) e libertador dos escravos en Venezuela.

José Gregorio Monagas
José Gregorio Monagas 2.jpg
José Gregorio Monagas Burgos
Presidente de Venezuela
Período5 de febreiro de 1851 − 20 de xaneiro de 1855
AntecesorJosé Tadeo Monagas Burgos
SucesorJosé Tadeo Monagas Burgos
Datos persoais
Nacemento4 de maio de 1795
 Aragua de Barcelona
Falecemento15 de xullo de 1858
 Maracaibo
PaiFrancisco José Monagas
CónxuxeBenita Marrero
Clara Marrero
FillosJosé Ruperto Monagas
Profesiónmilitar e político
Signature of José Gregorio Monagas.jpg
editar datos en Wikidata ]

TraxectoriaEditar

Foi o cuarto fillo de Francisco José Monagas e Perfecta Burgos Villasana. O seu pai era un granadeiro da rexión barcelonesa. Cos seus outros irmáns, entre eles José Tadeo, o maior (quen lle levaba 10 anos), axudou o seu pai no manexo das propiedades de creación de gando que posuía ou administraba. Cando se iniciou en 1810 a Guerra de Independencia, alistouse como soldado nas forzas armadas republicanas, seguindo os pasos do seu irmán maior. Ao reiniciar o xeneral Santiago Mariño a loita no oriente do país a comezos de 1813, José Gregorio Monagas uniuse ao seu exército baixo as ordes de Manuel Piar participando no sitio de Maturín (marzo de 1813) e nas batallas efectuadas nesa poboación contra as forzas realistas de Lorenzo Fernández da Hoz e Domingo Monteverde, os cales foron derrotados. O 11 de setembro dese mesmo ano, pelexou so as ordes do seu irmán José Tadeo no combate de Cachipo (rexión de Barcelona), onde lograron rexeitar e facer retroceder o caudillo realista José Tomás Boves. Após isto, actuou na campaña do Centro, emprendida polo xeneral Mariño en auxilio de Simón Bolívar.

José Gregorio destacouse nas batallas de Bocachica, El Arao e na primeira de Batalla de Carabobo, todas elas vitorias, ás ordes do xeneral Mariño e logo ás do Libertador; xa para este tempo ascendera a capitán. Neste mesmo ano participou na derrota sufrida polas forzas patriotas na Porta e sen deixar de combater, estivo involucrado na retirada a oriente onde se achou presente nas accións de Aragua de Barcelona, Os Magüeyez e Urica. Todas elas desfavorables aos republicanos na última das cales morreu Boves. Alén de loitar xunto a Santiago Mariño, José Gregorio combateu ás ordes do xeneral José Félix Ribas, no último intento por defender Maturín, pero ao resultaren derrotados alí por Francisco Tomás Morais o 11 de decembro de 1814, pereceu definitivamente a Segunda República. Porén, ao pouco tempo os irmáns Monagas renovaron a loita, combatendo José Gregorio so as ordes de José Tadeo en San Diego de Cabrutica, en Penas Negras e no Palmar, o 4 de abril dese ano esta última, accións que resultaron exitosas. É a partir deste momento, cando ambos os irmáns comezan a perfilarse como os caudillos principais da rexión barcelonesa.

Presidente de Venezuela

Segue a:
José Tadeo Monagas Burgos
José Gregorio Monagas
Precede a:
José Tadeo Monagas Burgos