Abrir o menú principal

Joan García Oliver, nado en Reus (Tarragona) en 1901 e finado en Guadalaxara (México) en 1980, foi un dirixente anarcosindicalista catalán.

Joan García Oliver
Juan García Oliver.jpg
Nacemento20 de xaneiro de 1901
 Reus
Falecemento17 de xullo de 1980
 Guadalaxara, México
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónpolítico e sindicalista
editar datos en Wikidata ]

TraxectoriaEditar

Comezou a traballar nunha fábrica de papel con 8 anos. En 1919 trasládase a Barcelona, onde traballa de camareiro e se afilia primeiro á Societat de Cambrers La Aliança, adherida á UXT, pero máis tarde participa na constitución do Sindicat de la Indústria Hostalera, Restaurants, Cafès i Annexes, que se integra na CNT. Participa na formación do grupo de acción Los Solidarios (1922), que atentaría contra o cardeal Juan Soldevila y Romero en Zaragoza e contra o secretario xeral dos Sindicatos Libres Joan Laguía Lliteras en Manresa en 1923.

En 1924 foi detido en Manresa e encarcerado en Burgos, sendo trasladado en 1926 á prisión de Pamplona. Foi liberado ó proclamarse a Segunda República e regresa a Barcelona. Afírmase que foi o que ideou a bandeira vermella e negra da CNT, que se exhibiría por primeira vez no Primeiro de Maio de 1931. Foi secretario da FAI e asistiu ó III congreso confederal da CNT en Madrid do 11 ó 16 de xuño de 1931.

En 1932 participa na insurrección anarquista do Alto Llobregat e volve ser preso. Impulsa a formación do Comité Nacional Revolucionario (con sede en Badalona) e dirixe a insurrección de xaneiro de 1933, que o leva de novo a prisión. Foi liberado despois do triunfo electoral da Fronte Popular de febreiro de 1936. Participa no IV Congreso da CNT en Zaragoza entre o 1 e o 10 de maio de 1936 e avisa do alzamento militar, formando parte do grupo encargado do aprovisionamento de armas. En xuño de 1936 impulsa a formación do Comité de Milicias Antifascistas de Cataluña e organiza unha columna de milicianos anarquistas que marcha á fronte de Aragón. Foi ministro de Xustiza no goberno de Largo Caballero entre o 4 de novembro de 1936 e o 19 de maio de 1937.

Inicia a organización das Escolas Populares de Guerra e pon en funcionamento uns campos de traballo para os detidos políticos. Durante os feitos de maio de 1937 anima ós cenetistas de Barcelona a deixar a loita que nas rúas de Barcelona, polo que máis tarde foi fortemente criticado. Exiliado en 1939, instálase en Suecia, Venezuela e México. Escribiu un libro coas súas memorias, El eco de los pasos.