Abrir o menú principal
Hotel dos inmigrantes en Buenos Aires.

As inmigracións ao territorio actual da Arxentina comezaron fai xa varios milenios a. C., coa chegada das culturas de orixe asiático ao continente americano por Berinxia, segundo as teorías máis aceptadas, e foron pouco a pouco poboando o continente americano. Á chegada dos españois, os habitantes do actual territorio arxentino eran aproximadamente 300.000 persoas,[1] pertencentes a numerosas civilizacións, culturas e tribos distintas. Logo da conquista española, chegaron ao territorio arxentino inmigrantes de todas partes do mundo.

Co paso dos anos, o territorio arxentino experimentou diferentes fluxos migratorios:

  • A colonización española, entre os séculos XVI e XVIII, composta na súa maioría do sexo masculino[2] e, xeralmente, asimilada cos nativos no proceso de mestura, aínda que non todo o actual territorio foi efectivamente colonizado polos españois. A rexión de Chaco, o leste da Patagonia, a rexión de La Pampa, o sur de Córdoba e na maioría das provincias de Buenos Aires, San Luis e Mendoza, a área permaneceu baixo control indíxena.
  • A inmigración europea (principalmente italiana[3] e española).

Táboa de inmigraciónEditar

Os 20 maiores comunidades de inmigrantes segundo o censo de 2010Editar

Puesto País 2010 2001 1991
1   Paraguai 550,713 325,046 254,115
2   Bolivia 345,272 233,464 145,670
3   Chile 191,147 212,429 247,987
4   Perú 157,514 88,260 15,939
5   Italia 147,499 216,718 356,923
6   Uruguai 116,592 117,564 135,406
7   España 94,030 134,417 244,212
8   Brasil 41,330 34,712 33,966
9   Estados Unidos 19,147 10,552 9,755
10   Colombia 17,576 3,876 2,638
11   China 8,929 4,184 2,297
12   Alemaña 8,416 10,362 15,451
13   Corea do Sur 7,321 8,290 8,371
14   Francia 6,995 6,578 6,309
15   Portugal 6,785 9,340 13,229
16   Polonia 6,428 13,703 28,811
17   Venezuela 6,379 2,774 1,934
18   México 6,042 3,323 2,277
19   República Dominicana 5,661 1,497 N/D
20   Ucraína 4,830 8,290 3,498
Outros países 57,351 86,561 99,422
TOTAL 1,805,957 1,531,940 1,628,210

Orixe dos inmigrantes ata 1940Editar

Inmigración bruta por nacionalidade (1857-1940)
Nacionalidade Cantidade
(en miles)
Porcentaxe
do total
  Italia 2.970 44,9%
  España 2.080 31,5%
  Francia 239 3,6%
  Polonia[4] 180 2,7%
  Rusia[5] 177 2,7%
  Turquía[6] 174 2,6%
  Alemaña 152 2,3%
  Imperio austrohúngaro[7] 111 1,7%
  Reino Unido[8] 75 1,1%
  Portugal[9] 65 1,0%
  Iugoslavia[10] 48 0,7%
  Suíza 44 0,7%
  Bélxica 26 0,4%
  Dinamarca 18 0,3%
  Estados Unidos 12 0,2%
  Países Baixos 10 0,2%
  Suecia 7 0,1%
Outros 223 3,4%
Total[11] 6.611

Fonte: Dirección Nacional de Migraciones, 1970 (en galego: Dirección nacional das migracións)

NotasEditar

  1. Ferrer, Aldo (1984) La economía argentina, XV ed. Buenos Aires: Fondo de Cultura Económica; p. 37.
  2. (en castelán) Mörner, Magnus (1969). La mezcla de razas en la historia de América Latina. Buenos Aires:Paidós.- Magnus Mörner sostiene que en los primeros cincuenta años de la Conquista las mujeres eran el 6% de las expediciones españolas, aumentando progresivamente hasta ser algo menos de un tercio desde el primer siglo de la colonia. Mörner, Magnus (1969). La mezcla de razas en la historia de América Latina. Buenos Aires:Paidós
  3. (en inglés) Foerster, Robert Franz; en "The Italian Emigration of Our Times" (pp. 223 - 278)
  4. Inclúe a ucraínos, xudeus e belarusos na rexión oriental de Polonia. Los colonos eslavos del Nordeste Argentino
  5. Inclúe a ucraínos, alemáns do Volga, belarusos, polacos, lituanos etc, que por mor de estar baixo o dominio ruso teñen pasaportes rusos.
  6. Nótese que a distinción entre os turcos, palestinos, sirios, libaneses e árabes tornouse a nivel oficial só despois de 1920. Ata entón, migraron con pasaporte turco, que xeneralizou o uso do alcume "turco" para o presente, para estar residindo legalmente no Imperio Otomán. En realidade, cada un deles foi identificado coa súa aldea ou cidade de orixe.
  7. En 1867, os gobernos do Imperio Austríaco e do Reino de Hungría asinaron un tratado coñecido como Ausgleich, creando unha monarquía dual coñecida como Austria-Hungría. Desintegrou-se a finais de 1918, co fin da Primeira Guerra Mundial. O que na época era o Imperio Austrohúngaro distribúese actualmente en trece países europeos que son as nacións de Austria, Hungría, República Checa, Eslovaquia, Eslovenia, Croacia, Bosnia-Herzegovina e na rexión de Vojvodina, en Serbia, Hidrantes Kotor en Montenegro, Trentino-Alto Adige e Trieste en Italia, parte do Banat ea Transilvania, en Romanía, Galicia en Polonia e Ruthenia (rexión Carpatho-Ucraína), a maioría dos inmigrantes que viaxaron co pasaporte austrohúngaro eran croatas, polacos, húngaros, eslovenos, checos, romaneses e italianos no nordeste.
  8. O Reino Unido ata 1922 incluía toda Irlanda, gran parte dos inmigrantes da Gran Bretaña - entón comunmente chamados "ingleses" - e eran de orixe irlandesa, ea súa poboación foi ampliada por persoas de orixe galesa e escocesa.
  9. Portugal até 1974 tivo as seguintes dependencias: Angola, Cabo Verde, Guinea-Bissau, Macau, Mozambique, San Tomé e Príncipe, e Timor Leste.
  10. O estado coñecido xenericamente como Iugoslavia agrupou, entre 1918 e 1992, os estados actuais independentes de Bosnia-Herzegovina, Croacia, Eslovenia, Macedonia, Montenegro e Serbia.
  11. Arredor do 52% dos inmigrantes do período 1857-1939 radicáronse definitivamente.

Véxase taménEditar