Helen Levitt

fotógrafa estadounidense

Helen Levitt, nada en Brooklyn (Nova York) o 31 de agosto de 1913 e finada na mesma cidade o 29 de marzo de 2009,[1][2] foi unha fotógrafa estadounidense. Foi especialmente coñecida pola fotografía de rúa en Nova York e foi chamada "a fotógrafa máis famosa e menos coñecida do seu tempo".[3]

Helen Levitt
Nacemento31 de agosto de 1913
 Brooklyn
Falecemento29 de marzo de 2009
 Greenwich Village
NacionalidadeEstados Unidos de América
Ocupaciónfotógrafa, director de fotografía, guionista e directora de cine
CónxuxeAlfred Lewis Levitt
PremiosWomen's Caucus for Art Lifetime Achievement Award
editar datos en Wikidata ]

TraxectoriaEditar

Primeiros anos e carreiraEditar

Levitt naceu en Bensonhurst, Brooklyn,[1] filla de May (Kane), que traballaba de contable antes do seu matrimonio, e de Sam Levitt, que dirixía un negocio de pezas de punto.[1][4] O seu pai e os seus avós maternos eran inmigrantes xudeus rusos.[5] Abandonou o instituto[6] e en 1931 aprendeu a revelar fotos nun cuarto escuro cando comezou a traballar para J. Florian Mitchell, un fotógrafo de retratos comercial do Bronx.[4][7] Viu a obra de Henri Cartier-Bresson, grande influencia na súa carreira, na Julien Levy Gallery e por primeira vez viu a fotografía como arte.[8][9] Practicou fotografando os amigos da súa nai cunha cámara Voigtländer usada.[1]

Mentres impartía clases de arte a nenos a mediados dos anos trinta, Levitt quedou intrigado cos debuxos transitorios con xiz que formaban parte da cultura infantil da rúa na Nova York da época.[10][11] Comprou unha cámara Leica de 35 mm e comezou a fotografar estes debuxos de xiz, así como os nenos que os facían.[12] As fotografías resultantes publicáronse en 1987 como In The Street: chalk drawing and messages, New York City 1938–1948.[13]

Continuou a tomar máis fotografías de rúa principalmente en East Harlem, mais tamén no Garment District e no Lower East Side, todos en Manhattan.[14] Entre os anos 30 e 40, a falta de aire acondicionado fixo que a xente estivese máis fóra, o que a introduciu na fotografía de rúa.[15] O seu traballo publicouse por primeira vez no número de xullo de 1939 da revista Fortune.[16]

En 1959 e 1960, recibiu dúas subvencións da Fundación Guggenheim polo seu traballo pioneiro na fotografía en cor.[17] En 1965 publicou a súa primeira gran colección, A Way of Seeing.[18] Gran parte do seu traballo en cor desde 1959 ata 1960 desapareceu nun roubo do seu apartamento na rúa East 12th en 1970. As fotos restantes e outras tomadas nos anos seguintes pódense ver no libro de 2005 Slide Show: The Color Photographs of Helen Levitt.[19] Non obstante, sentíase igual de cómoda traballando en branco e negro, e traballou cos dous nos anos oitenta. En 1976 recibiu unha bolsa de fotografía da National Endowment for the Arts.[20]

Conexións con outros artistasEditar

A influencia de Levitt de Cartier-Bresson non só foi ver o seu traballo en galerías, senón que unha vez tamén o acompañou nun día de rodaxe na cidade de Nova York.[21]

Levitt tamén tiña unha conexión coñecida con Walker Evans. En 1937 ou 1938 mostroulle as súas fotografías de nenos xogando. Atopou interese nelas e traballaron xuntos en 1938-39 sacando fotos no metro. Escribiuse que "os únicos fotógrafos que Evans considerou que tiñan algo orixinal que dicir eran Cartier-Bresson, Helen Levitt e el mesmo".

O mesmo día que mostrou as súas fotografías a Evans, coñeceu a James Agee, que influíu nela e tamén a introduciu no póker. Os dous traballaron xunto con Janice Loeb, máis tarde a súa cuñada,[21] en filmes documentais. Loeb tamén lle presentou a Levitt a Luis Buñuel, co que tivo o seu primeiro traballo cinematográfico como montadora. Jeff Rosenheim, a quen Levitt coñeceu nunha mostra do seu traballo en Yale, tamén se fixo amigo e uniuse ao seu grupo de póker. Tamén foi amiga de Thomas Roma, o director do programa de fotografía da Universidade Columbia durante case 25 anos.[15]

Últimos anosEditar

Levitt viviu na cidade de Nova York e permaneceu activa como fotógrafa durante case 70 anos. Non obstante, expresou o seu lamento polo cambio de escenario da cidade de Nova York:

"Vou onde hai moita actividade. Os nenos adoitaban estar fóra. Agora as rúas están baleiras. A xente está dentro mirando a televisión ou algo así".[22][17]

Tivo que renunciar a facer as súas propias impresións na década de 1990 debido á ciática, que tamén facía difícil que estivese de pé e que levase a Leica. Por isto, cambiou a cámara por unha pequena Contax automática. Levitt nacera coa síndrome de Meniere, un trastorno do oído interno que a fixo "[sentir] vacilante toda a súa vida". Tamén tivo un caso case mortal de pneumonía na década de 1950.[1] Levitt levou unha vida persoal tranquila. Poucas veces daba entrevistas e polo xeral era moi introvertida. Nunca casou, vivindo soa co seu atigrado amarelo Blinky[15] ata que, aos 95 anos, morreu mentres durmía o 29 de marzo de 2009.[1]

ExposiciónsEditar

A nova sección de fotografía do Museo de Arte Moderna de Nova York incluíu o traballo de Levitt na súa exposición inaugural en xullo de 1939.[23] En 1943, Nancy Newhall organizou alí a súa primeira exposición individual Helen Levitt: Photographs of Children. Unha segunda exposición individual, Projects: Helen Levitt in Color, presentouse no mesmo museo en 1974.[24] As súas seguintes mostras importantes foron na década de 1960; Amanda Hopkinson suxeriu que esta segunda vaga de recoñecemento estivo relacionada co redescubrimento feminista dos logros creativos das mulleres.[23]

FilmografíaEditar

A finais dos anos 40, Levitt realizou dous filmes documentais con Janice Loeb e James Agee: In the Street (1948) e The Quiet One (1948). Levitt, xunto con Loeb e Sidney Meyers, recibiron unha candidatura ao Óscar por The Quiet One. Levitt estivo activa na produción cinematográfica durante case 25 anos; o seu último crédito cinematográfico foi como montadora do documental de John Cohen The End of an Old Song (1972).[25] Os outros créditos cinematográficos de Levitt inclúen a fotografía de The Savage Eye (1960),[26] que foi producido por Ben Maddow, Meyers e Joseph Strick, e tamén como axudante de dirección para a versión cinematográfica de Strick e Maddow da obra de teatro de Jean Genet Le Balcon (1963). No seu ensaio biográfico de 1991, Maria Hambourg escribiu que Levitt "case desherdou esta parte do seu traballo".[13] En 2012 Deane Williams publicou unha visión xeral dos filmes de Levitt en Senses of Cinema.[27]

NotasEditar

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Loke, Margaret (30 de marzo de 2009). "Helen Levitt, Who Froze New York Street Life on Film, Is Dead at 95". The New York Times. Consultado o 30 de marzo de 2009. 
  2. Rourke, Mary (1 de abril de 2009). "Helen Levitt dies at 95; New York street photographer of poignant dramas". Los Angeles Times. Consultado o 1 de abril de 2009. 
  3. Strauss, David Levi (outubro de 1997). "Helen Levitt: International Center for Photography - exhibition". Artforum. 
  4. 4,0 4,1 "Levitt, Helen (1913—) | Encyclopedia.com". www.encyclopedia.com. 
  5. Family Search
  6. Phaidon Editors (2019). Great women artists. Phaidon Press. p. 242. ISBN 978-0714878775. 
  7. "The Economist". Economist Newspaper Limited. 5 de xullo de 2009 – vía Google Books. 
  8. "Helen Levitt". 23 de abril de 2009 – vía www.telegraph.co.uk. 
  9. "Helen Levitt". Smithsonian American Art Museum. 
  10. "Graffiti: Chalk Drawing of Figure with Double Pupils, New York City (ca. 1940)". Metropolitan Museum of Art. 
  11. "Museum of Contemporary Photography". www.mocp.org. 
  12. Peres, Michael R. (29 de maio de 2013). The Focal Encyclopedia of Photography. Taylor & Francis. ISBN 9781136106132 – vía Google Books. 
  13. 13,0 13,1 Hambourg, Maria Morris (1991). "Helen Levitt: A Life in Part". En Phillips, Sandra S. Helen Levitt. San Francisco Museum of Modern Art. pp. 45–63. ISBN 0-918471-22-2. 
  14. Silverman, Rena (16 de xaneiro de 2019). "Helen Levitt's Street Photos Blend the Poetic With the Political". The New York Times. 
  15. 15,0 15,1 15,2 "Helen Levitt". The Telegraph. 23 de abril de 2009. Consultado o 11 de marzo de 2017. 
  16. Gand, Elizabeth (1 de setembro de 2009). "Helen Levitt (1913–2009) and the Camera". American Art 23 (3): 98–102. doi:10.1086/649790. 
  17. 17,0 17,1 Loke, Margarett (2009-03-30). "Helen Levitt, Who Captured New York Street Life, Dies at 95". The New York Times. ISSN 0362-4331. Consultado o 2017-03-11. 
  18. Levitt, Helen (1989). A Way of Seeing: Third Edition. Duke University Press. ISBN 978-0-8223-1005-1. 
  19. Levitt, Helen (2005). Slide Show: The Color Photographs of Helen Levitt. powerHouse Books. ISBN 978-1-57687-252-9. 
  20. "Helen Levitt". International Center of Photography. 2017-02-04. Consultado o 2017-03-11. 
  21. 21,0 21,1 Boxer, Sarah (8 de abril de 2004). "Capturing Little Dramas With a Click; Helen Levitt's Pictures Speak for Themselves". The New York Times. Consultado o 11 de marzo de 2017. 
  22. Orixinal en inglés: "I go where there's a lot of activity. Children used to be outside. Now the streets are empty. People are indoors looking at television or something".
  23. 23,0 23,1 Hopkinson, Amanda (3 de abril de 2009). "Obituary - Helen Levitt: Award-winning New York photographer noted for street scenes and social realism". The Guardian. 
  24. "Projects: Helen Levitt in Color". 
  25. Mathews, Scott (2008-08-06). "John Cohen in Eastern Kentucky: Documentary Expression and the Image of Roscoe Halcomb During the Folk Revival". Southern Spaces. 
  26. Jackson, Benjamin T. (verán de 1960). "The Savage Eye". Film Quarterly 13 (4): 53–57. doi:10.1525/fq.1960.13.4.04a00160. 
  27. Williams, Deane (marzo de 2012). "Helen Levitt". Senses of Cinema (62).  A critical review of Levitt's filmmaking career.

Véxase taménEditar

BibliografíaEditar

Ligazóns externasEditar