Abrir o menú principal

Gran Premio de Bélxica de 1981

O Gran Premio de Bélxica de Fórmula 1 de 1981 disputouse en Zolder o 17 de maio de 1981. Foi a quinta carreira da tempada de Fórmula Un de 1981, o 39º Gran Premio de Bélxica e o oitavo, que se celebrou no Autódromo de Zolder. A carreira foi suspendida pola chuvia cando se levaban 54 voltas disputadas, para unha distancia de carreira de 216 quilómetros.

Bélxica Gran Premio de Bélxica de 1981
Detalles da carreira
Carreira 5 de 15 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1981.
Trazado do circuíto de Zolder.
Trazado do circuíto de Zolder.
Data 17 de maio 1981
Nome oficial Gran Premio de Bélxica
Localización Autódromo de Zolder, Heusden-Zolder,Bélxica
Percorrido Percorrido permanente de carreira
4´011 km
Distancia 54 de 70 programadas voltas, 216´594 de 288´792 km
ClimaChuvia forte
Pole position
Piloto Flag of Argentina.svg Carlos Reutemann Williams-Ford
Tempo 1:22.28
Volta rápida
Piloto Flag of Argentina.svg Carlos Reutemann Williams-Ford
Tempo 1:23.30 na volta 37
Podio
Primeiro Flag of Argentina.svg Carlos Reutemann Williams-Ford
Segundo Francia Jacques Laffite Ligier-Matra
Terceiro Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Lotus-Ford

Seguridade mecánica e primeira saída caóticaEditar

O Gran Premio de Bélxica de 1981 viuse empanado por dous incidentes graves relacionados coa mecánica, un deles mortal. Na práctica do venres un mecánico do equipo Osella, Giovanni Amadeo, tropezou fóra do muro de boxes na traxectoria do Williams de Carlos Reutemann. Reutemann foi incapaz de evitar o mecánico, que sufriu unha fractura de cranio. Morreu debido as súas feridas o luns logo da carreira. Antes do inicio da carreira os mecánicos de todos os equipos protagonizaron unha protesta pola falta de medidas de seguridade para a súas protección. Segundo o Campión do Mundo de 1976 James Hunt durante a retransmisión da carreira pola BBC, a protesta foi en gran parte polos estreitos boxes de Zolder e porque estaban abarrotados, especialmente por persoas que non eran máis que 'figurantes' que estaban alí para ser vistos e non por ser necesarios.

A protesta foi o día da carreira no momento da saída, aproveitando a presenza das cámaras de todo o mundo, e uníronse varios pilotos pero os organizadores da carreira, presionaron para realizar a volta de quecemento, deixando varios coches atrasados na grella, algúns parados e outros baleiros. O caos resultante cando se formou de novo a grella ao final desa volta se agudizou cando Nelson Piquet perdeu a súa posición de partida e mandáronlle dar outra volta, os outros coches mantiveron a súa posición. Pero os coches comezaron a requentarse, varios pilotos apagaron os seus motores, entre eles o piloto de Arrows Riccardo Patrese, esperando outra volta de formación debido ao erro de Piquet. Pero, os organizadores comezaron a secuencia de arranque como de costume unha vez que Piquet recuperou a súa posición. Patrese non puido acender o seu coche e axitou os brazos para indicar que non podía tomar a saída. O seu mecánico, Dave Luckett, saíu á pista ao instante para acender o coche desde atrás. Pero cando chegou á pista, a secuencia de iluminación para empezar a carreira xa comezara, e a saída seguiu adiante malia os avisos de Luckett e Patrese de. Na confusión e probablemente incapaz de ver coche parado de Patrese, o outro piloto de Arrows, Siegfried Stohr, estrelouse contra a parte traseira do coche do seu compañeiro de equipo, golpeando a Luckett. Luckett sufriu laceracións e unha perna rota, pero sobreviviu ao incidente. Pero a pesar deste incidente, a carreira continuou, cando os coches pasaron de novo pola liña de saída, os comisarios e os restos dos coches de Stohr aínda estaban na pista, os coches pasaban con moi pouco espazo na estreita vía, e os comisarios ondeaban freneticamente as bandeiras para deter aos pilotos e os pilotos confusos devolvíanlles o saúdo aos comisarios, que aínda estaban na pista. A carreira detívose, pero non ata logo de dúas voltas, cando o piloto de diante do grupo, Didier Pironi,Achegou á liña de saída, onde permanecía o Arrows de Stohr, e diminuíu drasticamente, (mentres que na cabeza Piquet continuou en solitario) detendo a todo o grupo de pilotos, e obrigando á dirección de carreira a sacar a bandeira vermella.

Como resultado destes acontecementos, introduciuse unha nova norma prohibindo aos mecánicos estar na grella quince segundos antes da volta de formación, e maior precaución na saída da carreira.[1]

Informe da carreiraEditar

A carreira comezou de novo sen incidentes, Didier Pironi adiantou a Reutemann entrando na primeira curva. Alan Jones tocouse con Nelson Piquet nas primeiras voltas da carreira e Piquet estrelouse contra as valas na chicane. Piquet furioso entrou ao garaxe de Williams formando un altercado co persoal de Williams logo de que fallara a caixa de cambios de Jones e estrelarase contra as barreiras sufrindo graves queimaduras na coxa esquerda despois de que o aceite da caixa de cambios filtrarase na cabina de Jones. Pironi caera cara atrás e despois do accidente de Jones, Reutemann tomou o liderado, e o mantivo ata que a carreira foi cancelada anticipadamente debido á choiva que empezou a caer na pista. Un sombrío Reutemann logrou a súa segunda vitoria da tempada e a 12º vitoria persoal que ía ser a última vitoria da súa carreira na F1, logo dun fin de semana que estivo marcado pola frustración, a política e a traxedia.

ClasificaciónEditar

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 2   Carlos Reutemann Williams-Ford 54 1:16:31.61 1 9
2 26   Jacques Laffite Ligier-Matra 54 + 36.06 s 9 6
3 12   Nigel Mansell Lotus-Ford 54 + 43.69 s 10 4
4 27   Gilles Villeneuve Ferrari 54 + 47.64 s 7 3
5 11   Elio de Angelis Lotus-Ford 54 + 49.20 s 14 2
6 3   Eddie Cheever Tyrrell-Ford 54 + 52.51 s 8 1
7 7   John Watson McLaren-Ford 54 + 1:01.66 5
8 28   Didier Pironi Ferrari 54 + 1:32.04 3
9 23   Bruno Giacomelli Alfa Romeo 54 + 1:35.58 17
10 22   Mario Andretti Alfa Romeo 53 + 1 volta 18
11 14   Marc Surer Ensign-Ford 52 + 2 voltas 15
12 4   Michele Alboreto Tyrrell-Ford 52 + 2 voltas 19
13 31   Piercarlo Ghinzani Osella-Ford 50 + 4 voltas 24
Ret 6   Héctor Rebaque Brabham-Ford 39 Accidente 21
Ret 25   Jean-Pierre Jabouille Ligier-Matra 35 Transmisión 16
Ret 21   Chico Serra Fittipaldi-Ford 29 Motor 20
Ret 32   Beppe Gabbiani Osella-Ford 22 Motor 22
Ret 1   Alan Jones Williams-Ford 19 Accidente 6
Ret 8   Andrea de Cesaris McLaren-Ford 11 Caixa de cambios 23
Ret 5   Nelson Piquet Brabham-Ford 10 Accidente 2
Ret 20   Keke Rosberg Fittipaldi-Ford 10 Caixa de cambios 11
Ret 15   Alain Prost Renault 2 Embrague 12
Ret 29   Riccardo Patrese Arrows-Ford 0 Colisión 4
Ret 30   Siegfried Stohr Arrows-Ford 0 Colisión 13
NSC 18   Derek Daly March-Ford
NSC 16   René Arnoux Renault
NSC 17   Eliseo Salazar March-Ford
NSC 9   Slim Borgudd ATS-Ford
NSC 33   Patrick Tambay Theodore-Ford
NSC 36   Derek Warwick Toleman-Hart
NSC 35   Brian Henton Toleman-Hart

NotasEditar

  • Primeiro podio: Nigel Mansell
  • Derradeira vitoria: Carlos Reutemann
  • Carreira programada a 70 voltas, pero detida no volta 54 pola chuvia. Ao levar disputadas máis de 3/4 parte das voltas programadas, os puntos concedéronse na súa totalidade.
  • Ata a data, esta e a última carreira gañada por un piloto arxentino.

Posicións logo da carreiraEditar

  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.


Carreira anterior:
Gran Premio de San Marino de 1981
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1981
Carreira seguinte:
Gran Premio de Mónaco de 1981
Carreira anterior:
Gran Premio de Bélxica de 1980
Gran Premio de Bélxica Carreira seguinte:
Gran Premio de Bélxica de 1982

NotasEditar

  1. "Blighted by restart chaos". forix.com. Consultado o 2008-03-31. 

Véxase taménEditar

Ligazóns externasEditar

A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de "The Official Formula 1 website". Consultado o 2007-06-16.