Francisco Villar Liébana

lingüista español

Francisco Villar Liébana, nado en Torredonjimeno, Xaén, o 23 de maio de 1942, é un lingüista español especializado en indoeuropeo e paleohispanística, autor de varios traballos fundamentais nestes eidos. É catedrático de lingüística indoeuropea na Universidade de Salamanca.

Infotaula de personaFrancisco Villar Liébana
Biografía
Nacemento23 de maio de 1942 Editar o valor em Wikidata (82 anos)
Torredonjimeno, España (pt) Traducir Editar o valor em Wikidata
Datos persoais
País de nacionalidadeEspaña Editar o valor em Wikidata
Actividade
Lugar de traballo Madrid
Salamanca Editar o valor em Wikidata
Ocupaciónlingüista , profesor universitario Editar o valor em Wikidata
EmpregadorUniversidade de Salamanca (1979–)
Universidade Complutense de Madrid (–1979) Editar o valor em Wikidata
ProfesoresFrancisco Rodríguez Adrados Editar o valor em Wikidata
LinguaLingua castelá Editar o valor em Wikidata

BNE: XX1096072 Dialnet: 242619

Traxectoria

editar
 
Un Bronce de Botorrita, entre os máis importantes testemuños da lingua celtibérica. Datábel no século I, están redactados en alfabeto ibérico

Discípulo de Francisco Rodríguez Adrados, ten levado a cabo numerosos estudos sobre a Hispania prerromana, contribuíndo entre outras cousas á comprensión dos Bronces de Botorrita (os máis importantes testemuños da lingua celtibérica e, máis amplamente, das linguas célticas continentais) e ao desenvolvemento dos estudos sobre as linguas da Hispania antiga: as chamadas linguas paleohispánicas, do tarteso ao lusitano. Por outra banda ten feito achegas ao desenvolvemento da indoeuropeística, en especial profundando na vertente lingüística da teoría kurgánica proposta por Marija Gimbutas e contrastando por consecuencia coa hipótese anatolia para o proceso de indoeuropeización, avanzada, no ámbito arqueolóxico, por Colin Renfrew; outros campos nos que ten investigado van desde a dialectoloxía indoeuropea á reconstrución dos procesos de indoeuropeización de Eurasia, con particular atención ás contribucións provenientes dos estudos de xenética histórica de Luigi Luca Cavalli-Sforza.

Entre as súas numerosas obras destaca Los Indoeuropeos y los orígenes de Europa: lenguaje e historia, editado en 1991, traducido a varias linguas e que se converteu en texto de referencia para a indoeuropeística contemporánea.

  • (en castelán) Lenguas y pueblos indoeuropeos, 1971.
  • (en castelán) Origen de la flexión nominal indoeuropea, Madrid, Instituto "Antonio de Nebrija", 1974.
  • (en castelán) Dativo y locativo en el singular de la Flexion Nominal Indoeuropea, Salamanca, Ediciones universidad de Salamanca, 1981.
  • (en castelán) Ergatividad, acusatividad y genero en la familia linguistica indoeuropea, Salamanca, Ed. Universidad de Salamanca, 1983.
  • (en castelán) Los indoeuropeos y los orígenes de Europa. Lenguaje e historia, Madrid, Gredos, 1991 (19962).
  • (en castelán) Estudios de celtibérico y de toponimia prerromana, Salamanca, Universidad, 1995.
  • (en castelán) Indoeuropeos y no indoeuropeos en la Hispania prerromana. Las poblaciones y las lenguas prerromanas de Andalucia, Cataluña y Aragon según la información que nos proporciona la toponimia, Salamanca, Universidad de Salamanca, 2000.
  • (en castelán) El 4º bronce de Botorrita (Contrebia Belaisca): arqueología y linguistica, Salamanca, Ediciones Universidad de Salamanca, 2001.
  • (en castelán) Vascos, Celtas e Indoeuropeos. Genes y lengua (con Blanca M. Prosper), Salamanca, Ediciones Universidad de Salamanca, 2005 ISBN 84-7800-530-7.