Francisca Aguirre

poeta e escritora española

Francisca Aguirre Benito, tamén coñecida como Paca Aguirre, nada en Alacant o 27 de outubro de 1930 e finada en Madrid o 13 de abril de 2019[1][2], foi unha poeta e narradora española en lingua castelá da denominada "a outra xeración do 50"[2]. Foi nomeada Filla Predilecta de Alacant en 2012[3], Premio Nacional de Poesía no 2011 e Premio Nacional das Letras no 2018.

Francisca Aguirre
Francisca Aguirre en XX Bilbao Poesía.jpg
Nacemento27 de outubro de 1930
Lugar de nacementoAlacant
Falecemento13 de abril de 2019
Lugar de falecementoMadrid
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónpoeta e escritora
PaiLorenzo Aguirre Sánchez
CónxuxeFélix Grande
FillosGuadalupe Grande
PremiosPremio Nacional de Poesía e Premio Nacional das Letras Españolas
editar datos en Wikidata ]

TraxectoriaEditar

Foi filla do pintor Lorenzo Aguirre, a quen dedicou o poemario Trescientos escalones, e que fora condeado a morte en 1942, durante o franquismo.[4][1]Estivo casada co poeta Félix Grande (1937-2014) e foi nai da tamén poeta Guadalupe Grande.[1]

A súa poesía foi traducida ao inglés, francés, italiano, portugués e valenciano. O seu primeiro poemario foi Ítaca, publicado en 1971, co que gañou o Premio de poesía Leopoldo Panero.[2][1] Desde entón, e coa excepción da década de 1980, a autora continuou publicando a súa obra de maneira ininterrompida, como se pode comprobar na relación da súa obra.

Gañou o Premio Nacional de Poesía en 2011 co seu poemario Historia de una anatomía (2010), libro co que xa gañara o Premio Miguel Hernández en 2010.

Malia que a poeta pertenceu por data de nacemento á xeración do 50 ( á que pertencen, entre outros, Jaime Gil de Biedma e José Ángel Valente (nados en 1929), Francisco Brines (1932) ou Claudio Rodríguez en (1934)) a tardía publicación do seu primeiro poemario supuxo que o seu nome se vira apartado das antoloxías da súa xeración. Como a mesma autora dicía «considero que pertenzo a esa Xeración do 98 paciente, sen présas, que como explicaba Antonio Machado, pensaba que a arte é longa e ademais non importa, porque o único importante é a vida».[4]

No ámbito temático, a poesía de Francisca Aguirre móvese por unha banda como testemuño do mundo no que vive: «De o artista non aceptar un principio de realidade está perdido. Para modificala é necesario que previamente a aceptemos. Ao longo de todos os meus libros eu tentei iso: dar noticia da miña historia».[5] Como a propia poeta declarou, «a poesía é unha ferramenta do coñecemento e serve para sacar o que levamos dentro»[4]. Doutra banda, a reflexión, dun marcado carácter existencial, únese umbilicalmente á súa mirada externa para conformar un universo propio, proteico, dual e á vez concentrado nun núcleo no que a poesía é o rastro da vida, o perenne.

ObraEditar

Poesía
Prosa

RecoñecementosEditar

  • Premio Leopoldo Panero, 1971
  • Premio Cidade de Irún, 1976
  • Premio Galiana, 1994
  • Premio Esquío, 1995
  • Premio María Isabel Fernández Simal, 1998[4]
  • Premio da crítica valenciana ao conxunto da súa obra, 2001
  • Premio Alfons el Magnànim, 2007
  • Premio Internacional Miguel Hernández, 2010
  • Premio Nacional de Poesía, 2011.[6]
  • Premio Nacional das Letras Españolas, 2018 [2]

NotasEditar

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 "Francisca Aguirre, figura silente de la poesía". Elmundo.es (en castelán). 14 de abril de 2019. Consultado o 14 de abril de 2019. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Rico, Manuel (14 de abril de 20194). "Muere a los 88 años Francisca Aguirre, poeta de la desolación y la lucidez". El País (en castelán). ISSN 1134-6582. Consultado o 14 de abril de 2019. 
  3. Consejo local de Cultura de Alicante. Acta de la reunión ordinaria de la Comisión de Cultura y Ciencia (PDF) (Informe) (en castelán). Ajuntament Alacant Cultura. 30-7-2019. p. 3 e 7. Consultado o 27-11-2019. FRANCISCA AGUIRRE BENITO (Alicante, 27 de octubre de 1930-Madrid, 13 de abril de 2019). También conocida como Paca Aguirre, fue una escritora española, nombrada Hija Predilecta de Alicante en 2012 y Premio Nacional de las Letras en 2018 
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 "Francisca Aguirre: "Al final lo único que merece la pena es escribir y jugarse la vida en ello"". El Mundo (en castelán). 13-11-2001. Arquivado dende o orixinal o 31-10-2010. Consultado o 14-4-2019. 
  5. Lucas, Antonio (26-6-2000). "«Si el artista no acepta un punto de realidad está perdido». Francisca Aguirre reúne su poesía completa". El Mundo (en castelán). Arquivado dende o orixinal o 25-07-2001. Consultado o 02-1-2018. 
  6. Nota de prensa de la presidencia del Gobierno.

Véxase taménEditar

BibliografíaEditar

  • Marina Sáez, R. M. (2002): “El mundo clásico en la poesía de Francisca Aguirre” en Nova et vetera : nuevos horizontes de la Filología latina coordinado por A. Espigares, A. María Aldama, María F. del Barrio, Vol. 2, (Nuevos horizontes de la filología latina), ISBN 84-930825-5-4 , p. 751-759.
  • Crespo Massieu, A. (2007): “La herida absurda. Francisca Aguirre (Alicante, 1930)” en Viento sur: Por una izquierda alternativa, ISSN 1133-5637, Nº. 92, p. 117-122.
  • Federici, M. (2014): “L’arte come rifugio e presa di coscienza: un approccio alla poesia di Francisca Aguirre”, in Augusto Guarino (dir.) Le geometrie dell’essere. Identità, identificazione, diversità nella recente letteratura spagnola, Napoli, Pironti, ISBN 978-88-7937-700-3, p. 167-185.

Ligazóns externasEditar