Abrir o menú principal
Fasiánidos
Phasianidae

Rango fósil: eoceno-actualidade
48,6 - 0 Ma [1]
Cabeza de pavón (Pavo cristatus), macho
Cabeza de pavón (Pavo cristatus), macho
Clasificación científica
Reino: Animalia
Filo: Chordata
Subfilo: Vertebrata
Clase: Aves
Subclase: Neornithes
Infraclase: Neognathae
Superorde: Galloanserae
Orde: Galliformes
Familia: Phasianidae
Horsfield, 1821
Especie tipo
Phasianus colchicus
Linnaeus, 1758
Subfamilias
Véxase o texto

A dos fasiánidos (Phasianidae) é unha familia de aves da orde dos galiformes, na que están incluídos os galos, faisáns, pavos, pavóns, perdices, paspallases e outras aves terrestres. Conta cunhas 186 especies repartidas en 4 subfamilias, con 46 xéneros.

A familia inclúe moitas das aves de caza máis populares.[2]

CaracterísticasEditar

Son xeralmente robustas e con plumaxe de cores máis ou menos rechamantes, e coas ás curtas en relación ao corpo, polo que non son axeitadas para voaren a longas distancias. Comen sementes e complementan a súa dieta con insectos. A plumaxe dos machos ten moito máis colorido que a das femias; a súa cola é longa e remata en punta. As femias, de tamaño é un pouco menor que o dos machos, e teñen unha plumaxe de cor máis uniforme, na que se mesturan plumas marróns e grises. Coidan os seus niños e crías con moita dedicación.

O fasiánidos son aves terrestres. O seu tamaño varía entre os 12,5 cm do paspallás chinés (Excalfactoria chinensis) até os 120 cm do pavón verde (Pavo muticus), e o su peso vai desde os 43 g do paspallás chinés aos 6 kg do pavón común (Pavo cristatus). Pero se os pavos se inclúen, como se fai actualmente, en lugar de clasificalos como unha familia separada, o pavo bravo (Meleagris gallopavo) é considerabemente máis pesado, xa que alcanza un peso máximo de máis de 17 kg.[2][3]

Distribución e hábitatsEditar

Os fasiánidos son, na maioría, unha familia do Vello Mundo, cunha distribución que inclúe a maior parte de Europa e Asia (excepto o extremo norte), toda a África (excepto os desertos máis secos) e, ao sur, habitan tamén en gran parte da Australia oriental e (antigamente) en Nova Zelandia. A subfamilia dos meleagridinos (pavos) son propios do Novo Mundo, mentres que os tetraoninos (pitas do monte e similares) son circumpolares. A maior diversidade de especies está no sueste asiático e en África. O Afropavo congensis é endémico da africana cunca do Congo. A subfamilia dos perdicinos ten unha distribución moito máis estendida: dentro da súa área de distribución ocupan case todos os hábitats dispoñíbeis, agás os bosques boreais e a tundra ártica.

Relacións cos humanosEditar

Varias especies de faisáns e de perdices son moi importantes para os seres humanos. O galo banquiva (Gallus gallus) do sueste asiático é o antepasado silvestre do galo doméstico, a ave máis importante da gandaría. Os faisáns comúns (Phasianus colchicus), varias especies de perdices e paspallases e algúns francolíns (Francolinus sp.) foron amplamente introducidos e xestionados como aves de caza. Varias especies de fasiánidos están ameazadas por actividades humanas.

TaxonomíaEditar

DescriciónEditar

A familia foi descrita en 1821 polo naturalista estadounidense Thomas Horsfield.[4]

SubfamiliasEditar

Segundo a clasificacion de referencia do Congreso Ornitolóxico Internacional (versión 8.2, 2019), recoñécense as subfamilias seguintes:[5]

Notas taxonómicas e evoluciónEditar

O clado Phasianidae é a maior das ramas dos Galliformes, e está composto por máis de 150 especies. Este grupo inclúe os faisáns as perdices e os paspallases, os galos e os pavóns. Os pavos e as pitas do monte e similares tamén foron recoñecidos, xa que teñen as súas orixes ligadas ás dos faisáns e as perdices.

Até o inicio da década de 1990, esta familia estaba dividida en dúas subfamilias: a dos Phasianinae, que incluía os faisáns, tragopáns (Tragopan sp.), galos e pavóns,[6] e a dos Perdicinae, que reunía as perdices, os paspallases do Vello Mundo e o francolíns (Francolinus sp.).[7] Estudos filoxenéticos moleculares demostraron que estas dúas subfamilias non son monofiléticas, senón que constitúen só unhas liñaxes cun antepasado común. Por exemplo, algunhas perdices (as do xénero Perdix) están máis próximas aos faisáns, mentres que as perdices do xénero Alectoris están máis preto dos galos siletres.[8][9]

FiloxeniaEditar

Relacións filoxnéticas dos galiformes vivos, baseada na obra de John Boyd.[10]

Rollulinae

?Melanoperdix

?Rhizothera

Xenoperdix

Arborophila 

Rollulus 

Caloperdix 

Pavoninae

Tropicoperdix

Tetraogallini

Ammoperdix 

Synoicus 

Excalfactoria 

Anurophasis 

Margaroperdix 

Coturnix

Tetraogallus 

Alectoris 

Pternistis 

Ophrysia 

Perdicula 

Gallini

Bambusicola 

Gallus 

Scleroptila 

Peliperdix 

Francolinus 

Pavonini

Rheinardia 

Argusianus 

Afropavo 

Pavo 

Polyplectronini

Haematortyx

Galloperdix

Polyplectron 

Phasianinae
Ithaginini

Ithaginis 

Lophophorini

Tragopan 

?Lerwa 

Tetraophasis 

Lophophorus 

Phasianini

Perdix 

Syrmaticus 

Phasianus 

Chrysolophus 

Lophura

Catreus 

Crossoptilon 

Tetraonini

Pucrasia 

Meleagris 

Bonasa

Tetrastes

Centrocercina

Centrocercus

Dendragapus

Tympanuchus

Tetraonina

Lagopus

Falcipennis

Canachites

Tetrao

NotasEditar

  1. Phasianidae Horsfield 1821 en Fossilworks.
  2. 2,0 2,1 McGowan 1994, pp. 434–479.
  3. Harper, D. (1986): Pet Birds for Home and Garden. London: Salamander Books Ltd. ISBN 978-0-8610-1233-6.
  4. McNair, J. B. (1942): "Thomas Horsfield—American Naturalist and Explorer". Torreya 42 (1): 1–9.
  5. IOC World Bird List. Version 8.2
  6. Johnsgard 1999.
  7. Johnsgard 1988.
  8. Kimball, R. T.; Braun, E. L.; Zwartjes, P. W.; Crowe, T. M. & Ligon, J. D. (1999): "A molecular phylogeny of the pheasants and partridges suggests that these lineages are not monophyletic". Molecular Phylogenetics and Evolution 11 (1): 38–54.
  9. Kimball, Rebecca T. & Braun, Edward L. (2014): "Does more sequence data improve estimates of galliform phylogeny? Analyses of a rapid radiation using a complete data matrix". PeerJ. 2: e361.
  10. Boyd, John (2007). "GALLIFORMES- Landfowl". Consultado o 13 de decembro de 2019. 

Véxase taménEditar

BibliografíaEditar

  • McGowan, P. J. K. (1994): "Family Phasianidae (Pheasants and Partridges)". En: del Hoyo, J.; Elliot, A.; Sargatal, J. "New World Vultures to Guineafowl". Handbook of the Birds of the World. 2. Barcelona: Lynx Edicions. ISBN 84-8733-415-6.
  • Johnsgard, P. A. (1999): The Pheasants of the World. 2nd ed. Oxford, UK: Oxford University Press. ISBN 978-1-5609-8839-7.
  • Johnsgard, P. A. (1988): The Quails, Partridges, and Francolins of the World. Oxford, UK: Oxford University Press. ISBN 978-0-1985-7193-3.

Outros artigosEditar

Ligazons externasEditar