Fabre d'Églantine

actor francés

Philippe François Nazaire Fabre, nome verdadeiro de Fabre d'Églantine, nado o 28 de xullo de 1750 en Carcasona (Francia) e finado o 5 de abril de 1795 en París, foi un actor teatral, dramaturgo e revolucionario francés.

Infotaula de personaFabre d'Églantine

Editar o valor em Wikidata
Biografía
Nacemento(fr) Philippe-François-Nazaire Fabre Editar o valor em Wikidata
28 de xullo de 1750 Editar o valor em Wikidata
Carcasona, Francia Editar o valor em Wikidata
Morte5 de abril de 1794 Editar o valor em Wikidata (43 anos)
París, Francia Editar o valor em Wikidata
Causa da mortedecapitación Editar o valor em Wikidata
Lugar de sepulturaCimetière des Errancis (pt) Traducir Editar o valor em Wikidata
Deputado da Asemblea Nacional
Editar o valor em Wikidata
Datos persoais
País de nacionalidadeFrancia Editar o valor em Wikidata
EducaciónCongregação dos Padres da Doutrina Cristã (pt) Traducir Editar o valor em Wikidata
Actividade
Campo de traballoEscrita creativa e profesional, poesía, teatro, Drama e Revolución Francesa Editar o valor em Wikidata
Lugar de traballo París Editar o valor em Wikidata
Ocupaciónpolítico , actor de teatro , actor , escritor , poeta , dramaturgo , revolucionario Editar o valor em Wikidata
Partido políticoClube Jacobino (pt) Traducir
Montanha (Revolução Francesa) (pt) Traducir Editar o valor em Wikidata
LinguaLingua francesa Editar o valor em Wikidata
Participou en
5 de maio de 1789Revolución Francesa Editar o valor em Wikidata

BNE: XX920342 IMSLP: Category:Fabre_d'Églantine,_Philippe_François_Nazaire Editar o valor em Wikidata

Biografía

editar

Nado en Carcasona en xullo[1] de 1750, fillo de François Fabre, comerciante de tecidos, e de Anne-Catherine Fons, fixo os seus primeiros estudos en Limoux, a onde se trasladou a súa familia en 1757, e alí aprendeu grego, latín, música e debuxo. En 1771 entrou na congregación dos doutrinarios en Tolosa como ensinante. Nese ano participou nos xogos florais co Soneto á virxe, que foi premiado co "lirio de prata". Deixou case de súpeto a congregación para se unir a unha compañía de teatro ambulante. En 1772 actuou en Grenoble, en 1775 en Chalon-sur-Saône, en 1775 en Beauvais e en 1776 en Namur. En 1777 estivo en París, onde lle dedicou ao Conde de Buffon a Histoire naturelle et son étude dans le cours des Saisons, e logo en Sedan, onde intentou sen éxito pasar á dirección teatral, e en 1778 en Troyes e en Estrasburgo. O 9 de novembro de 1778 casou coa actriz Marie-Nicole Godin e o ano seguinte naceu o seu fillo Jules-Louis-Théodore-Vincent. A parella actuou entre 1779 e 1780 en Maastricht, onde o 12 de abril de 1779 Fabre d'Églantine debutou como protagonista con Le Misanthrope de Molière. O 7 de febreiro de 1780 púxose en escena a obra propia Laure et Pétrarque, opéra cómica nun acto con música de Frans Rouwijzer (1737-1827).

De 1780 a 1786 constinuou a actividade da súa compañía. O 23 de setembro de 1780, en Liexa, representou Le Triomphe de Grétri; en 1783, en Xenebra, compuxo o poema La Treille de Genève e en Lióo representou a súa traxedia Augusta. En 1785 dirixiu o teatro de Nîmes e o 30 de xuño de 1786 actuou no teatro de Aviñón. En 1787 estableceuse en París, decidido a obter a consagración como autor dramático, pero ao principio as súas obras gozaron de escaso éxito: Les Gens de lettres ou le Poète provincial à Paris, comedia en cinco actos, cunha soa representación; Augusta, e Le Présomptueux, ou l'Heureux imaginaire, pola que mesmo se lle chegou a acusar de plaxio.

A Revolución

editar

En 1789 rompeu coa súa parella e foi convivir coa actriz Caroline Remy, quen, entusiasta da Revolución, propagaba os seus principios gañando o favor do público.
Le Philinte de Molière ou la Suite du Misanthrope,
comedia en cinco actos representada o 22 de febreiro de 1790, obtivo un éxito importante. Fabre d'Églantine participou activamente na vida política parisiense, iniciou unha colaboración co xornal Révolutions de Paris, de Camille Desmoulins, e intentou sen éxito ser elixido xuíz de paz en Chevreuse: un panfleto anónimo definiuno como "ávido de cartos, gastador e avaro, mal pai e mal marido".[2] E ao mesmo tempo continuaba a súa actividade como dramaturgo. O 20 de agosto de 1790 representouse Isabelle de Salisbury, comedia heroica e lírica en tres actos con música de Bernardo Mengozzi; o 28 de xaneiro de 1791 a súa primeira comedia en dous actos, Le Convalescent de qualité, ou l'Aristocrate, seguida en xuño por L'Intrigue épistolaire, e en xullo por L'Apothicaire. L'Héritière, ou les Champs et la Ville, comedia en cinco actos, foi representada o 5 de novembro de 1791, e Le Sot orgueilleux ou L'école des élections, púxose en escena o 7 de marzo de 1792. No verán de 1792, pouco antes da caída da monarquía, Fabre d'Églantine ofrecería a súa colaboración á Corte, aínda que só como engano e para obter cartos, como xa fixeran Danton e outros dantonistas.[3][4] Despois do 10 de agosto de 1792, Danton, novo ministro de Xustiza, nomeouno secretario. 

Desde finais de agosto publicou o xornal Compte Rendu au Peuple Souverain. No cuarto número apareceu un chamamento ao derramamento de sangue e no sétimo número xustificou os masacres de setembro. Porén, logo de ser elixido o 16 de setembro dese mesmo 1792 pola Convención, chamou á concordia nacional. Votou a favor da morte de Lois XVI e rompeu cos Xirondinos logo da traizón de Dumouriez, lanzando contra el unha campaña xornalística desde a Gazette Nationale de France.

O 3 de xaneiro de 1793 formou parte do Comité de Guerra e foi enviado en misión a Seine-et-Oise e a Eure-et-Loir para o recrutamento de 300.000 homes. Substituído neste posto por Armand-Joseph Guffroy, o 26 de marzo entrou na Commisión de Saúde Pública. Foi tamén membro da comisión encargada de proxectar o novo calendario republicano francés e, en concreto, Fabre d'Églantine foi o creador da denominación dos días e dos meses.  Diversos episodios de denuncias, conspiracións, traizóns e corrupción levárono posteriormente á ruína económica e ao descrédito social e político.  Expulsado do club dos Xacobinos, Fabre d'Églantine foi arrestado o 12 de xaneiro de 1794 con cargos de extorsión e falsidade ideolóxica, e recluído na cadea en Luxemburgo. No seu procesamento defendeuse presentando un Compendio apoloxético no que negaba calquera responsabilidade. Fabre d'Églantine e outros acusados na mesma causa foron condenados a morte e posteriormente guillotinados, o día 5 de abril de 1794. O seu corpo foi enterrado no cemiterio de Errancis.

  1. A data precisa non se coñece.
  2. C. Wolikow, Fabre d'Egantine, 2006, p. 429.
  3. L. A. Saint-Just, Rapport au nom du Comité de salut public et du Comité de sûreté général, 31 de marzo de 1794, en Oeuvres complètes, 2004, pp. 715-720.
  4. A. F. B. Molleville, Histoire de la Révolution de France pendant les dernières années du règne de Louis XVI, vol. 9, 1802, pp. 181-182.

Véxase tamén

editar

Bibliografía

editar
  • Albert Mathiez, La conspiration de l'étranger, París, Armand Colin, 1918
  • Albert Mathiez, L'Affaire de la Compagnie des Indes, París, Félix Alcan, 1920
  • Corinne Wolikow, Fabre d'Églantine, en VVAA., Dictionnaire historique de la Révolution française, París, PUF, 2006, pp. 429–430 ISBN 2-13-053605-0
  • Raymonde Monnier, Conspiration de l'étranger, en VVAA, Dictionnaire historique de la Révolution française, París, PUF, 2006, p. 280
  • François Hinckler, L'Affaire de la Compagnie des Indes, in VVAA, Dictionnaire historique de la Révolution française, París, PUF, 2006, p. 272

Ligazóns externas

editar