Diferenzas entre revisións de «Maserati 250F»

m
Correcciones ortográficas con Replacer (herramienta en línea de revisión de errores)
m (Correcciones ortográficas con Replacer (herramienta en línea de revisión de errores))
m (Correcciones ortográficas con Replacer (herramienta en línea de revisión de errores))
 
En 1956 presentaronse tres coches '''250F T2''' por primeira vez para os pilotos oficiais. Desenvolvido por [[Giulio Alfieri]] utilizando tubos de aceiro máis lixeiros que locian un delgado, carrozaría máis ríxida e nalgunha unidade o novo [[motor V12]] de 315 bhp (235 kW), malia que non ofrecía ningunha verdadeira vantaxe sobre o maior 6 en liña. Máis tarde desenvolveuse o V12 de 3 litros que gañou dúas carreiras no [[Cooper T81]] e [[Cooper T86|T86]] desde 1966 ata 1969, a última variante do motor, o "Tipo 10" tiña tres válvulas e dúas buxías por cilindro.
 
En {{f1|1957}} [[Juan Manuel Fangio]] logrou catro vitorias de campionato, incluíndo a súa lendaria última vitoria no [[Gran Premio de Alemaña de 1957|Gran Premio de Alemaña]] en [[Nürburgring]] (044 de agosto de 1957), onde recuperou 48 segundos en 22 voltas, pasando ao líder da carreira, [[Mike Hawthorn]], na última volta para levarse a vitoria. Ao facelo, rachou a marca de volta en Nürburgring, 10 veces.
 
Na tempada {{f1|1958}}, o 250F foi totalmente superado polos novos coches de F1 con motor traseiro. Con todo, o coche seguía sendo o favorito dos pilotos privados, incluíndo a [[María Teresa de Filippis]], e foi utilizado ata a tempada de F1 de {{f1|1960}}, o último da fórmula 2,5 litros.
57.439

edicións