Diferenzas entre revisións de «Patinaxe sobre xeo»

Recuperando 3 fontes e etiquetando 0 como mortas.) #IABot (v2.0.7
(Recuperando 3 fontes e etiquetando 0 como mortas.) #IABot (v2.0.7)
A patinaxe sobre xeo foi levada a Gran Bretaña dende os Países Baixos, onde [[Xacobe II de Inglaterra|Xacobe II]] se exiliara brevemente no século XVII. Cando regresou a [[Inglaterra]], este «novo» deporte foi introducido á aristocracia británica, e axiña foi gozado por xente de todas as condicións sociais.
 
O primeiro club de patinaxe organizado foi o Edinburgh Skating Club, formado na década de 1740, aínda que hai que afirma que o club se estableceu en 1642.<ref name=":0">{{Cita publicación periódica|título=In The Beginning...|data=xuño de 1970|revista=Skating magazine}}</ref><ref>{{Cita web|url=http://www.iceskating.org.uk/index.cfm/about/history/|título=NISA History|data-acceso=28 de decembro de 2017|lingua=en|urlarquivo=https://web.archive.org/web/20170921000258/http://www.iceskating.org.uk/index.cfm/about/history/|dataarquivo=21 de setembro de 2017|url-morta=yes}}</ref><ref>{{Cita web|url=http://www.thecanadianencyclopedia.com/en/article/figure-skating/|título=Figure Skating|data-acceso=28 de decembro de 2017|lingua=en}}</ref>
 
Na segunda edición da ''[[Encyclopædia Britannica|Enciclopedia Británica]]'' (1783) apareceu unha referencia contemporánea ao club:
Nos Fens, os patíns chamábanse ''pattens'', ''fen runners'' ou corredores de [[Whittlesey]]. O estribo estaba feito de madeira de [[Fagus|faia]]. Colocábase un parafuso no talón da bota e aparafusábanse tres púas pequenas na parte dianteira para manter estable o patín. Había buracos no estribo para que as correas de coiro se suxeitasen ao pé. As follas de metal eran lixeiramente máis altas na parte traseira que na dianteira. Na década de 1890 os patinadores comezaron a competir con patíns ao estilo noruegués.
 
O sábado 1 de febreiro de 1879, varios patinadores profesionais de [[Cambridgeshire]] e [[Huntingdonshire]] reuníronse no Guildhall de Cambridge para fundar a National Ice Skating Association, o primeiro organismo nacional de patinaxe sobre xeo do mundo.<ref>{{Cita web|url=http://www.iceskating.org.uk/index.cfm/athletes/speed-skating1/long-track/the-history-of-long-track-speed-skating/|título=The History of Long Track Speed Skating|data-acceso=28 de decembro de 2017|lingua=en|urlarquivo=https://web.archive.org/web/20171229173907/http://www.iceskating.org.uk/index.cfm/athletes/speed-skating1/long-track/the-history-of-long-track-speed-skating/|dataarquivo=29 de decembro de 2017|url-morta=yes}}</ref>
 
=== Patinaxe artística sobre xeo ===
 
== Mecánica física da patinaxe ==
Un patín pode deslizarse sobre o xeo porque hai unha capa de moléculas de xeo na superficie que non están tan fortemente unidas como as moléculas da masa de xeo que hai debaixo. Estas moléculas están en estado semilíquido, proporcionando lubricación. As moléculas desta capa «cuasifluída» ou «parecida á auga» son menos móbiles que a auga líquida, pero son moito máis móbiles que as moléculas máis fondas no xeo. Aproximadamente a -157&nbsp;°C a capa esvaradía ten un espesor molecular; a medida que a temperatura aumenta, a capa esvaradía vólvese máis grosa.<ref>{{Cita web|url=http://www.nytimes.com/2006/02/21/science/21ice.html?pagewanted=all|título=Explaining Ice: The Answers Are Slippery|data-acceso=29 de decembro de 2017|apelidos=Chang|nome=Kenneth|data=21 de febreiro de 2006|lingua=en}}</ref><ref>{{Cita publicación periódica|url=https://doi.org/10.1016/S0039-6028(97)00090-3|apelidos3=Barbieri|apelidos7=Minot|nome6=G.J.|apelidos6=Kroes|nome5=G.A.|apelidos5=Somorjai|nome4=M.A.|apelidos4=Van Hove|nome3=A.|cita=Most studies so far were performed at temperatures well above 240 K (-33 °C) and report the presence of a liquid or quasiliquid layer on ice. Those studies that went below this temperature do not suggest a liquid-like layer.|título=Molecular surface structure of ice(0001): dynamical low-energy electron diffraction, total-energy calculations and molecular dynamics simulations|doi=10.1016/S0039-6028(97)00090-3|páxinas=190-210|número=2-3|volume=381|data=10 de xuño de 1997|nome2=U.|apelidos2=Starke|nome=N.|apelidos=Materer|nome7=C.}}</ref><ref>{{Cita web|url=http://www.post-gazette.com/neighborhoods-city/2012/12/23/Pitt-physics-professor-explains-the-science-of-skating-across-the-ice/stories/201212230227|título=Pitt physics professor explains the science of skating across the ice|data-acceso=29 de decembro de 2017|data=23 de decembro de 2012|lingua=en|cita=It used to be thought ... that the reason skaters can glide gracefully across the ice is because the pressure they exert on the sharp blades creates a thin layer of liquid on top of the ice... More recent research has shown, though, that this property isn't why skaters can slide on the ice... It turns out that at the very surface of the ice, water molecules exist in a state somewhere between a pure liquid and a pure solid. It's not exactly water -- but it's like water. The atoms in this layer are 100,000 times more mobile than the atoms [deeper] in the ice, but they're still 25 times less mobile than atoms in water. So it's like proto-water, and that's what we're really skimming on.}}</ref><ref>{{Cita web|url=http://www.exploratorium.edu/hockey/ice2.html|título=Slippery All the Time|data-acceso=29 de decembro de 2017|cita=Professor Somorjai's findings indicate that ice itself is slippery. You don't need to melt the ice to skate on it, or need a layer of water as a lubricant to help slide along the ice... the "quasi-fluid" or "water-like" layer exists on the surface of the ice and may be thicker or thinner depending on temperature. At about 250 degrees below zero Fahrenheit (-157&nbsp;°C), the ice has a slippery layer one molecule thick. As the ice is warmed, the number of these slippery layers increases.|urlarquivo=https://web.archive.org/web/20120719170256/http://www.exploratorium.edu/hockey/ice2.html|dataarquivo=19 de xullo de 2012}}</ref><ref>{{Cita web|url=http://news.sciencemag.org/sciencenow/1996/12/09-04.html|título=Getting a Grip on Ice|data-acceso=29 de decembro de 2017|data=9 de decembro de 1996|urlarquivo=https://web.archive.org/web/20130528045227/http://news.sciencemag.org/sciencenow/1996/12/09-04.html|dataarquivo=28 de maio de 2013|url-morta=yes}}</ref>
 
Durante moito tempo creuse que o xeo era esvaradío porque a presión dun obxecto en contacto con el facía que unha capa delgada se derretise. A hipótese era que a folla dun patín de xeo, exercendo presión sobre o xeo, derretía unha fina capa, proporcionando lubricación entre o xeo e a folla. Esta explicación, chamada «fusión a presión», orixinouse no século XIX. Con todo, isto non tiña en conta a patinaxe sobre xeo a temperaturas inferiores a -3,5 &nbsp;°C, mentres que os patinadores adoitan patinar sobre xeo a temperaturas máis baixas. No século XX, propúxose unha explicación alternativa, chamada "quecemento por fricción", segundo a cal a fricción do material estaba a causar o derretemento da capa de xeo. Con todo, esta teoría tampouco explica a patinaxe a baixa temperatura. De feito, ningunha das dúas explicacións explicaba por que o xeo é esvaradío cando está quieto mesmo a temperaturas baixo cero.<ref>{{Cita publicación periódica|url=http://lptms.u-psud.fr/membres/trizac/Ens/L3FIP/Ice.pdf|título=Why Is Ice Slippery?|apelidos=Rosenberg|nome=Robert|páxinas=50-54|data-acceso=29 de decembro de 2019|lingua=en|doi=10.1063/1.2169444}}</ref>
178.045

edicións